Αδέξια μαμή, σακατεμένα παιδιά

Βία στη βία

Βία στη βία

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώντας στα μέσα τις συζητήσεις με αφορμή τη βία και τις αναρτήσεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, μου ήρθαν ασυναίσθητα εικόνες από τις ημέρες του ‘93-‘94 στη Βοσνία. Όταν οι αντίπαλοι έκοβαν τα κεφάλια των νεκρών εχθρών τους και τα έβαζαν πάνω σε πασσάλους, για να «προκαλέσουν» τους απέναντι σε νέο αιματοκύλισμα. Οι μεν άλλοθι των δε και τούμπαλιν.

Κάπου έχω μπερδευτεί. Γιατί ενώ καταδικάζουμε τη βία, ηρωοποιούμε και ενισχύουμε ταυτόχρονα τη βδελυρή αντίληψη ότι υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο που οπλίζει ληστές και μελλοντικούς δολοφόνους και βαπτίζει την τρομοκρατία ως εργαλείο κοινωνικών αλλαγών.

Γιατί ανακηρύσσουμε μειοψηφίες νοσηρών μυαλών σε σωτήρες και απελευθερωτές νέας γενιάς που εκτελούν εντολές σαν να έχουν παραλάβει τις αιματοβαμμένες πλάκες ενός διεστραμμένου θεού. Γιατί ενώ από τη μία πλευρά αυτοαποκαλούμαστε προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαίως αγανακτούμε ενάντια στην κρατική βία, επικροτούμε φαινόμενα τραμπουκισμού ως αντίβαρο στην καταπίεσή της. Ενισχύουμε αυτό το αδηφάγο σύστημα βίας στον βωμό του φετιχισμού της σύγκρουσης.

Αρκεί το ξύλο να το τρώει ο αντίπαλος. Φοράμε ταμπέλες στους ανθρώπους, όταν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τις ανυπόστατες αξίες μας. Γιατί είμαστε αμαθείς, ανιστόρητοι και ανακόλουθοι των εξελίξεων και της εποχής μας. Γιατί στολιζόμαστε με κονκάρδες, υψώνουμε σημαίες, κουνάμε κασκόλ αγνοώντας τις βασικές αρχές που αυτά πρεσβεύουν και στέλνουν στην ανεργία, στην εξαθλίωση και στις φυλακές οργισμένους συνανθρώπους μας. Γιατί αβίαστα κάναμε μόδα τις σύνθετες λέξεις με το στερητικό -α (άθεος, αναρχικός, ανοσία, ανομία, αθέτηση κ.λπ.).

Γιατί αγνοούμε ότι είτε οι ακροδεξιοί είτε οι ακροαριστεροί, είτε οι παρακρατικοί ανήκουν σε μία ειδική κατηγορία υπανθρώπων, που μόνο ο σκουπιδοτενεκές τους αξίζει. Γιατί περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια να μας σώσουν οι τρομοκράτες από τους βασανιστές και οι βασανιστές από τους τρομοκράτες.

Γιατί αποκτήσαμε ανοχή στο ξύλο, στις λεηλασίες, στους χουλιγκανισμούς, στα μπάχαλα, στις δολιοφθορές, στον ρατσισμό, στην ανηθικότητα και την αδικία. Γιατί είμαστε ποτισμένοι από το ταξικό μίσος και αντί να πασχίζουμε να γίνουμε καλύτεροι, σαμποτάρουμε αυτόν που τελικά τα καταφέρνει.

Γιατί λόγω της ακρισίας μας νομιμοποιούμε τον φανατισμό και τον παραλογισμό που γεννά ο κύκλος της βίας. Γιατί έχουμε αντικρύσει εκτός από τα πρησμένα μάτια των τρομοκρατών, τα θύματα της Marfin, τις εν ψυχρώ δολοφονίες αστυνομικών, τον Χαμί στα Πετράλωνα και τα μάτια πολλών άλλων θυμάτων της βίας.

Γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε στο άκουσμα της γυναίκας που παρακινούσε τους συνεργούς της να κάψουν τους υπαλλήλους της τράπεζας, εξαγνίζοντας έτσι το καπιταλιστικό σύμβολο που καιγόταν μπροστά στα μάτια μας.

Γιατί το παίζουμε φιλελεύθεροι και προοδευτικοί αναδημοσίευοντας δηλώσεις κρετίνων πολιτικών, πουλημένων αθλητών, ανίκανων γονιών και αποτυχημένων καθηγητών, όπως αυτών που κυκλοφόρησαν πρόσφατα στο διαδίκτυο και εξυμνούν τη δράση των νεαρών παιδιών, μελών τρομοκρατικής οργάνωσης, αποδίδοντας την κατάντια τους σε ευστροφία και σωστή μουσική παιδεία.

Γιατί είναι λογικό να συμπονάμε μια μάνα για τον πόνο της και να αγανακτούμε με τη βία που ασκήθηκε στο γιο της, αλλά θα πρέπει να διαθέτουμε τη στοιχειώδη λογική να διακρίνουμε πότε οι επιφανειακά ανώδυνες δηλώσεις της είναι ικανές να στρατολογήσουν ολόκληρες γκρούπες νέων «ψευτοεπαναστατών» με τις ευλογίες της κοινωνίας.

Γιατί μία σωστή μάνα, όταν βλέπει τον ανήλικο γιο της να σπάει και να καίει ιδιωτική και δημόσια περιουσία φροντίζει να τον αποτρέψει και όχι, όπως η ίδια ουσιαστικά αυτοβιογραφεί στο βιβλίο της «Ο δρόμος του έρωτα», το 2009, να συμβιβάζεται με την ορμή της ιστορίας και να στέλνει τον οδηγό της να αγοράσει ένα κράνος άριστης ποιότητας, για να συμπληρώσει την «αναρχική» εμφάνιση του γιου της στις πορείες.

Αν θέλετε, επομένως, να ξεκινήσετε επανάσταση, ξεκινήστε πρώτα από το σαλόνι σας και προσέξτε τι αναπαράγετε στις σελίδες σας, γιατί αύριο η ανοχή σας ίσως οπλίσει και το δικό σας βλαστάρι. Και αυτό ίσως προλάβει να σκοτώσει πριν το συλλάβουν.

Ευελπιστώ σε μια νεολαία που δεν θα τρώει κουτόχαρτο, αλλά ούτε θα εγκληματεί στυγνά, όταν πιστεύει ότι αδικείται. Ως γονείς, δάσκαλοι, δημόσιοι ή ιδιωτικοί υπάλληλοι είμαστε οι ίδιοι το σάπιο σύστημα που αόριστα αποδίδουμε σε μυστικές, αόρατες οντότητες.

Διάβασα κάπου ότι ο δεκαπεντάχρονος από το Μέριλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών, που ανακάλυψε την πρόγνωση για τον καρκίνο του παγκρέατος, ήταν εσωστρεφής χαρακτήρας -γιατί προφανώς δεν είχε διαθέσιμο χρόνο να κοινωνικοποιηθεί- και φαν των Iron Maiden. Ίσως αυτός να είχε σωστότερα πρότυπα από τους γονείς και τους καθηγητές του νεαρού Ρωμανού.

email
Πηγή άρθρου: purplepig.madpigs.gr