Οι υποψήφιοι του ΚΚΕ στην Κεφαλονιά αρθρογραφούν

Γιάννης Κουρούκλης

Γιάννης Κουρούκλης

Γιάννης Κουρούκλης: Γιατί με το  ΚΚΕ

Τρεις μέρες πριν τις εκλογές η αστική προπαγανδιστική μηχανή δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις. Ό,τι έχει κερδηθεί ως εντύπωση από το πρώτο διαφημιστικό κύμα που εκφράστηκε στις 6 Μάη, τώρα επιχειρείται να κεφαλαιοποιηθεί μέσα από ένα βομβαρδισμό που δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις.

Μεγάλες μάζες πληθυσμού καλούνται να φτάσουν στην κάλπη είτε πανικόβλητες μην και τυχόν τη Δευτέρα έχουν δραχμή αντί για ευρώ, είτε μακάριες ότι «στις 18 θα ‘χουμε σοσιαλισμό».

Κι όμως, πέρα απ’ τα κάλπικα διλήμματα, αυτές οι εκλογές είναι εξαιρετικά κρίσιμες.

Γίνονται στην κορύφωση μιας καπιταλιστικής κρίσης που δε δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Γίνονται σε μια στιγμή που η αστική τάξη επιχειρεί να αντικαταστήσει το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό της με μια νέα φρουρά πιο ικανή να εγκλωβίσει μεγάλες μάζες εργαζομένων έτσι που να γίνουν σύμμαχοι στην προσπάθεια των καπιταλιστών να ανακάμψουν.

Τα αστικά επιτελεία δεν κρύβουν το πλάνο: Να βουλιάξει κι άλλο η εργατική τάξη. Σ’ αυτή την κατεύθυνση η νέα σοσιαλδημοκρατία χρησιμοποιεί γνωστά παλιά υλικά όπως η «καμένη γη» για να προαναγγείλει νέες θυσίες εργατών στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Έχοντας ήδη εισπράξει την άπλετη εκλογική ενίσχυση που τους πρόσφερε η παλιά σοσιαλδημοκρατία, αξιώνουν τώρα από το λαό να περιορίσει τις ανάγκες και τα αιτήματά του και να αποδεχτεί ότι θα ζήσει με αριστερή κυβέρνηση χειρότερα απ’ ό,τι ζούσε προηγούμενα. Ζητάνε, μάλιστα, μετεκλογικά άκρα του τάφου σιωπή για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο.

Κριτήρια ψήφου όλα αυτά, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Όποιος πρόλαβε, κατάλαβε. Το σίγουρο είναι μόνο ένα: Στις 18 του μήνα που «η αριστερά του ρεαλισμού» θα συναγωνίζεται «τη δεξιά της ευθύνης», για το ποια απ’ τις δυο υπηρετεί καλύτερα το καπιταλιστικό κέρδος, οι εργάτες θα φτύνουν αίμα. Κι εκεί μόνος αρωγός – όπως ιστορικά βεβαιώνεται – θα ‘ναι το ΚΚΕ, ένας προς έναν οι κομμουνιστές.

Αυτή είναι η δουλειά μας. Γι’ αυτό ζητάμε μία προς μία την ψήφο των εργατών για το ΚΚΕ. Το μόνο κόμμα που έχει δικαίωμα να ζητά από τους εργάτες ενίσχυση ακόμα κι όταν οι εργάτες έχουν προς το παρόν άλλες επιλογές.

Στο μέτωπο της προπαγάνδας καταγράφονται αξιοσημείωτες επιδόσεις έτσι που να κάνουν το λαό να λαλήσει. Η «Αυριανή» βγαίνει με τίτλο που ισχυρίζεται ότι «όπως ο Πούτιν έκανε τη Ρωσία παγκόσμια υπερδύναμη» έτσι και το «ηγετικό ανάστημα του Α. Τσίπρα μοναδική ελπίδα για την Ελλάδα». Ο Πούτιν είναι ηγέτης ενός ιμπεριαλιστικού κράτους που χτίστηκε με τσάκισμα της εργατικής τάξης. Αυτό είναι το μοντέλο και του Τσίπρα; Είναι μια υπερβολή της «Αυριανής» ο τίτλος, ή μία ακόμα ναπολεόντεια προβολή για να συνηθίσουμε στην ιδέα;

Τα ίδια τους τα λόγια δίνουν κάποιες απαντήσεις: Εκεί που έλεγαν ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο και αφού εξασφάλισαν να κυλά το ρεύμα υπέρ τους, τώρα δηλώνουν: «Θα αρχίσουμε με τους εφαρμοστικούς νόμους, είναι πολλές δεκάδες οι εφαρμοστικοί, 211» (δήλωση Στρατούλη, χτες), δηλαδή ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι κι άμα δεις εσύ κατάργηση του μνημονίου γράψε μου. Εξάλλου, το δήλωσε ήδη ο Τσίπρας: «Δεν θα προβούμε σε μονομερείς ενέργειες».

Ακόμα πιο καθαρά ο Βαρουφάκης, εκ των οικονομολόγων που απ’ το μακρινό Αμέρικα στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε χτες για το τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση της αριστεράς: «Το δημόσιο πρέπει να βρει τρόπο (μείωση μισθών, συντάξεων, μείωση δαπανών, φοροομόλογα, δηλαδή προπληρωμή φόρων)».

Στον αντίποδα όλων εκείνων που λένε στο λαό ότι δεν έχει άλλη επιλογή, η πρόταση του ΚΚΕ είναι πάρα πολύ συγκεκριμένη: Δείχνει για αύριο κιόλας έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης με το λαό κυρίαρχο στον τόπο του. Παράδειγμα: Το νικέλιο που παράγει η ΛΑΡΚΟ και το χρώμιο στη Κοζάνη που οδηγούν στην παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, δηλαδή στην πρώτη ύλη για παραγωγή λευκών συσκευών. Σήμερα η μονοπώληση κρατάει πεθαμένο το μεταλλείο και οδηγεί σε εισαγωγή προϊόντων που λίγα χρόνια πριν παρήγε αυτή η χώρα.

Στην ίδια ρότα: Η κεντρικά σχεδιασμένη καθετοποιημένη αγροτική παραγωγή μέσα από την κοινωνικοποίηση των καπιταλιστικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων και από τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς πετάει έξω τη «Μοσάντο», αξιοποιεί τους ντόπιους σπόρους, ταΐζει το λαό. Η κεντρικά σχεδιασμένη κτηνοτροφική παραγωγή σταματάει την αιμορραγία των εισαγωγών, ασκεί έλεγχο στην ποιότητα του προϊόντος, δίνει λύση στις διατροφικές ανάγκες σε συνδυασμό με την κοινωνικοποιημένη βιομηχανία τροφίμων. Η κεντρικά σχεδιασμένη βιομηχανική παραγωγή, π.χ., στο μέταλλο μπορεί να ξεκινά από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και να φτάνει στην παραγωγή μηχανών, πραγματικότητα που επίσης έχει αποδειχτεί ότι είναι στις δυνατότητες της χώρας (το παράδειγμα των πετρελαιομηχανών Μαλκότσι που κατασκευάζονταν στο Βόλο μέχρι το ’80 δεν είναι τόσο παλιό για να το πετάμε στα σκουπίδια).

Η αστική προπαγάνδα λέει ότι στο ΚΚΕ δεν αρέσουν οι επιλογές του λαού και προτιμά να αλλάξει λαό. Το ΚΚΕ δε θέλει ν’ αλλάξει λαό. Θέλει να πείσει το λαό ότι έχει τη δύναμη να είναι κυρίαρχος. Και σ’ αυτό θα επιμείνει. Τώρα, πριν τις εκλογές, αλλά και την αμέσως επόμενη μέρα. Η ταξική πάλη δε σταματά και δεν καθορίζεται η έκβασή της από το αποτέλεσμα μιας εκλογικής αναμέτρησης.

Απέναντι στον εκβιασμό να διαλέξει ο λαός το χέρι που θα κρατά το μαχαίρι πάνω από το σβέρκο του, εμείς περισσότερο από χτες συγκεντρώνουμε έναν προς έναν τους μαχητές και αποφασίζουμε πώς θα διατάξουμε δυνάμεις από το βράδυ της Κυριακής.

Αυτό που την Κυριακή θα καταγραφεί στην κάλπη, παρότι η ψήφος είναι μυστική, για τους ανθρώπους του μόχθου έχει όνομα στο αποτέλεσμα, έχει ταυτότητα: Είναι ψήφος βόλι με το ΚΚΕ ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων, ή ψήφος αγχόνη με ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και όποια άλλη δύναμη συμπληρώνει το κυβερνητικό καρέ της εξουσίας των μονοπωλίων.

Αγγελική Τσώλου: Δεν διαλέγουμε εκμεταλλευτή

Αγγελική Τσώλου

Αγγελική Τσώλου

Βρισκόμαστε ήδη εκεί όπου στο σύνολό της η ΕΕ βουλιάζει στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης σε σημείο που να έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Στο σημείο όπου η εργατική τάξη της κάθε χώρας αλλά και συνολικά, πρέπει να δει πώς θα χαράξει το δρόμο της σε κάθετη αντίθεση με την πηγή του κακού, τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Βρισκόμαστε εκεί όπου επιβεβαιώνεται η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι ο καπιταλισμός έφαγε τα ψωμιά του, παρασάπισε, ό,τι ήταν να δώσει το έδωσε (κι αυτό κάτω από την πίεση του εργατικού κινήματος) και άρα η εργατική τάξη πρέπει να βάζει πλώρη για την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και τη δική της εξουσία. Αυτήν την ώρα διάφοροι «φίλοι του λαού» λένε: «Η χώρα μας πρέπει να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες μπορούν να συμβάλουν και στο να υπάρξει ανάπτυξη».

Ζητάνε να διαλέξουμε ιμπεριαλιστή. Αλλά όταν έφεραν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μιλούσαν για ενίσχυση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ, που θα οδηγούσε σε 15 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Ο απολογισμός μετρά πολύ περισσότερα εκατομμύρια ανέργους, ενώ η κρίση ήδη χτυπά τόσο την ΕΕ όσο και τις ΗΠΑ. Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αναπτύσσονται στο έδαφος της λιγότερης ζημιάς από την κρίση για κάθε χώρα, αλλά και των μεγαλύτερων μεριδίων στις αγορές. Και αυτοί που λένε ότι θα αξιοποιήσουν τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για ανάπτυξη στην Ελλάδα, εννοούν να μοιράσουν τον πλούτο της Ελλάδας στα διάφορα μονοπώλια διαφόρων ισχυρών καπιταλιστών κρατών. Ορυκτό πλούτο, ενέργεια, νερό κ.λπ. Αλλά απ’ αυτό κανένα όφελος δε θα ‘χει ο λαός.

Αυτή η ανάπτυξη, αν και όταν έρθει, θα είναι ανάπτυξη με ακόμα πιο εξαθλιωμένους εργάτες. Οταν, για παράδειγμα, μιλάνε για συμμαχία με την Κίνα, η απάντηση είναι στο λιμάνι, όπου η αναπτυσσόμενη «Cosco» τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα. Οταν μιλάνε για συμμαχία με τους Ρώσους καπιταλιστές, η απάντηση είναι στην εξαθλίωση μέχρι θανάτου του ρωσικού λαού. Η καπιταλιστική ανάπτυξη σημαίνει ένταση της εκμετάλλευσης. Οπως η ύφεση συνοδεύεται με επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, έτσι και η ανάπτυξη προϋποθέτει ένταση του ανταγωνισμού των καπιταλιστών και άρα νέα επίθεση στα δικαιώματα.

Το κλειδί για τη λύση είναι η αδιάλλακτη πάλη με τα μονοπώλια, τον ιμπεριαλισμό. Είναι το χτύπημα των καπιταλιστών στο χώρο παραγωγής. Είναι ο στόχος να περάσουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια αυτών που παράγουν. Είναι στην κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία που δίχως το καπιταλιστικό κέρδος μπορεί να αξιοποιήσει τις πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες της χώρας σε όφελος του λαού. Η επιλογή καπιταλιστή δίνει ανάσα στους εκμεταλλευτές. Η επιλογή της λαϊκής οικονομίας ανοίγει άμεσα την πόρτα για ένα λαό αφέντη της παραγωγής του, με ολόπλευρη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων. Η επιλογή, λοιπόν, δεν αφορά τον ιμπεριαλιστή, αλλά στα μέτρα για την αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, πριν απ’ όλα ενός εξαιρετικά έμπειρου εργατικού δυναμικού που αποδεδειγμένα έχει στο πλάι του κι ένα επίσης υψηλού επιπέδου επιστημονικό δυναμικό. Αυτή είναι η πρόταση του ΚΚΕ, πρόταση πάλης προς την εργατική τάξη. Πρόταση που γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη ως μονόδρομος φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση. Η ψήφος στις 17 Ιούνη ζυγίζει υπέρ αυτής της επιλογής.

Κατερίνα Γρηγοροπούλου: Για την αγροτιά υπάρχει λύση

Κατερίνα Γρηγοροπούλου

Κατερίνα Γρηγοροπούλου

Τα 2 δισ. ευρώ έφτασε το έλλειμμα στο αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο το 2011 και σημείωσε αύξηση κατά 4,6% σε σύγκριση με το 2010. Πιο συγκεκριμένα, το 2011 το έλλειμμα ήταν 1.956.662.429 ευρώ από 1.871.150.865 ευρώ το 2010, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που επεξεργάστηκαν οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Το μεγάλο έλλειμμα στο αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο καταδεικνύει για άλλη μια φορά τα εγκληματικά αποτελέσματα των επιλογών της άρχουσας τάξης σε βάρος των εργαζομένων και της χώρας. Έχοντας αποκλειστικό στόχο να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα, μέσα από τη συνεργασία της με την πλουτοκρατία της Δυτικής Ευρώπης, υιοθέτησε ρυθμίσεις και πολιτικές που μετέτρεψαν τη χώρα από χώρα εξαγωγής αγροτικών προϊόντων σε μεγάλο εισαγωγέα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ένταξης στην ΕΟΚ, της πολιτικής της ΕΕ και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, που οδήγησαν στην υποκατάσταση της κατανάλωσης εγχώριων προϊόντων από εισαγόμενα και στο μαζικό ξεκλήρισμα των μικρομεσαίων αγροτών, το οποίο εντάθηκε τα τελευταία χρόνια της κρίσης και του μνημονίου.

Πριν την ένταξη στην τότε ΕΟΚ, το 1981, το ισοζύγιο των αγροτικών προϊόντων ήταν θετικό. Η ιδιαίτερα εύφορη γη επέτρεπε, ακόμα και με τις δυνατότητες εκείνης της εποχής, όχι μόνο να καλύπτονται οι ανάγκες σε προϊόντα του πρωτογενούς τομέα, αλλά γίνονταν και μαζικές εξαγωγές. Το 1980, για παράδειγμα, οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων ήταν 9 δισ. δραχμές περισσότερες από τις εισαγωγές. Πέρσι το έλλειμμα έφτασε τα 1,956 δισ. ευρώ. Και, βεβαίως, το μεγαλύτερο μέρος του ελλείμματος είναι με τις χώρες της ΕΕ!

Όπως δείχνουν τα στοιχεία το 2011 το έλλειμμα αυξήθηκε σημαντικά σε προϊόντα όπως η ζάχαρη και τα δημητριακά, ως αποτέλεσμα της ολέθριας πολιτικής της ΚΑΠ και των κυβερνήσεων που την εφαρμόζουν. Οι δύο αυτές καλλιέργειες συρρικνώθηκαν δραματικά τα τελευταία χρόνια. Στον κωδικό ζάχαρη και παρασκευάσματα – μέλι το έλλειμμα αυξήθηκε κατά 53,9%. Στον κωδικό δημητριακά και παρασκευάσματα δημητριακών η αύξηση του ελλείμματος έφτασε το 37,5%. Ακόμα μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα με τα κτηνοτροφικά προϊόντα, όπου αυξήθηκε ακόμη περισσότερο το έλλειμμα το 2011 για τα κρέατα, τα παρασκευάσματα κρέατος και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Μειωμένο όμως ήταν και το πλεόνασμα που παρουσιάζουν είδη όπως το λάδι (μείωση 22,2%) και τα φρούτα – λαχανικά (μείωση 4,1%).

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι, ενώ η χώρα διαθέτει όλα τα μέσα και τις δυνατότητες να αναπτύξει την πρωτογενή της παραγωγή ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του πληθυσμού με προϊόντα ποιότητας, η υποβάθμιση της αγροτικής παραγωγής θα συνεχιστεί, ενώ οι μικρομεσαίοι αγρότες δεν πρόκειται να δουν χαΐρι μέσα στην ΕΕ. Η ευρω-πολιτική οδηγεί την αγροτική παραγωγή στη συρρίκνωση και τους μικρομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους στη φτώχεια και το ξεκλήρισμα, ενώ τη γη τους θα τη συγκεντρώσουν λίγοι μεγαλοαγρότες – επιχειρηματίες – καπιταλιστές. Η χώρα όμως μπορεί να αναπτύξει την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή της. Μπορεί να αποκτήσει αυτάρκεια σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα. Μπορεί να αυξήσει τις εξαγωγές της. Μπορεί να παράγει φτηνά και υγιεινά προϊόντα σε όφελος του λαού. Αλλά αυτά δεν μπορεί να γίνουν με τους αντιαγροτικούς κανονισμούς της ΚΑΠ, με τους νόμους του κέρδους, με καθεστώς κυριαρχίας των μονοπωλίων. Οσο ακολουθείται η συγκεκριμένη πολιτική της ΕΕ και του ΠΟΕ, η πολιτική που υπηρετεί το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, από τις κυβερνήσεις τους, τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα. Οι φτωχομεσαίοι αγρότες θα εξαναγκάζονται να πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές ή να βλέπουν την παραγωγή τους να μένει απούλητη και να σαπίζει στις αποθήκες, ενώ ταυτόχρονα θα εισάγονται μαζικά ομοειδή προϊόντα από άλλες χώρες εντός και εκτός ΕΕ.

Είναι βέβαιο ότι το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τις εκλογές. Οι αγρότες, οι οποίοι γνωρίζουν ότι όλα τα τελευταία χρόνια μόνο οι κομμουνιστές στάθηκαν στο πλευρό τους και στήριξαν τους αγώνες ενάντια στη φτώχεια και το ξεκλήρισμα, ξέρουν πολύ καλά ότι το αποκούμπι τους και την επόμενη μέρα θα είναι το ΚΚΕ. Γι’ αυτό, όσο πιο ισχυρό βγει από τις κάλπες, πιο αποφασιστικά, πιο αποτελεσματικά θα μπορέσει να σταθεί στο πλευρό τους.

email
Πηγή άρθρου: ΚefaloniaTodayTeam