H κομπλεξικότερη χώρα του κόσμου;

H κομπλεξικότερη χώρα του κόσμου;

H κομπλεξικότερη χώρα του κόσμου;

Το φιλμάκι που πέσαν από παντού να κακολογήσουν αυτοματικά, αυτό που πρόκρινε να δει πυκνωμένα τόσα γνώριμα στραβά μας ως αλήθειες για συγύρισμα, δεν αξίζει τόσο ψόγο. Τουναντίον, επιδέχεται κάθε σαφούς επιδοκιμασίας κι αναγνώρισης. Όσο κι αν τσούζει. Πρώτα, διότι τολμά σκληρό καθρέφτη και κατόπιν, επειδή το κάνει με τόση τέχνη, με τεχνική κλιπ ανιμέισον απόλυτα σμιλεμένη με μεράκι παιδεμένο.

Τα κόμπλεξ, παρακαλώ, στην άκρη. Κι έξω από δω κάθε διάθεση παινέματος υπουργού. Το φλας-μομπ επί του Τάμεση στάθηκε κάκιστη προσπάθεια. Τα λάθη, γενικά, πολλά. Μα τούτη δω η τόλμη της επιλογής – που, κατά ρεπορτάζ, έγινε με σφραγίδα Όλγας – αξίζει δημοσίως εύσημα.

 Επιχειρήματα:

1) Να μην κρυβόμαστε. Κάθε σημειολογική παράσταση κι εικόνα ξέρουμε πως είναι τέκνο της πραγματικής, εμπειρικής αντίληψής μας. Ούτε μια τόση δα γωνιά προσαύξησης, άνευ υπερβολής. Όμως αντάμα δίχως εμπαθή και δασκαλίστικα κι αφ’υψηλού προπαγανδιστικά ψαλτήρια. Γεύση γλυκόπικρη, δοσμένη γραφικά με χαρμολύπη, χιούμορ επίγνωσης ως κλείσιμο ματιού μ’αγάπη. Θέλει τέχνη και δουλειά μια τόση ανάληψη μαύρης αλήθειας – που προορίζεται για μας, όχι τους έξω. Μην το αγνοούμε.

2) Καλλιτεχνική μαγκιά. Για όποιον ενδιαφέρεται λιγάκι για το είδος του ανιμέισον, είναι σαφές, ότι το κλιπ των 49 δευτερολέπτων ακτινοβολεί καντάρια κόπων εργασίας, από την έμπνευση στην εφαρμογή. Σχέδιο, περίγραμμα, γέννηση χαρακτήρων, υφολογική σαφήνεια, σκιάσεις, αίσθηση δραματουργίας, ομαλότητα κίνησης, απόδοση ρυθμού, συγχρονικό πεδίο διηγήσεων, επιλογή προοπτικής κι όλα μαζί ζυμάρι που κυλά και πλάθεται: Όχι, δεν είναι θέμα βατό, ούτε περίπατος, αντίθετα, ζητά τεχνογνωσία πλήρους εξειδίκευσης εμβριθούς επαγγελματισμού. Θέλει τρελά χιλιόμετρα για να κάνεις το παλούκι να μοιάζει ευκολάκι.

3) Το πυκνό νοήματος. Αντιστρέφονται κι αλλάζουν όλα. Ζητείται πλην εντούτοις ασυνήθιστη προσήλωση του δέκτη. Γίνεται κελαηδιστό πουλάκι το ηχείο, το πλαστικομπουκάλι φώκια μοναχή, νομισματάκι το πουγκί κι ανταγωνιστικότητα το καραβίσιο τίμημα, καθώς ο μουσκουλορακέτωρ ενοχλητικός αναμορφώνεται σε θελκτικό θηλυκό διασώστη, ο σκουπιδοντενεκές αλλάζει σε φυτό, σε καβουράκι τ’απορρίματα, σε νοστιμιά μια τσούχτρα, το τζετ-σκι σε δελφινάκια, σ’όστρακα της άμμου τ’αποτσίγαρα, σε δροσερό ποτό το νερουλό καφεδορόφημα. Ναι, δεν είναι στο συνηθισμένο μας η προσοχή μελέτης. Αλλά μην ακυρώνουμε κάθε τι ξένο μας. Άλλο τ΄ανοίκειο κι άλλο το σκάρτο.

Τελικά, ας επιστρέψουμε στο φιλμάκι κι όσα ξεσηκώνει. Στενό, βαθύ και φιλοτιμημένο, πλέγμα μιας ευκρινούς επίγνωσης ανταμωμένης μ’εγκάρδια τρυφερότητα, μας εγκαλεί και μας αισθάνεται. Μας έλκει στ΄αγαθότερο, χύμα κι αναλυτικά. Δεν το τιμά μονάχα μία πρώτη κόντρα στάση, καίτοι κατανοητή – σκαλίζει γαρ αυθάδικα σωρό τα σύνδρομά μας, αλλά για καλό. Ας ξεκολλήσουμε.

ΥΓ – Στη τελευταία σκηνή, η γιαγιά κουνάει τη μαγκούρα της σε κάτι που μοιάζει διαβολικά πολύ με το «μάυρο» της ΕΡT.

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr