Η ιστορία στο ντιβάνι του Δημήτρη Ποταμιάνου

Η ιστορία στο ντιβάνι

Η ιστορία στο ντιβάνι.

Άξιοι κατά τα άλλα γραφιάδες και διανοητές, ο Ν. Δήμου, ο Θ. Βερέμης και ο Απ. Δοξιάδης μεταξύ αυτών, ορθώνοντας με τη σειρά τους το ανάστημά τους απέναντι κυρίως στον εξ ευωνύμων κίνδυνο που μας απειλεί, μας έβαλαν εμάς τους άλλους (μέχρι στιγμής τουλάχιστον τριάντα στους εκατό συντοπίτες) στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι.

Εν αντιθέσει δε με την υποδειγματικά υπομονετική αναλυτική πρακτική, μία και μόνη συνεδρία άρκεσε ώστε να γίνει η διάγνωση και να διατυπωθεί η ζοφερή πρόγνωση. Ο ασθενής – στην προκειμένη περίπτωση η ικανή μερίδα του λαού που λέγαμε – πάσχει από ένα σύνδρομο άρνησης της πραγματικότητας. Δεν θέλει να λογαριάσει τον όλεθρο που αφεύκτως τον περιμένει, αν επιμείνει στην αστοχασιά του και συνεχίσει να εμπιστεύεται την πεισματική άρνηση της επερχόμενης συμφοράς ως τη μόνη οδό σωτηρίας της ψυχής του.

Δεν έχει νόημα ν’ αμφισβητήσω εδώ το ότι σε αρκετές μεμονωμένες περιπτώσεις- ατομικά ιστορικά τα λένε οι ψυχίατροι- ο έμμονος αυτός αρνητισμός ίσως να συνιστά παθολογία.

Ας μου επιτραπεί ωστόσο να προτείνω πως πολλές αρνήσεις- δύο αρκούν στην κομψή γραμματική μας, αλλά δεν βλάφτει πιστεύω να προεκτείνουμε κάπως εδώ το σχήμα, αναφερόμενοι στη λαϊκή βούληση- μπορεί και να συνιστούν μία ηχηρή κατάφαση. Κατάφαση στην ελπίδα τουλάχιστον, που αυτήν πρωτίστως θέλουμε να μοιραστούμε, όχι βεβαίως το ανόητο πείσμα, την ταμπέλα δηλαδή που θέλουν να μας φορέσουν οι αυτόκλητοι θεράποντες γιατροί μας.

Ας είναι, ελευθερία έκφρασης και γνωμάτευσης έχουμε, και ο καθένας μας- ειδήμων ή όχι-μπορεί να εισηγηθεί τα γιατροσόφια του. Εκείνο όμως που μου έκανε χτες μεγάλη εντύπωση ήταν το ότι η Α. Διαμαντοπούλου, ιστορικό στέλεχος του Πασόκ, παραμερίζοντας τις πρόχειρες ψυχοπαθολογικές ερμηνείες, προτίμησε να επικαλεσθεί την ίδια την ιστορία, βάζοντάς την όμως κι αυτήν με τον τρόπο της στο ντιβάνι.

Την «ιστορική έφεση των Ελλήνων να αποδέχονται το πολιτικό ψέμα ως ευχάριστο όραμα» σχολίασε, ούτε λίγο ούτε πολύ, στην ιστοσελίδα της. Η εμβρίθεια του σχολίου της με καταπλήσσει. Και καλά οι εκάστοτε ψηφοφόροι που με τη μεγαλύτερη άνεση του κόσμου τρώνε- είναι ιστορικά πλέον τεκμηριωμένο!- κουτόχορτο.

Αλλά δεν το βλέπει πως με τέτοιες κοτσάνες ροκανίζει κυριολεκτικά το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο είχε και κείνη για καιρό στρογγυλοκαθίσει; Δεν το βλέπει πως παρόμοιες καταγγελίες ακυρώνουν αυτοστιγμεί το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που η ίδια ετάχθηκε (με το αζημίωτο πάντα) να υπηρετήσει;

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr