Είμαστε Αφρική;

Είμαστε Αφρική;

Είμαστε Αφρική; Φωτογραφία : zoulcolmx.blogspot.com

Ακούω συχνά τη φράση ότι η Ελλάδα δεν είναι και η Ζιμπάμπουε. Και όμως η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Με το ΔΝΤ επάνω από το κεφάλι μας θα μπορούσε με άνεση να μας συγκρίνει κανείς με μια Αφρικανική χώρα, το Νίγηρα, για παράδειγμα. Αυτό που είπε η κυρία Λαγκάρντ είναι ότι τα παιδιά στο Νίγηρα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τα ελληνόπουλα, των οποίων οι γονείς δεν πληρώνουν φόρους. Όσο προσβλητικά κι αν ακούγονται τα λόγια της είναι σε μεγάλο ποσοστό αλήθεια. Ωστόσο, υπάρχουν σπίτια και στην Ελλάδα, όπου οι άνθρωποι παλεύουν, ίσως όσο και στην Υποσαχάρια Αφρική.

Πριν από λίγες ημέρες επισκέφθηκα ένα από αυτά τα σπίτια. Με οδήγησε εκεί η κυρία Ρουμπίνη Τερζάκη, ιδρύτρια της μη-κυβερνητικής οργάνωσης «Παιδί και οικογένεια». Ομολογώ πως δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις ΜΚΟ.

Και είμαι πολύ καχύποπτη με τις χορηγίες που αντλούν από διάφορες πηγές, αλλά και με τα κριτήρια επιλογής εκείνων που χρειάζονται βοήθεια. Ίσως ένα καλό που έκανε η κρίση είναι ότι ξεχώρισε ΜΚΟ σαν και αυτήν ή την Κλίμακα, για παράδειγμα, της οποίας το έργο θεωρώ επίσης πολύ αξιόλογο. Και υπάρχουν και άλλες πολλές οργανώσεις σε αυτήν τη λίστα, οι οποίες έχουν σηκώσει την κρίση στους ώμους τους. Στο πλευρό τους βρίσκονται, επίσης, εκατοντάδες εθελοντές.

Βρισκόμαστε στο Κουκάκι. Εδώ ζει η Μαρία, άνεργη μητέρα τεσσάρων παιδιών. Ο σύζυγός της είναι και εκείνος άνεργος, εδώ και δύο χρόνια. Ζουν με τη σύνταξη της μητέρας της, η οποία έχει και αυτή περικοπεί.

Φέρνουμε μαζί μας τα κουτιά από τη ΜΚΟ, παιχνίδια, φαγητά, ρούχα. Τα παιδιά πανηγυρίζουν. «Προσπαθούμε να μην καταλάβουν τίποτε, δεν μιλάμε για τα προβλήματά μας μπροστά τους. Mόνον όταν έρχονται από το σχολείο και θέλουν να πάνε κάποια εκδρομή και δεν μπορώ να πληρώσω, στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να τα στείλω», λέει με καημό η Μαρία. Η μεγάλη κόρη τής Μαρίας είναι δεκαεπτά. Έπαθε κατάθλιψη, άφησε το σχολείο.

Η οικογένεια βασίζεται μόνο σε βοήθεια για να ζήσει. Είναι μια από 4500 οικογένειες τις οποίες βοηθάει η οργάνωση. Και είναι και τόσες άλλες που δεν φιγουράρουν σε καμία λίστα.

Στο παρελθόν έχω επισκεφθεί πολλά σπίτια στην Αφρική. Σε πολύ φτωχές χώρες, όπως η Τανζανία, η Ζιμπάμπουε, η Νιγηρία. Ποτέ δεν είχα νιώσει όπως ένιωσα στο σπίτι της Μαρίας, αντικρύζοντας τα φθαρμένα χαλιά, το χαλασμένο ψυγείο, την ογδονταπεντάχρονη γιαγιά που έκλαιγε με λυγμούς. Τίποτε δεν πονάει όσο η εικόνα της πατρίδας.

Ο πόνος γίνεται ακόμη μεγαλύτερος αν συλλογιστεί κανείς ότι, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα θα μπορούσαν όλοι να ζουν καλά. Τόσα χρήματα πέρασαν από τη χώρα, τόσες ευκαιρίες. Όλα πήγαν στράφι; Ναι, αν δει κανείς τα νούμερα, τα στατιστικά στοιχεία για τον υποσιτισμό, τις ασθένειες, την παιδική θνησιμότητα, η Ελλάδα δεν είναι Αφρική. Αλλά στην καρδιά μου η Ελλάδα είναι Αφρική. Και βυθίζεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο μέσα στην άμμο της ερήμου.

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr