Κάναμε ένα Πέρασμα από το Πιο Αποτυχημένο Rockwave Festival

Κάναμε ένα Πέρασμα από το Πιο Αποτυχημένο Rockwave Festival

Κάναμε ένα Πέρασμα από το Πιο Αποτυχημένο Rockwave Festival

Έχοντας δει τις εικόνες που πόσταραν από τα κινητά τους όσοι πήγαν την περασμένη Παρασκευή στη Μαλακάσα, το μόνο που περίμενα ήταν να κάνω μία χαλαρή Σαββατιάτικη βόλτα και να πιο μερικά ποτά απολαμβάνοντας τη δροσιά των δέντρων. Βέβαια και προτού δω τις φωτογραφίες της Παρασκευής, δεν προσδοκούσα από το φετινό Rockwave τίποτα παραπάνω. Καιρό τώρα -και πιο συγκεκριμένα από τη δημοσίευση του φετινού line up- όλοι μας γνωρίζαμε ότι το festival δεν θα είχε καμία απολύτως σχέση με ότι έχουμε ζήσει κατά το παρελθόν σε αυτόν τον χώρο.

Αν και η καθοδική του πορεία, δεν ξεκίνησε φέτος. Ναι, με πρόσκληση πήγα και αν δεν την είχα σίγουρα δεν θα σπαταλούσα χρήματα γι’ αυτό το festival. Ακόμη και με το φτηνό σε σχέση με άλλες χρονιές αντίτιμο. Άλλωστε, το Tetris που παίζουμε μονίμως με τα οικονομικά μας δεν αφήνει περιθώρια για «άτσαλες» επιλογές ούτε σε επίπεδο 20ευρου.

Έχοντας φάει την πρώτη «ξενέρα» με τα τρία και κάτι ευρώ που πληρώσαμε στα διόδια για μία τόσο μικρή διαδρομή, φτάνουμε στο festival. Προσπερνάμε την απελπιστικά άδεια είσοδο και παρκάρουμε πρώτη μούρη πίστα a.k.a.: ακριβώς μετά τις καντίνες με τα βρώμικα. Θυμάμαι άλλες χρονιές που μόνο ανάποδα δεν είχαμε γυρίσει τα αυτοκίνητα μας μέσα σε επικίνδυνα χωράφια που τα βάφτιζαν ως χώρους στάθμευσης.

Μπαίνοντας μέσα βλέπω στο πρώτο stage τους Little Barrie από το Νότινγκχαμ, να «χτυπιούνται» και σκόρπια καμιά 300αριά άτομα στον περιβάλλοντα χώρο. Στο αντίκρισμα αυτής της πρώτης εικόνας νιώθω άβολα. Λίγο πιο κάτω, το ίδιο συμβαίνει και στην κεντρική σκηνή, η οποία μάλλον λόγω της αναμενόμενης μικρής προσέλευσης του κόσμου έχει στηθεί μόλις ένα μικρό της κομμάτι. Το υπόλοιπο σκέπαστρο θα μπορούσε να χωράει άνετα όλους όσους βρίσκονται εκείνη τη στιγμή εκεί.

Η τοποθεσία είναι όπως πάντα πολύ όμορφη αλλά στην περίπτωση μας και γοητευτικά μελαγχολική. Ο κόσμος ξαπλώνει στο χορτάρι. Άλλοι κοντά στη σκηνές και άλλοι πολύ μακριά, όπως τα μόρια οξυγόνου που πρέπει να καλύψουν κάθε σπιθαμή του χώρου που τους δίνεται.

Σιγά σιγά, ο ήλιος χάνεται πίσω από τον ορίζοντα και πλέον πρέπει να έχουν περάσει μέσα από τα τουρνικέ της εισόδου περίπου 4 με 5 χιλιάδες άτομα. Έρχεται η στιγμή που στο πρώτο stage ανεβαίνουν οι Calexico και η εικόνα που παρουσιάζει το festival μέχρι τώρα δείχνει να συμμορφώνεται, κάπως. Αυτό σίγουρα δεν είναι Rockwave, σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ και να μην παρατηρήσω ότι όσοι βρίσκονται μπροστά από το Αμερικάνικο Indie Tex Mex συγκρότημα περνούν καλά.

Το ίδιο ισχύει και με τα πιτσιρίκια που απολαμβάνουν την κάθε στιγμή, καθώς τρέχουν γύρω γύρω από τους γονείς τους και χοροπηδούν μες στην τρελή χαρά. Και μετά η Νατάσσα Μποφίλιου, που για πάρτη της μέχρι και event στο facebook δημιουργήθηκε με τίτλο «Mosh Pit Στην Νατάσσα Μποφίλιου».

Το trollάρισμα είναι και αυτό ένα από τα σημεία των καιρών μας. Ωστόσο, έχω να πω ότι mosh pit δυστυχώς δεν είδα, αλλά μόνο κάτι πιτσιρίκες που τραγουδούσαν και κουνούσαν το σώμα τους ρυθμικά. Το ίδιο συνέβη και στο Γιάννη Χαρούλη, ο οποίος εκτός από συμπαθέστατος είναι πολύ καλός στο είδος της μουσικής που εκπροσωπεί. Αδιαμφισβήτητα, το live της βραδιάς ήταν του Woodkid. Πολύ δυναμική σκηνική παρουσία και σίγουρα το live που συγκέντρωσε τον πιο πολύ κόσμο μπροστά από stage.

Το Rockwave Festival του 2014 θα μείνει στα χρονικά ως αυτό με την μικρότερη προσέλευση κόσμου και κατ’ επέκταση το πιο αποτυχημένο εάν θέλετε. Και γνωρίζουμε όλοι τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό. Ίσως, η λύση να βρισκόταν στη νέα ελληνική σκηνή που και όρεξη έχει και κοινό που την ακολουθεί.

Ή ίσως απλά το φεστιβάλ να πρέπει μετονομαστεί σε «Η θερινή σύναξις της Μαλακάσας» για να μην συγχύζονται και οι πιο σκληροπυρηνικοί.

email
Πηγή άρθρου: vice.com