Κεφαλλονιά: “Να μην περάσουμε τη δική μας Σπιναλόγκα”

Σεισμόπληκτοι στο Ληξούρι

Σεισμόπληκτοι στο Ληξούρι

Ληξούρι – Αργοστόλι και Αργοστόλι – Ληξούρι. Από τη στιγμή που ο Εγκέλαδος «χτύπησε» την Κεφαλλονιά, οι πληγέντες κάτοικοι κάνουν το ίδιο δρομολόγιο. Το απόγευμα, πριν πέσει το σκοτάδι και οι «τρόμοι γίνουν δύο», ο κόσμος παίρνει μαζί του μερικά συμπράγκαλα και πάει στην πρωτεύουσα του νησιού για να προστατευτεί. Το πρωί επιστρέφει στις δουλειές του, που ξεκινούν και τελειώνουν στο συμμάζεμα.

Υπάρχουν αυτοί που μένουν πίσω. «Στρώνουν» τα καθίσματα των αμαξιών τους, βρίσκοντας ένα προσωρινό, ευελπιστούν, κατάλυμα. Άλλοι γιατί δεν αντέχουν ν’ αφήσουν λεπτό το βίος τους. Άλλοι πάλι γιατί η φύση της δουλειάς τους δεν το επιτρέπει. «Άμα είσαι βοσκός ή φούρναρης, δεν μπορείς να πας απ’ την άλλη γιατί τα δρομολόγια ξεκινούν από τις 7 το πρωί και μετά» λένε.

Υπάρχουν όμως κι αυτοί που βλέποντας τη ζωή τους να χάνεται στα χαλάσματα φεύγουν μόνιμα. Νέοι στην πλειοψηφία, αισθάνονται ότι ο τόπος δεν τους χωρά και ψάχνουν για στέγη και δουλειά μέσω γνωστών σε Πάτρα και Αθήνα.

Η ζωή στην περιφέρεια της Παλλικής έχει αλλάξει. Ο κόσμος δεν κυκλοφορεί στους δρόμους, παρά μόνο για να δει τις ζημιές ή να πάρει κάτι που του λείπει από τα λιγοστά μαγαζιά που λειτουργούν. Οι πλατείες είναι ερημικές, τα σπίτια με κλειστά τα παντζούρια, ενώ τα σημάδια της καταστροφής είναι εμφανή από την κατακερματισμένη προβλήτα στο Ληξούρι, μέχρι τα διαλυμένα νεκροταφεία και μνημεία στις πλατείες των χωριών. Από τους ανθρώπους δεν ακούς πολλές κουβέντες. Αλλά κι αυτές που λένε τις ψελλίζουν.

«Αποκλεισμένοι πριν από τον σεισμό»

Πρώτη φορά μετά το 1953, οι Κεφαλλονίτες αισθάνονται ανήμποροι. Από τη μία αντιμέτωποι με τις καταστροφές, από την άλλη αβοήθητοι σε πρακτικό επίπεδο από το κράτος. «Μας είχαν από πριν εγκαταλελειμμένους, δεν έχουμε προσδοκίες» λέει η Δέσποινα, ιδιοκτήτρια ίντερνετ καφέ. Αν και το μαγαζί της το χωρίζει ένας δρόμος από το κατακερματισμένο λιμάνι, δεν υπέστη σοβαρές ζημιές, τη στιγμή που ακριβώς πίσω ο ΕΟΠΥΥ, δημόσιο κτήριο, έχει ένα μπαλκόνι… λιγότερο.

Αντιμετωπίζει τον σεισμό ως τη χαριστική βολή. «Οι υπηρεσίες συρρικνώθηκαν και οι δουλειές λιγόστεψαν». Τα «σπασμένα» έβγαιναν κάπως το καλοκαίρι. «Το περιμέναμε για να ξεπληρώσουμε τα χρέη του προηγούμενου χρόνου. Μας είχαν πει ότι θα είχαμε ένα καλό καλοκαίρι φέτος. Πλέον όμως, με τον κόσμο να φεύγει, εκτός από το καλοκαίρι χάνουμε και τα βασικά τον χειμώνα. Θα ζήσουμε και με τη βούλα στη δική μας Σπιναλόγκα».

«Μάνα γρήγορα, μη μου φύγει το καράβι»

Στο μυαλό της έχει εντυπωθεί μια για πάντα η στιγμή που φεύγουν τα παιδιά της για την Αθήνα, όταν κυκλοφόρησε η… περίφημη φάρσα για την εκκένωση της Παλλικής. «Ο γιος μου άρπαξε μια σακούλα σκουπιδιών, έβαλε όσα πράγματα προλάβαινε και πήγε στο καράβι. Όταν του ζήτησα να κατέβει για να του δώσω κάτι μια στιγμή, μου είπε: Μάνα γρήγορα, μη μου φύγει το καράβι. Αυτές τις στιγμές ζήσαμε».

Η ίδια και ο άντρας της μένουν στο Λειβάδι. «Έχουν γίνει μεγάλες καταστροφές κι εκεί». Από τύχη είχε ένα κοντέινερ, που χρησιμοποιούσε ως αποθήκη. «Η αποθήκη έγινε σπίτι, το κανονικό έχει πάθει ζημιές».

Στιγμές σαν αυτές ζει όλη η Παλλική. Ο Γιώργος, που μένει στις εργατικές πολυκατοικίες, τη γειτονιά που βίωσε τις μεγαλύτερες καταστροφές, έβλεπε τους τοίχους να καταρρέουν, γνωρίζοντας πως η μάνα του ήταν μέσα. «Κατάφερα να μείνω ψύχραιμος κι έτσι σωθήκαμε. Όταν έγινε ο σεισμός, εγώ βρισκόμουν έξω με το αμάξι. Όταν κατάλαβα τι γίνεται, πήγα γρήγορα σπίτι και προσπάθησα να μπω για να βγάλω τη μάνα μου. Οι πόρτες δεν άνοιγαν, μέχρι που δημιουργήθηκε από τις ρωγμές ένα μικρό άνοιγμα και κατάφερα να μπω μέσα».

Καθώς παίρνει κάποια πράγματα μέσα από το σπίτι και τα στοιβάζει στα γειτονικά παγκάκια απέναντι από το διαλυμένο παλιό νηπιαγωγείο, μας πληροφορεί ότι το σπίτι είχε αγοραστεί πριν από τέσσερα χρόνια κι είχε ανακαινιστεί ολοκληρωτικά. «Έχουν γίνει κακοτεχνίες σε σπίτια του νησιού, αλλά σεισμό σαν αυτόν δεν έχουμε ξαναζήσει τα τελευταία 30-40 χρόνια».

Η ασφαλιστική, του καλύπτει τις επιδιορθώσεις στο κτήριο, όχι όμως και τις καταστροφές μέσα σ’ αυτό. Τηλεοράσεις, έπιπλα και πιατικά έχουν γίνει σμπαράλια. Για να πάρει άλλα πρέπει να βάλει χρήματα από την τσέπη του. Η οικονομική ζημιά δεν είναι μικρή. Γίνεται ακόμα μεγαλύτερη από τη στιγμή που η οικονομική δραστηριότητα είναι μηδαμινή, ενώ οι οικονομικές ελαφρύνσεις από την κυβέρνηση μένουν για την ώρα σε επίπεδο δηλώσεων.

Μπάνιο με… εμφιαλωμένα

Σε επίπεδο δηλώσεων έχει μείνει όμως και η αποτελεσματική αντιμετώπιση της πλειονότητας των προβλημάτων. Πάνω από δυο εβδομάδες μετρούν οι κάτοικοι της Παλλικής χωρίς νερό στα σπίτια τους, καθώς μετά τους σεισμούς το υδρευτικό σύστημα καταστράφηκε και υπάρχουν φόβοι ότι «μπλέχτηκε» με το αποχετευτικό. Με 1-2 μπουκάλια εμφιαλωμένα που προμηθεύονται από τον Δήμο την ημέρα, εκατοντάδες οικογένειες έχουν να πλυθούν, να μαγειρέψουν, να πλύνουν τα ρούχα τους και να ξεδιψάσουν. Όλα αυτά ενώ έχουν για κατάλυμα το αυτοκίνητο, γιατί στις σκηνές που έδωσαν στρατός και πολιτική προστασία «κοιμάσαι στεγνός και ξυπνάς βρεγμένος».

Στο αμάξι τη βγάζει εδώ και δυο εβδομάδες η οικογένεια της Ελένης Κουντουρά, δίπλα από τις σκηνές. «Ο άντρας μου πρόσφατα έπαθε έμφραγμα» μας λέει δείχνοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και εκθέτοντας τον ελλιπή κρατικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση ειδικών περιπτώσεων. «Δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε μέσα στη λάσπη και την υγρασία. Ούτε τα παιδιά ούτε τον άντρα μου θα υποχρέωναν να κοιμηθούν εκεί. Άλλο στρατός, άλλο οικογένεια».

Στο πορτ μπαγκάζ έχουν στριμώξει τα βασικά. Παπλώματα, ρούχα, ένα μπρίκι για τον καφέ και μια μικρή κατσαρόλα για φαγητό. Τις περισσότερες ώρες τις περνούν εκεί. «Αναγκαστικά, γιατί δεν έχουμε λεφτά για βενζίνη». Ακόμα κι αν είχαν όμως τα πρατήρια στην Παλλική είναι άδεια. Τα φορτηγά δεν έρχονται λόγω των σεισμών.

Στα «τυφλά» δουλεύουν οι μηχανικοί

Όπως φαίνεται, τίποτα δεν λειτουργεί σωστά. Ο κρατικός μηχανισμός δεν έχει προνοήσει ούτε για τα βασικά, καθώς, εκτός από τους πολίτες, χωρίς καύσιμα έχουν μείνει ακόμα και υπηρεσιακά οχήματα, με αποτέλεσμα να δηλώνουν απλά και μόνο την ύπαρξή τους στο νησί. Απελπιστική χαρακτηρίζουν την κατάσταση οι μηχανικοί. «Αντί για 30 ελέγχους που θα έπρεπε να κάνουμε τη μέρα είμαστε στους 10. Κανονικά οι διαδικασίες θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί, όμως ακόμα ψάχνουμε σπίτια» λέει μηχανικός στο Αργοστόλι. Το «ψάχνουμε» είναι κυριολεκτικό. «Ο δήμος δεν μας έχει κατατοπίσει. Ούτε χάρτη δεν μας έχει δώσει για να δούμε πού είναι το κάθε σπίτι. Παίρνουμε τις αιτήσεις και χάνουμε χρόνο και βενζίνη στους δρόμους». Η σπατάλη χρόνου παίρνει άλλη διάσταση ως πρόβλημα από τη στιγμή που οι μηχανικοί είναι αποδεκατισμένοι λόγω της διαθεσιμότητας. «Μας είπαν ότι θα τους ενεργοποιήσουν, όμως αυτό δεν έχει συμβεί κι έχουν περάσει δύο βδομάδες. Υπάρχουν σπίτια για τα οποία έχει γίνει αίτηση από τον πρώτο σεισμό για έλεγχο και δεν έχει πάει κανείς, γιατί πολύ απλά δεν φτάνουν τα χέρια».

Έτσι, όταν μια γειτονιά βλέπει μηχανικούς, όλοι πέφτουν καταπάνω. «Κι όχι μόνο όσοι έκαναν αίτηση, αλλά κι όσοι δεν ξέρουν τι διαδικασία ν’ ακολουθήσουν. Παλιότερα το κράτος ενημέρωνε τον κόσμο πώς να κινηθεί. Τώρα τον έχει αφήσει στην τύχη του».

Οι κάτοικοι οργανώνονται

Μετά το σοκ των πρώτων ημερών, οι κάτοικοι στέκονται στα πόδια τους και οργανώνονται για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Το βράδυ της Πέμπτης μαζεύτηκαν πάνω από 150 επαγγελματίες, αντάλλαξαν απόψεις και συμφώνησαν ότι ο μόνος τρόπος για να τους πάρει η κυβέρνηση στα σοβαρά είναι να λειτουργήσουν ενωμένα. Σχημάτισαν συντονιστικό κι αποφάσισαν απέναντι στις αόριστες δεσμεύσεις να απαντήσουν με στοχευμένες πράξεις.

Βασικό τους αίτημα η αποσαφήνιση των μέτρων οικονομικής υποστήριξης, ενώ πιο ειδικά ζητούν: την καταγραφή των προβλημάτων στα μαγαζιά, το πάγωμα (κι όχι αναστολή) των πληρωμών στην εφορία και την απλοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών για την ανάληψη των αποζημιώσεων.

email
Πηγή άρθρου: avgi.gr