Με αφορμή τον αποτρόπαιο βασανισμό σκύλου στην Κεφαλονιά

Βασανισμός ζώου

Βασανισμός ζώου (φωτογραφία αρχείου)

Με αφορμή τον αποτρόπαιο βασανισμό ενός σκύλου από δυο παιδιά 14 χρονών, στην Κεφαλονιά.

Βλέπω οργισμένους πολίτες να ζητούν την αυστηρή τιμωρία των ενόχων…

Για μια ακόμη φορά , η απαραίτητη διερεύνηση για τα ΑΙΤΙΑ μιας τέτοιας συμπεριφοράς, δεν φαίνεται να απασχολεί και πολλούς!

Ωστόσο αυτό είναι απαραίτητο !

Λίγα λόγια, λοιπόν για τα πιθανά αίτια , που πιστεύω πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν !

Το ψυχολογικό προφίλ όσων ασκούν βία σε ζώα, δεν διαφέρει από εκείνο αυτών που ασκούν βία σε ανθρώπους.

Συνήθως είναι υπερβολικά ανασφαλείς, νευρικοί και ευέξαπτοι, με υπέρμετρο εγωισμό και χαμηλή αυτοεκτίμηση, με βίαια ξεσπάσματα ανεξέλεγκτου θυμού.

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι πιθανό να υπήρξαν κακοποιημένα παιδιά. Μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν την έννοια του σεβασμού της ζωής κάθε όντος, στα πλαίσια οικογενειών όπου κυριαρχούσαν η βία και ο παραλογισμός.

Συνήθως, ο γονιός που κακοποιεί ζώο αποτελεί (λανθασμένο) πρότυπο για τα παιδιά, χρησιμοποιώντας τη βία ως μέσο ελέγχου και επιβολής στους άλλους ανθρώπους μέσα στο σπίτι.

Η κακοποίηση παιδιών και ζώων είναι δείγμα προσπάθειας επιβολής,εξουσίας και ελέγχου. Η κακοποίηση, λοιπόν, ζώων είναι βασικά ένα έγκλημα εξουσίας-ελέγχου.

Το πρώην «θύμα» όταν ενηλικιώνεται έχει τρεις βασικές επιλογές, είτε παραμένει θύμα και θεωρεί φυσιολογικό να γίνεται αποδέκτης οποιασδήποτε μορφής βίας, είτε ταυτίζεται με τον θύτη και εφαρμόζει τις ίδιες μεθόδους σε κάθε επαφή και σχέση του, ή γίνεται θεραπευτής, επιδιώκοντας τη λύτρωση μέσα από την αλλαγή των δεδομένων που έχει βιώσει.

Παράλληλα, οι άνθρωποι που κακοποιούν ζώα, τις περισσότερες φορές είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν την αγάπη και να την εκφράσουν σε οποιονδήποτε, στον ίδιο τους τον εαυτό, στον συνάνθρωπό τους, στα ζώα.
Η βίαιη συμπεριφορά τους γενικεύεται και εκφράζεται σε όλους και σε όλα όσα τους περιβάλλουν είτε έμψυχα είτε άψυχα.

Πολύ συχνά παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά, είναι οι «νταήδες», οι «σκληροί», που εμπλέκονται εύκολα σε καβγάδες.

Ενώ μέσα τους κρύβονται κακοφορμισμένες πληγές, το εξωτερικό τους προσωπείο είναι αυτό του οργισμένου τιμωρού.

Το μόνο που θέλουν είναι να εκφράσουν με οποιονδήποτε τρόπο την εσωτερική οργή και θυμό που έχει συσσωρευτεί μέσα τους και τους εμποδίζει να ζήσουν, να χαρούν.

Το μόνο που επιδιώκουν είναι να μεταδώσουν στο θύμα τους ένα αίσθημα φόβου θεωρώντας ότι έτσι κατοχυρώνουν τον σεβασμό προς τον εαυτό τους.

Αντι λοιπόν να σπεύδουμε να τα …”κρεμάσουμε” , ωφείλουμε να τα θεραπεύσουμε γιατι και τα ίδια ειναι ΘΥΜΑΤΑ ενος νοσηρού περιβαλλοντος και μιας νοσηρής κοινωνίας !

Της δικής μας !

Για το γεγονός του καψίματος σκυλιού από ανήλικους μαθητές στην Κεφαλονιά μπορείτε να διαβάσετε πατώντας ΕΔΩ

email