Η “μικρή Κεφαλονιά” στα βάθη της Αφρικής προσπαθεί…να επιβιώσει

Η "μικρή Κεφαλονιά" στα βάθη της Αφρικής προσπαθεί...να επιβιώσει

Η “μικρή Κεφαλονιά” στα βάθη της Αφρικής προσπαθεί…να επιβιώσει

Το ντοκιμαντέρ του Εξάντα του Γιώργου Αυγερόπουλου «Ο Τελευταίος Λευκός» συναντά τους εναπομείναντες λευκούς γεωργούς της Ζιμπάμπουε οι οποίοι διώχνονται βίαια από τις φάρμες τους. Στον δρόμο μας συναντήσαμε και έναν Έλληνα.
Αν και μόνο δύο ώρες, η διαδρομή για τη Μουτάρε μου φάνηκε ατελείωτη. Μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Μοζαμβίκη, η Μουτάρε είναι μια μικρή πόλη της Ζιμπάμπουε, η οποία ακουμπάει στην πλαγιά των βουνών Βούμπα.

Θρύλοι και θρύλοι τυλίγουν τον τόπο αυτό. Ο ομορφότερος είναι ο θρύλος τoυ Βράχου της Λεοπάρδαλης. Ένας περαστικός σταμάτησε σε ένα χωριό και ζήτησε νερό και τροφή αλλά κανείς δεν του έδωσε.

Εκτός από μια γυναίκα, μάνα δυο παιδιών. «Φύγε από τον τόπο αυτόν της είπε, αύριο πριν το χάραμα». Εκείνη τον υπάκουσε και έφυγε. Το επόμενο πρωί, ο μισός βράχος έπεσε και σκέπασε το χωριό.
Το αυτοκίνητο, ένα αγροτικό 4X4 οδηγεί ο N. Έλληνας «της Ζιμπάμπουε με καταγωγή από τη Κεφαλλονιά. Οι περισσότεροι Έλληνες που μετανάστευσαν στη Ζιμπάμπουε, ήρθαν εδώ από την Κεφαλλονιά.

Κεφαλλονίτες βρίσκει κανείς όχι μόνο στη Ζιμπάμπουε αλλά και στην Μποτσουάνα ή και στη Ζάμπια, στη καρδιά της Λουσάκα υπάρχει συνοικισμός με το όνομα Μικρή Κεφαλλονιά.

Ο πατέρας του Ν. πρώτο ήρθε στη Ζιμπάμπουε το 1955, δεκαεπτά χρονών για να δουλέψει σε ένα φούρνο. Έγινε έμπορας, έκανε περιουσία, έχτισε το σπίτι του εδώ.

Στις επιχειρήσεις του βοήθησε πολλούς ντόπιους τους έδωσε δουλειά.Είχαμε συμπληρώσει ήδη μέρες με την ομάδα του Εξάντα στην αφιλόξενη Ζιμπάμπουε «κυνηγώντας» τους τελευταίους λευκούς γαιοκτήμονες, τους οποίους διώχνει με βία ο πρόεδρος Ρόμπερτ Μουγκάμπε, ο μακροβιότερος ηγέτης στη Αφρική.

Πρόφαση ένα πρόγραμμα ανακατανομής της γης, το οποίο ευελπιστεί να αποδώσει δικαιοσύνη στους μαύρους που έχασαν τη γη τους από τους λευκούς αποικιοκράτες.

Στην πραγματικότητα ένα αδίστακτο πολιτικό παιχνίδι. Εκατό λευκοί γαιοκτήμονες έχουν μείνει όλοι και όλοι στη χώρα. Ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε, σωτήρας της Ζιμπάμπουε στην αρχή, ο άνθρωπος που χάρισε την ανεξαρτησία στη χώρα, μεταμορφώθηκε σε άλλον έναν «Μεγάλο Άνδρα» της Αφρικής, στα χνάρια του Ιντί Αμίν Νταντά της Ουγκάντα και του Σέκο Σέσε Μομπούτου του τότε Ζαίρ.

Από το 2000 και μετά, η Ζιμπάμπουε διαβαίνει ένα ολισθηρό μονοπάτι υποβάθμισης. Στις εκλογές του 2008, άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους, ξυλοκοπήθηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, ακτιβιστές και δημοσιογράφοι φυλακίστηκαν.

Το δολάριο της Ζιμπάμπουε δεν κυκλοφορεί πλέον πουθενά λόγω τoυ ανεξέλεγκτου πληθωρισμού και αν και τα ράφια των σούπερ μάρκετ έχουν ξαναγεμίσει με προϊόντα και η χολέρα έχει καταλαγιάσει, κανείς στο διάβα μας δεν χαμογελάει.

Η Ζιμπάμπουε είναι η ντροπή της Αφρικής. Ούτε η έρευνα του Παγκόσμιου Νομισματικού Ταμείου δεν την συμπεριλαμβάνει στη λίστα της.
Αν και θα μπορούσα να γράψω στήλες και στήλες για το ντοκιμαντέρ, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το άρθρο για να ευχαριστήσω τον Ν. Ο οποίος έβαλε τον εαυτό του σε κίνδυνο για να μας βγάλει από τη χώρα.

Οδήγησε άυπνος, 34 ώρες, έως το Γιοχάνεσμπουργκ για να βοηθήσει τους Έλληνες «πατριώτες» του. Περάσαμε λαθραία κασέτες και κάμερες, αποφεύγοντας τα μπλόκα με μεθόδους που μόνο ένας πολυμήχανος Έλληνας γνωρίζει.

Ο Ν. είναι ένας από τους τελευταίους Έλληνες της Μαύρου Ηπείρου. Παραμένει στον τόπο αυτόν, γιατί δεν θέλει να αφήσει όλα αυτά για τα οποία η οικογένεια του αγωνίστηκε επί χρόνια. Θεωρεί την Ζιμπάμπουε σπίτι του. Τον πατέρα του τον έχουν ληστέψει άπειρες φορές, τον έχουν εγκαταλείψει μέσα στον δρόμο, αβοήθητο, ωστόσο εκείνος δεν θέλει να φύγει.

Όταν έρχεται στην Ελλάδα αισθάνεται ξένος. Κάθε Κυριακή συναντάει τους φίλους τους στην Ελληνική Κοινότητα της Ζιμπάμπουε και νοσταλγεί το παρελθόν.

Νύχτες ταγκό στο club στο Sports Club της Μουτάρε, σαφάρι στον ποταμό Ζαμπέζι. Λίγοι είναι οι Έλληνες που έχουν παραμείνει στην Ζιμπάμπουε. Λιγότεροι από χίλιους.
Οι Έλληνες πρωτοπήγαν στη Ζιμπάμπουε το 1950.

Τους κάλεσαν οι Άγγλοι από τη Μοζαμβίκη για να φτιάξουν το σιδηρόδρομο της περιοχής. Οι σιδηροδρομικές γραμμές ξεκινούσαν από τη Μοζαμβίκη, περνούσαν από τη Ζάμπια και την Μποτσουάνα, και έφταναν μέχρι και τη Ναμίμπια. Το 1980 η Ζιμπάμπουε αριθμούσε 25.000 Έλληνες.

Ήταν κυρίως έμποροι. Μετά το 1980 άρχισε η φθίνουσα πορεία, η οποία αποκορυφώθηκε όταν εφαρμόστηκε ο νόμος περί δημεύσεων των περιουσιών των λευκών. Οι περισσότεροι Έλληνες άφησαν τη Ζιμπάμπουε για την Νότιο Αφρική.

Ο Ν. αλλάζει γνώμη κάθε μέρα. Θα μείνει ή θα φύγει. Αν και οι Έλληνες δεν θεωρήθηκαν ποτέ Βρετανοί ή Αφρικάν, παραμένουν Λευκοί. Κάποιοι από αυτούς έχουν ακόμη ιδιοκτησία γης.

Προκειμένου να παραμείνουν στη Ζιμπάμπουε στηρίζουν «άθελα» τους ίσως ένα απάνθρωπο καθεστώς. Και όλοι τους οραματίζονται μια ελεύθερη και Δημοκρατική Ζιμπάμπουε. Έχουν περάσει χρόνια άλλωστε από τότε που οι λευκοί ήταν αφεντικά και ο μαύροι σκλάβοι.

*Το ντοκιμαντέρ του Εξάντα «Ο Τελευταίος Λευκός», έιχε προβληθεί , Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009, στις 22:00 μ.μ. στη ΝΕΤ.

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr