Μου λείπει η Αλέκα, του Αλέκου Λασκαράτου

Α.Παπαρήγα

Α.Παπαρήγα

Παρακολούθησα αυτές τις μέρες δηλώσεις του νέου Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε., Δ. Κατσούμπα με αφορμή το θέμα της ΕΡΤ, με τελευταίες αυτές της Δευτέρας με αφορμή τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Ραδιομέγαρο. Δεν έχω ποτέ μου ψηφίσει ΚΚΕ. Δεν συμφωνώ με τον ξύλινο και ξεπερασμένο λόγο που αρθρώνει, ούτε με τις βασικές του πολιτικές επιλογές για κρατικό σοσιαλισμό-κομμουνισμό, για αποχώρηση από την Ε.Ε, κλπ. Από την άλλη πρέπει να παραδεχτώ πως το ΚΚΕ δίνει πάντα το παρών στους αγώνες της κοινωνίας μας με παρεμβάσεις στην Βουλή αλλά και, κυρίως, έξω από αυτήν. Μέσα στις πολλές σωστές του παρεμβάσεις, υπάρχουν και πολλές λαθεμένες, όπως ο αποκλεισμός του λιμανιού του Πειραιά πριν από δύο-τρία χρόνια και άλλες. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι χωρίς το ΚΚΕ η φωνή των πολιτών, από τους συνταξιούχους μέχρι τους χαμηλόμισθους στους χώρους εργασίας, τους απολυμένους και τους άνεργους, θα ήταν πολύ πιο ασθενική έως και, μερικές φορές, ανύπαρκτη.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνει η στάση του ΚΚΕ σχετικά με το κλείσιμο της ΕΡΤ, και κυρίως η μετάδοση του προγράμματός της από τη συχνότητα του καναλιού 902 Αριστερά στα FM. Είναι μία κίνηση που τιμά το ΚΚΕ δεδομένης της έντονης κριτικής που το κόμμα αυτό έχει κατά καιρούς ασκήσει στη δημόσια τηλεόραση.

Όμως υπάρχει μια εξέλιξη που την θεωρώ αρνητική. Και αυτή είναι ο τρόπος με τον οποίο αρθρώνει τον λόγο του ο νέος Γ.Γ. του κόμματος κ. Δ. Κατσούμπας. Παρά το ελαφρυντικό της απειρίας του στη θέση αυτή, ομολογώ πως ο λόγος του μου φαίνεται ξύλινος και μου θυμίζει, με την αυστηρότητά του, ηγέτες του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού παρατεταγμένους στην Κόκκινη Πλατεία. Η εικόνα της Αλέκας Παπαρήγα ήταν εντελώς διαφορετική. Απλή, λαϊκή, καλοσυνάτη, με μεγάλη ευφράδεια, χωρίς αυστηρότητα και κυρίως με χαμόγελο και χιούμορ. Παρά τα χρόνια της, ήταν πανταχού παρούσα, μέσα κι’ έξω από την Βουλή, με λόγο απλό αλλά ταυτόχρονα δυναμικό. Αν την έβλεπες στο δρόμο, μάλλον για νοικοκυρά που πήγαινε να κάνει τα βδομαδιάτικα ψώνια της στη λαϊκή της γειτονιάς της θα την περνούσες και σίγουρα όχι για Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Όλο της το στυλ (ντύσιμο, κινήσεις, έκφραση), είχε μια απόλυτη ταύτιση με το λαϊκό στοιχείο της κοινωνίας που εξέφραζε. Αυτό το βρίσκω πολύ αξιόλογο και συγκινητικό και καθόλου “γραφικό”.

Η Αλέκα Παπαρήγα έγραψε ιστορία. Ήταν χαρισματικός ηγέτης. (Είναι βέβαια και Κεφαλλονίτισσα!). Αν με ρωτήσετε αν είμαι ΚΚΕ και δεν το ξέρω (όπως το παλιό σύνθημα του ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ) θα σας απαντήσω πως όχι. Είμαι ένας από εκείνους τους αριστερούς που δεκαετίες τώρα, πιστεύουν, κατά καιρούς, ότι βρέθηκε, επιτέλους, η στέγη που θα τους φιλοξενήσει και ο χώρος που θα τους εκφράσει, για να τους έρθει στη συνέχεια η στέγη στο κεφάλι! Ο νοών νοείτω…

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr