Το καλύτερο «ισοδύναμο» είναι η ιδιωτική οδός του Αυγούστου

Aυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα

Aυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα

Με τον ήλιο τα βάζουν, με τον ήλιο τα βγάζουν… Τι έχουν τα… ισοδύναμα και ψοφάνε;  Στηρώσικη ρουλέτα, που ξαναστήθηκε, τα μέτρα μπαινοβγαίνουν στη διαπραγμάτευση με την τρόικα και, ποιητική αδεία, φαντάζομαι τους διαλόγους.

– Να αφαιρεθούν 30 ευρώ από τη σύνταξη του ΟΓΑ, που δεν είναι ανταποδοτική και μας στοιχίζει και 3,3 δισ. ετησίως;

– Όχι, γιατί πρέπει να προστατευθούν οι ασθενείς τάξεις. Καλύτερα να επιβληθεί πλαφόν στους προνομιούχους και ας έχουν πληρώσει υψηλές εισφορές.

– Πόσοι πια είναι αυτοί; Δε θα έχουμε μεγάλο όφελος.

– Μα πρέπει να επικρατήσει δικαιοσύνη. Δε μπορεί ο Μητσοτάκης να παίρνει 5 συντάξεις.

– Μα θα θίξουμε τους βουλευτές και, κατά συνέπεια, εμάς τους ίδιους.

– Μα δε μπορεί ο δικαστής, παρά το κοφτερό μαχαίρι που έχει υποστεί, να παίρνει ακόμα  σύνταξη 4,000 ευρώ, γιατί δεν υπάρχει πλαφόν.

– Συμφωνώ, αλλά αυτούς τους δύσκολους καιρούς καλύτερα να κρατάμε καλές σχέσεις με τη Δικαιοσύνη.  Προτείνω να αυξήσουμε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στα 66 ή στα 67. Άρεσε και στον ανθύπατο Τόμσεν η ιδέα, γιατί πιστεύει ότι θα εξοικονομήσουμε 1 δισ. ετησίως.

– Πίστευε και μη ερεύνα… Με τέτοια ποσοστά ανεργίας και με τη μείωση των μισθών, αστείο θα είναι το όφελος. Να κλείσουμε τα μισά νοσοκομεία, καλύτερα.

– Καλή ιδέα! Κατευθείαν στα νεκροταφεία. Θα τους πείσουμε ότι στο τέλος του 2014 θα έχουμε εξοικονομήσει από την πάταξη της φοροδιαφυγής  πάνω από 2 δισ.

– Μπα… μας έχουν καταλάβει. Μας  «κόβουν» ότι στην καλύτερη περίπτωση δε θα χουμε «πιάσει»  ούτε τα μισά.

Μόνο εμένα πιάνει η μέγγενη του Στουρνάρα. «Άντε και μ’ έναν πόνο» – μου ευχήθηκε  ο λογιστής μου – πριν εκστομίσει το «κερατιάτικο» που με περιμένει…

Χειρότερη περίπτωση ο θείος, που πήρε σύνταξη από το γερμανικό δημόσιο, μετά από τόσα χρόνια στη φάμπρικα. Πρώτη φορά του ‘ρθε να πληρώσει  στην Ελλάδα, με εισόδημα 10.400€ αφού είχε γίνει παρακράτηση και στη Γερμανία. Λάλησε ο άνθρωπος...

Η εμπειρία μας, αυτά τα δύο αξέχαστα μνημονιακά χρόνια, μας έχει διδάξει ότι τελικά «κλειδώνουν» τα σκληρότερα μέτρα. Αφήνουν, τάχα μου, ένα απ’ έξω για το ξεκάρφωμα μήπως και λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της αγανάκτησης  των πολιτών -π.χ.  μπορεί να μη θίξουν τις συντάξεις κάτω από 1,500, αντί για κάτω από 1,400.

Στην προηγούμενη διαπραγμάτευση που ξερίζωσαν το εργατικό δίκαιο, κατάφεραν να γλιτώσουν τον 13ο και 14ο μισθό του ιδιωτικού τομέα.

Άλλος ένας « κολασμένος» μήνας  μας περιμένει έως  τις αρχές Σεπτεμβρίου που θα ανακοινωθούν οι νέες ποινές. Υποθέτω με βάση την προηγούμενη εμπειρία ότι τα γεγονότα θα εξελιχθούν ως εξής.

Την τελευταία στιγμή τα κοράκια της Ευρώπης, οι σοφοί μάγοι του χορού της φωτιάς (μ΄έναν Έλληνα στο κέντρο, που βράζει στο καζάνι) θα προδικάζουν την έξοδό μας από το ευρώ.

Τελικά, η δόση θα εκταμιευτεί! Ανασούλα. Όχι ανάσα μεγάλη από αυτές που παίρνεις πάνω στον Όλυμπο ή δίπλα στη θάλασσα για να χορτάσεις  καθαρό οξυγόνο, αλλά ανασούλα κοφτή, λαχανιασμένη όπως εκείνες του ανώδυνου τοκετού…

Μέχρι το επόμενο εγκεφαλικό. Κάποιο θα είναι το μοιραίο. Για αυτά αναρωτιέται ο κόσμος στις  παραλίες, ακόμα και εκεί που πάει η κάμερα του Star…

Ήδη έχουμε κάνει στάση πληρωμών, οφείλοντας 6,6 δισ ευρώ στους προμηθευτές του δημοσίου. Εμφανίζουμε μείωση δαπανών γιατί δεν πληρώνουμε. Τόσο απλά…

Επίσης, σας θυμίζω ότι τώρα θα πάρουμε χρήματα μόνο για τα ομόλογα που λήγουν, όχι για μισθούς και συντάξεις. Έτσι, ένα βράδυ, χωρίς να παρεμβληθούν οι αναλύσεις του Κρούγκμαν  και των άλλων γκουρού για το Grexit , χωρίς να ζητηθεί η έγκριση του  Βαρουφάκη, αφού δεν υπάρχουν πιστώσεις, οι συνταξιούχοι θα πληρωθούν με χρεόγραφα  που… τρώγονται μια χαρά μαζί με το βραδινό γιαουρτάκι. Τόσο απλά...

Το σύστημα ελπίζει η χρεοκοπία εντός η εκτός ευρώ να «σκάσει» στον Τσίπρα  και να τον αποτελειώσει. Αν επιζήσουμε έως τότε, πιθανόν να εισάγουμε πετρέλαιο από τον Τσάβες…

Ας ξεκαλοκαιριάσουμε, όμως, λίγο.

Ας ακολουθήσουμε  την ιδιωτική μας οδό καβάλα σ’ ένα καλοκαίρι, που φέτος ομολόγησε ότι είναι γεννημένο για την παρακμή του νότου, χωρίς τύψεις και ενοχές.  Ένα καλοκαίρι που μου δίνει την ευκαιρία να προσφέρω στους δικούς μου…

Αξία ανεκτίμητη να κάνεις την ταξιτζού στη μάνα σου!

Να τη σεργιανίζεις στα μοναστήρια –τι εμπόριο Χριστέ μου –να την πηγαίνεις στην παραλία στις 10 και να τη γυρίζεις στις 12, όπως επιθυμούν οι μεγάλοι άνθρωποι…

Έτρεξα και στο ΙΚΑ για τον πατέρα μου, πάντα με μια εγκύκλιο στο χέρι. Με έβλεπε η υπάλληλος και έκανε το σήμα του εξορκισμού.

– «Μα το γράφει, κυρία μου, το δικαιούται ο άνθρωπος».

– «Εγώ δεν αναλαμβάνω την ευθύνη, όταν έρθει ο διευθυντής από την άδεια».

– «Μα θα ‘χει πεθάνει μέχρι τότε ο άνθρωπος χωρίς οξυγόνο, κυρία μου».

Αδέλφια, υπουργοί και διοικητές… Αυτό που τραβάνε οι γέροι αν δεν το δείτε, δε μπορείτε να το καταλάβετε. Έχουν αλλάξει όλοι οι κανονισμοί με τον ΕΟΠΠΥ, οι γιατροί δεν τους δίνουν πλήρεις οδηγίες και λύσεις να τους βοηθήσουν. Είναι και οι υπάλληλοι –εκτός λίγων εξαιρέσεων που ξέρουν τη δουλειά τους και εξυπηρετούν με το παραπάνω- μ’ ένα «όχι» στα χείλη.

Σαν να σου λένε «θα σου δείξω εγώ παλιόγερε, που τολμάς να μου κουβαληθείς ενώ μου έχουν κόψει το μισό μισθό». Είναι και οι γέροι ξεροκέφαλοι και τρέχουν μέσα στις ζέστη στις ουρές, λες και δεν υπάρχει αύριο και γίνεται το αλαλούμ για να έχουν θέματα ο Ιορδάνης και ο Καμπουράκης.

Ο ξεκούραστος εαυτός μου, επίσης, είναι πιο έξυπνος στις  συγκλονιστικές κόντρες με την μικρή μου που μπήκε στην εφηβεία… Θέλει λίγο τρόπο, σενάριο, μπαγαποντιά, θέλει να πας στα στενά των Δερβενακίων και όχι να δίνεις τη μάχη των Πλαταιών… Αλλά που χρόνος να κατασκευάσω σενάρια πειθούς, όταν έφτιαχνα σενάρια οικονομικής καταστροφής…

Πάντως, είναι υπέροχο συναίσθημα να είσαι σπίτι και να απαντάς στα  ερωτήματα των παιδιών που γεννιούνται διαρκώς.

-«Τι είναι ναζισμός; Γιατί το φεγγάρι είναι κόκκινο; Τι είναι  dna; Γιατί περπατάω βαριά; Γιατί έχουμε εσοχή στη μασχάλη; Με ρώτησες αν ήθελα να γεννηθώ; Γιατί δεν έχω αδελφάκι, σκύλο και σπίτι με πισίνα;»

Ήμουν εκεί και απαντούσα, ξεδιπλώνοντας τα ταλέντα μου… Όπως, επίσης, και ρωτούσα… Το ξενοδοχείο που μένουμε λέγεται «Επαμεινώνδας».

– «Ποιος ήταν ο Επαμεινώνδας»; Σιγή…

– «Πόσο ύψος έχει Σάκης Ρουβάς»;

– «1,83  bingo! Φρουτάκια»!

Καλές διακοπέ,ς έστω και μίνι λόγω στενότητας, και ακολουθείστε όσο είναι δυνατόν την ιδιωτική σας οδό που «βγάζει σ’ ένα «παντού», που είναι των άλλων το «πουθενά», όπως λέει και οΕλύτης στην ομώνυμη ποιητική συλλογή για να συνεχίσει «Είναι ανοιχτή για τον καθένα μας η ιδιωτική του οδός. Κι, όμως, την ακολουθούν ελάχιστοι. Μερικοί, μόνο όταν συμβεί, μία η δύο φορές στη ζωή τους, να είναι ερωτευμένοι. Κι οι υπόλοιποι ποτέ. Είναι αυτοί που αποχωρούν μια μέρα από τη ζωή χωρίς να έχουν πάρει καν είδηση τι τους συνέβη»…

email
Πηγή άρθρου: aixmi.gr