To Κίνημα της Πατάτας και άλλες ιστορίες, του Θωμά Θ. Σιώμου

Το Κίνημα της Πατάτας

Το Κίνημα της Πατάτας

Λαέ της Φρουτοπίας, έχω καλά νέα! Το κίνημα της Πατάτας εξαπλώνεται σιγά σιγά και καταλαμβάνει μια χώρα που λέγεται Ελλάδα. Οι Πατάτες φθηνές, ζουμερές και θρεπτικές επιτίθενται στους μεσάζοντες, χειραφετούνται από τους παραγωγούς, ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα και γεμίζουν τις αποθήκες και τα πορτ-μπαγκάζ των κατοίκων της χώρας αυτής. Με συντονισμένα βήματα, διαφώτιση αλλά και ικανοποιητική κάλυψη της προέλασής τους από τα ελληνικά ΜΜΕ έδωσαν το παράδειγμα στα φασόλια, στο ρύζι, στις ελιές, στο ελαιόλαδο ακόμη και στους οβελίες, άνοιξαν το δρόμο για την πλήρη αδιαμεσολάβητη οικονομία, την οικονομία ενάντια στους μεσάζοντες.

Όπως κάθε κίνημα που σέβεται τον εαυτό του, στη χώρα που την λένε νέο-Ελλάδα οι νικηφόρες Πατάτες πραγματοποίησαν ένα κίνημα που διαθέτει έναν αρνητικό πυρήνα, μια αρνητική πρόσληψη των δημόσιων υποθέσεων, ένα κίνημα «αντι-» που ακολούθησε τα βήματα των άλλων νικηφόρων παραδειγμάτων του αντι-κομμουνισμού των εθνικοφρόνων της μετεμφυλιακής Ελλάδας, της αντι-δεξιάς ρητορείας του ανδρεοπαπανδρεϊσμού, του αντι-παραδοσιακού ρεύματος των εκσυγχρονιστών, του αντι-πασοκικού εγχειρήματος των Ρουσοπουλοκαραμανλήδων, του νεο-αντιδεξιού πόλου του γιωργοπαπανδρεϊσμού, του αντι-μνημονιακού λόγου της αριστεράς, της αντι-κοινοβουλευτικής και αντι-συστημικής εκτόνωσης των αγανακτισμέων, της αντιπολιτικής δημοσιογραφίας των ελληνικών μέσων. Η Πατάτα επέτυχε ως κίνημα γιατί ήταν αντι- και απέδειξε πως στην Ελλάδα αυτό από μόνο του αρκεί!

Η Πατάτα βέβαια κατάφερε να αποσπάσει χιλιάδες λεπτά δημοσιότητας  που θα έκανε τον Γουόρχωλ να απορεί και μαζί του να τρίβουν τα μάτια τους από την έκπληξη όσοι ακόμη και πριν από τη κρίση μιλούσαν για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, την εναλλακτική οργάνωση των όρων της παραγωγής και της κατανάλωσης, τη συνεργατική και συνεταιριστική διαχείριση των συλλογικών αγαθών, την αλλαγή δηλαδή παραδείγματος στο δίκτυο παραγωγών και καταναλωτών και την αντικατάσταση της υπερφυσικά δυνατής καπιταλιστικής, πολυεθνικής αγοράς με μικρά αντιιεραρχικά και αντικερδοσκοπικά δίκτυα ανταλλαγής χρόνου, προϊόντων και υπηρεσιών.

Άρχισαν να αναρωτιούνται τι είναι αυτό που δεν είχαν τα δεκάδες κοινωνικά αλληλέγγυα εγχειρήματα προκειμένου στα δύο-τρία χρόνια που σοβεί η κρίση να τύχουν της αξιοσημείωτης υποστήριξης που έλαβε η εκπρόσωπος της φρουτοπίας, η Πατάτα και το κίνημά της.

Μια πρώτη ερμηνεία είναι ότι όλα αυτά τα εγχειρήματα  είναι και ακούγονται στα αυτιά των νεο-Ελλήνων και των δημοσιογράφων πολύπλοκα συγκρινόμενα με το απλοϊκό κίνημα της Πατάτας. Η ορθολογική επιλογή της φτηνής πατάτας των παραγωγών αποτελεί μια απόλυτα κατανοητή διαδικασία που δεν διαθέτει κανέναν κίνδυνο πολιτικής αμφισβήτησης  του καπιταλισμού και της εμπορευματοποίησης, αυτό που αμφισβητεί η πατάτα είναι  ορισμένοι μεσάζοντες και όχι όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα. Οι πολίτες που την αγκάλιασαν και τη δαφνοστεφάνωσαν όταν αυτή επισκέφτηκε την καθημερινότητά τους δεν το κάνανε ορμώμενοι από κάποια ιδεολογική ιδεαλιστική παρόρμηση αλλά επειδή ήταν φτηνότερη από ό,τι στα ράφια, απλά φτηνότερη, δεν ρώτησαν αν είναι βιολογική και  οικολογική, ούτε αν παρήχθη χωρίς την εκμετάλλευση ανασφάλιστων αλλοδαπών εργατών. Με αυτούς τους όρους  το κίνημα της πατάτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα οικονομικό αλισβερίσι που η κρίση επιβάλλει, ένας ακόμη πονηρός ελιγμός του πανούργου Έλληνα που συνεχίζει να φωνάζει «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Άσε που κανείς δεν αναρωτήθηκε για τις αποδείξεις που δεν κοβόντουσαν ούτε παρατήρησε πως τους μεσάζοντες αντικατέστησαν στις περισσότερες φορές οι καλλικρατικοί αρχοντο-Δήμαρχοι που μ’ αυτό τον τρόπο μεταμόρφωσαν τον πελατειασμό σε μια συνθήκη παροχής φτηνών ειδών διατροφής! Ψήφος και πατάτα!

Να μη πω, τέλος, πως αυτές οι σκηνές με τους πολίτες να συνωστίζονται κάτω από τις καρότσες των φορτηγών για λίγα κιλά πατάτες δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον πανικό «να μην πεινάσουμε» που έπιανε τη δεκαετία του ’80 τους νεοέλληνες σε κάθε κρίση (Σισμίκ, Τσερνομπίλ κτλ.) που είχε ως θύματα πάντα τα γάλατα εβαπορέ στα ράφια των σούπερ μάρκετ και τα σακιά με αλεύρι. Ο νεο-Έλληνας στην κρίση ανησυχεί για το στομάχι του, ένα σύνδρομο που πολλοί ονόμασαν «σύνδρομο της κατοχής» και τοποθετεί τη διατροφή στις κορυφαίες προτεραιότητες του Έλληνα της οριακότητας. Άλλωστε μπορεί κάποιος να πει πως και οι καταθέσεις έκαναν το δικό τους κίνημα, κινήθηκαν  μόνες τους   προς το εξωτερικό, ξενιτεύτηκαν για την εξασφάλιση του ψωμιού των ελληνόπουλων. Να μη θυμίσω και εκείνο το κίνημα των αποδείξεων, που ακόμη βρίσκονται εξεγερμένες στα συρτάρια του τότε υπουργού οικονομικών απαιτώντας μια δεύτερη ευκαιρία.

Στην Ελλάδα κινήματα κάνουν οι Πατάτες, οι καταθέσεις, οι οβελίες, το ελαιόλαδο, οι αγανακτισμένοι, οι αποδείξεις, δηλαδή πρόσωπα, ζώα και πράγματα χειραφετημένα και αποκομμένα από τους Έλληνες.

Όμως, αν θέλουμε να είμαστε λίγο ουσιαστικοί θα πρέπει να κοιτάξουμε με προσοχή και ενδιαφέρον το αποσιωπημένο κίνημα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας,  τα δεκάδες εναλλακτικά δίκτυα αυτοαργανωμένης οικονομίας, πολλά από τα οποία μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα των ηλιόσπορων  (www.iliosporoi.net) όπου υπάρχει και ένα συνεκτικό ιδεολογικό πλαίσιο μανιφέστο που προσεγγίζει αυτά τα δίκτυα από την πλευρά της πολιτικής οικολογίας.

Μια πρώτη προσπάθεια καταλογογράφησης αναμεταδίδω παρακάτω γιατί τεκμηριώνει το πλήθος των πρωτοβουλιών ανά την Ελλάδα και φωνάζει με δύναμη: «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και είναι ανάμεσα μας!»

email
Πηγή άρθρου: unfollow.gr.com