Παρεξήγηση, κ. τραπεζίτα μου…

Τράπεζα

Τράπεζα

«Παρεξήγηση». Με αυτή τη λέξη θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την ομιχλώδη αντίληψη, που έχουν ορισμένοι, λόγω άγνοιας, για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τις τράπεζες. Κατ’ αρχήν, θα πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει ότι στο σύνολο τους, οι τέσσερις μεγάλες, είναι …κρατικές και μάλιστα από τον περασμένο Ιούνιο. Οπότε κάθε ζημία, χρέος ή αποτυχία τους, την πληρώνουμε όλοι εμείς, οι απλοί φορολογούμενοι πολίτες.

Αυτό με τη σειρά του συνεπάγεται ότι όσο γρηγορότερα αποκρατικοποιηθούν, τόσο το καλύτερο (και πάλι για εμάς). Σκέψεις, ιδέες και προτάσεις για «περισσότερο μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς, που θα επέτρεπαν την πλήρη εξυγίανση τους υπό το πέπλο του δημοσίου, σε έναν χρονικό ορίζοντα “χ” (εδώ βάζει ο καθένας όποιον αριθμό θέλει) ετών», μόνο επικίνδυνες μπορούν να χαρακτηρισθούν.

Γιατί η έως τώρα – κακή – εμπειρία έχει αποδείξει ότι αυτές οι ιστορίες που ξεκινούν με τις καλύτερες των προθέσεων, εξελίσσονται σε περιπέτειες πολλών – πολλών ετών. Με το λογαριασμό να έρχεται όπως πάντα στον απλό φορολογούμενο. Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα ισχύει ο κανόνας του “ουδέν μονιμότερον του προσωρινού”. Και μόνο οι αντιδράσεις των σωματείων που θα προκληθούν, όταν μετά από 2 – 3 χρόνια γίνει προσπάθεια αποκρατικοποίησης αυτών των ιδρυμάτων, αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους τέτοιο σχεδιασμό.

Βέβαια, υπάρχει και ο αντίλογος: Οτι δηλαδή οι τράπεζες που θα ιδιωτικοποιηθούν, θα περάσουν σε χέρια “κερδοσκόπων”. Κατ’ αρχήν, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, αφού θα υπάρξει το απαραίτητο face control. Αλλά ακόμα και αν ισχύσει, αυτοί θα είναι απλά οι μέτοχοι. Τις τράπεζες, αυτές καθ’ αυτές, θα τις τρέξουν οι τραπεζίτες. Εκτός και αν τους θεωρούμε όλους συλλήβδην επικίνδυνους, οπότε σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να έχουμε καν τράπεζες…

Ο Τειρεσίας

email
Πηγή άρθρου: voria.gr