Πανσέληνος σαν φως ανακριτή

Πανσέληνος ( Photo DWHonan@Flickr)

Πανσέληνος ( Photo DWHonan@Flickr)

Απόψε έχει πανσέληνο. Ένας φίλος έγραψε στο Facebook: Η πανσέληνος είναι υπερεκτιμημένη. Πόση αλήθεια υπάρχει μέσα στην πλάνη του.

Όλοι κοιτάζουν την πανσέληνο και νιώθουν όμορφα. Εγώ καθόλου. Αυτό το στρογγυλό φως από πάνω μου μοιάζει με φως ανακριτή. Είσαι δεμένος πισθάγκωνα με δεσμά που έχεις φτιάξει μόνος σου. Μέρα με τη μέρα. Χρόνο με τον χρόνο.

Οι ερωτήσεις είναι σκληρές επώδυνες. Δεν σε ρωτά για κείνα που έχεις κάνει. Όχι. Γι’ αυτά έχεις τις απαντήσεις, πειστικές ή μη. Σε ρωτά για όλα εκείνα που δεν έκανες ενώ μπορούσες.

Για τις πόρτες που φοβήθηκες να ανοίξεις. Για τα μονοπάτια που δεν τόλμησες να περπατήσεις. Για όλες τις αποφάσεις που ανέβαλες. Για όλα αυτά που πέρασαν επειδή κάποτε είπες «είναι πολύ νωρίς» και τώρα δικαιολογείσαι λέγοντας «είναι πολύ αργά» .

Και περιμένει απαντήσεις. Απαντήσεις που δεν μπορείς να δώσεις. Δεν αρκείται στη σιωπή σου. Επιμένει. Αν κάνεις το λάθος και ψελλίσεις για ρίσκα που μπορούσαν να οδηγήσουν σε τραγωδίες, έρχεται το χαστούκι:

«Και προτίμησες το τέλμα, τη βαρεμάρα. Από το να κάνεις κάτι, αρκέστηκες στα πολυάσχολα τίποτα.»

Και τα χαστούκια συνεχίζονται. Γίνεσαι κουρέλι. Δεν αντέχεις. Και εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει έρχεται η ετυμηγορία. Γιατί αυτό το φεγγάρι δεν είναι μόνο ανακριτής. Είναι και δικαστής και δήμιος:

«Δεν είχες αρκετό θάρρος για να δώσεις στη ζωή σου το πλάτος και το βάθος που μπορούσες. Την άφησες να συρρικνωθεί. Ένοχος».

Δάκρυα αυλακώνουν τα μάγουλά σου. Όμως δεν ντρέπεσαι γι’ αυτά. Ντρέπεσαι γιατί είσαι γυμνός, ανυπεράσπιστος και πάνω απ’ όλα γιατί ξέρεις μέσα σου ότι η απόφαση είναι σωστή. Και η τιμωρία δίκαιη.

Με βήματα που σέρνονται η ψυχή σου ακολουθεί τον δήμιο πίσω στη φυλακή που είναι η θέση της…

Κατεβάζω το ρούμι. Δυο γερές γουλιές. Μου καίει τα σωθικά αλλά είναι σαν βάλσαμο. Σαν να αποστειρώνει τα τραύματα της ψυχής μου. Πάλι θα γίνω χάλια και άσε τη γιατρό μου να φωνάζει. Πριν δυο μέρες μου είπε να κόψω το αλκοόλ γιατί κάποια «διήθηση» είχε αρχίσει να έχει μια ανάρμοστη σχέση με το συκώτι μου. Δεν βαριέσαι, απόψε έχει πανσέληνο κι αυτή είναι μακριά.

Υ.Γ.: Η ζωή συρρικνώνεται ή μεγεθύνεται σε αναλογία με το θάρρος του καθενός.

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr