ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΑΣΗ… καταργούν τους νόμους στα Ιόνια

Πυρκαγιά σε δάσος

Πυρκαγιά σε δάσος

Κατάργηση των νόμων που ισχύουν στα Ιόνια Νησιά συνεπάγεται η θέσπιση του τεκμηρίου της κυριότητας υπέρ του Δημοσίου για τις δασικές εκτάσεις.

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν ιδιωτικά δάση εις το εξής στα Επτάνησα μετά την εφαρμογή του σχετικού νομοσχεδίου που προωθεί το Υπουργείο Περιβάλλοντος.

Την είδηση αυτή έδωσε στη δημοσιότητα ο Δικηγορικός Σύλλογος της Κέρκυρας και είναι βέβαιο πως το συγκεκριμένο ζήτημα θα απασχολήσει την Περιφέρεια πολύ έντονα το επόμενο διάστημα, δεδομένου ότι είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν περιουσίες στα δάση.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νέο μεγάλο πλήγμα που έρχεται να συντελεστεί και σε βάρος εκατοντάδων Ζακυνθινών, μετά το τεράστιο κοινωνικό, νομικό και οικονομικό πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί, με την εξωπραγματική χάραξη της γραμμής του παλαιού αιγιαλού στις παράκτιες περιοχές του νησιού.

Γ. Μπετίνης – Νομικός: “Δεν έχει δικαίωμα το δημόσιο στα δάση της Επτανήσου”

Υπέρμαχος της θέσης ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαίωμα επί των δασών της Επτανήσου διότι δεν υπήρξε ποτέ διάδοχος της επιχώριας περιουσίας μετά την ένωσή της με την Ελλάδα, εμφανίζεται με δηλώσεις του στην εφημερίδα μας ο έγκριτος νομικός Γεράσιμος Μπετίνης.

Η πιο πάνω ιστορική νομική διάσταση αποτυπώθηκε, για τον κ. Μπετίνη, δίκαια και εύλογα στο άρθρο 62 παρ. β του ν 998/1979 “περί προστασίας των δασών και δασικών εν γένει εκτάσεων της χώρας”, όπου ορίζεται ότι το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου δεν ισχύει στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Αιτιολογώντας το ξεκαθαρίζει ότι “αυτή τη νομοθετική ρύθμιση που συνιστά κατάφαση και αναγνώριση της ιστορικής αναγκαιότητας και πραγματικότητας των Ιονίων Νήσων επιχειρεί να ανατρέψει σήμερα κάποιος μανδαρίνος της εκτελεστικής εξουσίας, επιβάλλοντας και για τα νησιά μας το υπέρ του Δημοσίου τεκμήριο για τις δασικές εκτάσεις”.

Ιστορική απόδειξη

Αξίζει, δε, να παραθέσουμε την ιστορική – νομική προσέγγιση που μας έκανε και μας βοηθά στην εξαγωγή συμπερασμάτων που δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν από κανένα.

“Στην άλλοτε τουρκοκρατούμενη ηπειρωτική Ελλάδα και Πελοπόννησο, τα δάση, κατά το Οθωμανικό Δίκαιο, άνηκαν, κατά τεκμήριο, στο τούρκικο δημόσιο και τα δάση αυτά, με το πρωτόκολλο της 4/16.6.1830 συνθήκης του Λονδίνου, περιήλθε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος σαν διάδοχο του Οθωμανικού Δημοσίου. Στα Επτάνησα, όμως, δεν ίσχυε το ίδιο καθεστώς, διότι η «Επτάνησος Πολιτεία» που συστάθηκε με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης του 1800 και διαδέχθηκε την Ενετική Δημοκρατία ήταν κράτος αυτόνομο και ομοσπονδιακό, αποτελούμενο από τις επτά νήσους, κάθε μια εκ των οποίων είχε ανεξάρτητη τοπική κυβέρνηση και ξεχωριστή δημοσιονομική λειτουργία και υπόσταση και ήταν αυτοτελές υποκείμενο και φορέας διαχείρισης της περιουσίας του. Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε και με τη συνθήκη των Παρισίων του 1815 με την οποία θεσπίστηκε και αναγνωρίσθηκε το ανεξάρτητο Ιόνιο Κράτος με το όνομα «Ηνωμένα Κράτη των Ιονίων Νήσων» υπό την προστασία της Αγγλίας. Με το Σύνταγμα του 1817 (Σύνταγμα Μαίτλαντ) αναγνωρίσθηκε ότι κάθε νησί έχει δική του κυβέρνηση, στην οποία ανήκε και η περιουσία κάθε νησιού δηλαδή δεν υπήρχε δημόσια περιουσία που να ανήκει στην κυριότητα του Ιονίου Κράτους, όπως δεν υπήρχε και προηγούμενα δημόσια περιουσία της «Επτανήσου Πολιτείας». Και για το λόγο αυτό, μετά την ένωση της Επτανήσου με το Ελληνικό Κράτος, με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1863, δεν υπήρξε διαδοχή δημόσιας περιουσίας του Ιονίου Κράτους στο Ελληνικό Δημόσιο, όπως έγινε στην άλλοτε Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Το 1866 δηλαδή, μετά την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα και την ένταξή της στην ελληνική έννομη τάξη, η διοίκηση της περιουσίας κάθε νησιού ανατέθηκε σε επιτροπή, η οποία και μερίμνησε για τη διανομή της περιουσίας στους Δήμους με πληθυσμιακά κριτήρια” ανέφερε ο έγκριτος νομικός του νησιού μας.

Μια ακόμη αμφισβήτηση

Ο κ. Πετίνης ξεκαθαρίζει ότι “η πρόκληση είναι μεγάλη, ο διαγραφόμενος κίνδυνος μιας ακόμα (μετά τον ανεκδιήγητο “παλαιό αιγιαλό”) αμφισβήτησης της περιουσίας των συμπατριωτών μας τεράστιος και το ερώτημα για τους αιρετούς κεφαλαιώδες”. Για αυτό και διερωτάται “τι θα πράξουν για την προάσπιση των νομίμων και ιστορικών δικαιωμάτων των Ζακυνθινών για να μη χαρακτηρισθούν απλοί “επιβάτες” της εξουσίας”.

Συστράτευση ζητούν οι δικηγόροι

To Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Ζακύνθου διαμαρτύρεται έντονα για την πρόθεση της κυβέρνησης να καταργήσει τις διατάξεις του άρθρου 62, του Ν. 998/1979, με τις οποίες αφενός δεν υπάρχει στα δάση των Επτανήσων τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, και αφετέρου επιχειρεί να δημεύσει, στην κυριολεξία, ιδιωτικές περιουσίες.

Κατά τη διάρκεια χθεσινής συνεδρίασής του, αποφάσισε να καλέσει σε εγρήγορση όλους τους φορείς στους οποίους κοινοποιούν την παρούσα διαμαρτυρία και ζητούν να συστρατευθούν όλοι, ώστε να μην περάσει η απαράδεκτη αυτή μεθόδευση.

Το Ψήφισμα

Μάλιστα, εξέδωσαν σχετικό Ψήφισμα στο οποίο τονίζουν ότι στα Επτάνησα δεν ισχύει το τεκμήριο της κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα τονίζουν ότι “Η παραπάνω διάταξη έχει ιστορικό και νομικό έρεισμα στη συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως του 1800 της Επτανήσου Πολιτείας, τη Συνθήκη των Παρισίων του 1815, με την οποία ανακηρύχθηκε και αναγνωρίσθηκε το ανεξάρτητο Ιόνιο Κράτος με το όνομα «Ηνωμένα Κράτη των Ιονίων Νήσων» διεπόμενο από το Σύνταγμα του 1817, από τα οποία ήταν σαφές ότι δημόσια κτήματα ως ιδιοκτησία του κράτους δεν υπήρχαν αλλά μόνο εγχώρια περιουσία που ανήκε στην τοπική κυβέρνηση και αποκαλούνταν επιχώριος ή εγχώριος περιουσία.

Για τούτο και ουδεμία μνεία περί της περιουσίας του κράτους δε γίνεται στις παραπάνω συνθήκες της Επτανήσου Πολιτείας και μετέπειτα Ιονίου Κράτους, ώστε αυτή μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου της Ενώσεως της Επτανήσου με το Ελληνικό Κράτος το έτος 1864 να περιέλθει κατά διαδοχή στο Ελληνικό Δημόσιο όπως αντίθετα είχε γίνει στη συνθήκη της 4-16/6/1830 περί Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, οπότε και τα δημόσια κτήματα υπό το Οθωμανικό Καθεστώς περιήλθαν στην Κυβέρνηση της Ελλάδας.

Ακολούθως, σύμφωνα με το άρθρο 1 και 211 του Ν. ΡΝ της 30/1/1866, η διοίκηση της περιουσίας της καθεμίας νήσου ανατέθηκε σε τοπικές επιτροπές των εισοδημάτων από την περιουσία της καθεμίας νήσου διανεμομένων αναλόγως του πληθυσμού κάθε μιας.

Από τα προαναφερόμενα το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δικαίωμα επί των Δασών της Επτανήσου διότι δεν έλαβε τίποτα από την επιχώριο περιουσία μετά την Ένωση και επομένως για τα Επτάνησα, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν έχει εφαρμογή το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου επί των Δασών.

Για τα παραπάνω υπάρχει πλούσια νομολογία, με πιο χαρακτηριστική την υπ’ αρ. 541/2009 απόφαση του Εφετείου Πατρών και την υπ’ αρ. 340/1985 απόφαση του Αρείου Πάγου”.

email
Πηγή άρθρου: imerazante.gr