Ας χαμήλωναν τα βουνά …Να ‘βλεπα την Κεφαλονιά

Η Κεφαλονιά στους 5 καλύτερους προορισμούς

Κεφαλονιά

Η πατρίδα μας έχει έναν πλούτο μεγάλο σε μουσικές και πολιτιστικά στοιχεία.

Νησιά και  απομονωμένες από ψηλά βουνά περιοχές που ζούσαν φτωχοί άνθρωποι , δύσκολα οι Ελληνες  από ένα μέρος μπορούσαν να επηρεάσουν τον τοπικό πολιτισμό ακόμα και την ντοπιολαλιά , κάποιας άλλης περιοχής στην άλλη άκρη της χώρας.

Πολύ περισσότερο οι Βενετοί, οι Τούρκοι , οι Φράγκοι, οι Αρβανίτες και άλλοι κατακτητές που έβαλαν την σφραγίδα τους σε μέρη της πατρίδας μας.

Απ αυτούς τους κατακτητές οι Κεφαλονιτες δεν δίστασαν να κλέψουν τα καλά  αλλά την ίδια στιγμή κράτησαν την ταυτότητα τους έμειναν Ελληνες. Και ενώθηκαν με το Ελληνικό  κράτος το 1864 με αγώνες  θυσίες και νεκρούς. Δεν είναι τυχαίο πως οι  Κεφαλονιτες  Ριζοσπάστες   ήταν το πρώτο Ελληνικό  πολιτικό κόμμα

Σε ένα παπορο μέσα τραγουδούν οι επαναστάτες που τους πηγαίνουν για κρέμασμα στη Κέρκυρα. Ζακυνθινής καταγωγής το τραγούδι αλλά και οι Κεφαλονιτες το θεωρούμε δικό μας.

Ώσπου ήρθε η μαζική κουλτούρα του κέρδους, του σκυλάδικου, σαν υπερ κατακτητης και τα ισοπέδωσε όλα, μέσα από το ραδιόφωνο την τηλεόραση και τις εταιρείες.

Σήμερα όμως μπορούμε να γνωρίζουμε πιο εύκολα  τις τοπικές πολιτιστικές ιδιαιτεροτητες  της Ελλάδας ,να επιρεαζομαστε απ αυτές και να τις εγγράφουμε σιγά σιγά στις δικές μας τοπικές παραδόσεις εξελίσσοντας τες. Γιατί μην το ξεχνάμε αυτό που φαντάζει νεωτερισμός σήμερα μετά από εκατοντάδες χρόνια θα είναι  παράδοση.

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στα πέρατα του κόσμου θα βρεις έναν Κεφαλονιτη από κάτω. Η χερσόνησος της Παλικης με πρωτεύουσα το Ληξούρι (πατρίδα του Λασκαρατου που το άγαλμα του επιδεικτικά έχει στραμμένη τη πλάτη στ Αργοστόλι) και τόπος καταγωγής της οικογένειας του ριζοσπάστη Λεωνιδη Κατσαΐτη του γιατρού και προπάππου μου φημίζεται για τις καντάδες της.

Έτσι είναι οι Κεφαλονιτες. Σκωπτικοί, με χιούμορ ,πειραχτήρια για τους άλλους αλλά  και αυτοσαρκαζομενοι, “κουνημένοι” απ τους σεισμούς, φιλόξενοι, όλο με το τραγούδι και την υπερβολή,  καλοί ανθρωποι. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο μέρος στο κόσμο να χει Άγιο για τους τρελλους. Μάνο η Κεφαλονια. Τρελός είσαι μωρέ δεν είναι βρισιά στην Κεφαλονια. Κομπλιμέντο  είναι.

Είναι το νησί των αντιθέσεων .Το νησί του Φασίστα Μεταξα άλλα και του Μαρινου Αντυπα του πάτερα της Επανάστασης και της Αναρχίας.

“Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλο μου πιστώς και υπερηφάνως. Πιστεύω ως Παντοκράτορα, ποιητή ορατών τε και αοράτων, την εργασίαν, και ως ομοούσιον και αχώριστον τριάδα της ευτυχίας και της ειρήνης, την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αδελφότητα”.

ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Πάρε άντρα απ το Ληξούρι ένα αγαπημένο  τραγούδι

Μία υπέροχη βραδιά γεμάτη καντάδες και αριέτες απόλαυσαν όσοι βρέθηκαν στο πολιτιστικό κέντρο Μονοπωλάτων, τη Δευτέρα 6 Αυγούστου (του Σωτήρος).

Οι κανταδόροι της χορωδίας «Τζώρτζης Δελαπόρτας», υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Θεοτοκάτου, παρουσίασαν γνωστές και άγνωστες καντάδες στη γεμάτη από κόσμο αυλή του πολιτιστικού κέντρου.

Αξίζουν συγχαρητήρια στον πρόεδρο του Συλλόγου Μονοπωλάδων, Μιχάλη Ευαγγελάτο και στον πρόεδρο της Κοινότητας, Ανδρέα Ευαγγελάτο για τη διοργάνωση της βραδιάς η οποία έγινε υπό την αιγίδα της Κ.Ε.ΔΗ.ΚΕ.

Η βραδιά καντάδας απέδειξε για μία ακόμη φορά τη μεγάλη μουσική προσφορά των νησιών του Ιονίου. Οι υπέροχες τριφωνίες και τετραφωνίες  των τραγουδιών υποστηρίχτηκαν άψογα από τους ερασιτέχνες τραγουδιστές και γέμισαν το χώρο με μελωδίες που η συνεισφορά τους στην ελληνική μουσική παράδοση πολλές φορές λησμονείται.

Η καντάδα αποτελεί ένα γνήσιο λαϊκό είδος, μία σερενάτα της λαϊκής και μεσαίας τάξης που πολλές φορές μπερδεύεται άδικα με το λεγόμενο αστικό ελαφρό τραγούδι.

Οι πηγαίοι και ευρηματικοί ερωτικοί του στίχοι κρύβουν συχνά έμμεσα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα, ακριβώς όπως το ρεμπέτικο και δημοτικό τραγούδι.

Η τρίφωνη αριέτα των Κεφαλονιτών αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος που έγινε φορέας του αυθορμητισμού, της ευρηματικότητας και του ταλέντου των ντόπιων λαϊκών τραγουδιστών και κυνηγήθηκε πολύ, με απαγορεύσεις και αστυνομικά διατάγματα όπως ακριβώς και το ρεμπέτικο.

Η συχνή ανυπαρξία διαστολής στα μέτρα και η αρρυθμία δοκιμάζει την ικανότητα του «κάντορα» και το συγχρονισμό της ομάδας  αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί ένα μοναδικό λαϊκό είδος εξαιρετικής δυσκολίας και μεγάλου μουσικού πλούτου.

Τα τραγούδια αυτά συχνά κουβαλάνε μία μυρωδιά ναφθαλίνης όταν αντιμετωπίζονται σαν μουσειακό είδος. Στα Μονοπωλάτα όμως είδαμε τη ζωντανή εκδοχή τους, ένα γνήσιο κομμάτι λαϊκού πολιτισμού

email
Πηγή άρθρου: sikam.wordpress.com/