Ένας Οινοτουρίστας στην Κεφαλλονιά

Οίνος

Οίνος

Κεφαλονιά, τέλη Αυγούστου..

Οι τουρίστες έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αραιώνουν και η «Γιορτή της Ρομπόλας», του περίφημου κεφαλονίτικου οίνου, γυρνάει από χωριό σε χωριό για να επισπεύσει το άδειασμα των δεξαμενών, που πρέπει να ετοιμαστούν για την επόμενη σοδειά.

Μόλις έχω φτάσει στο νησί και η αποστολή μου είναι να κάνω οινοτουρισμό. Πιο συγκεκριμένα, να συμμετάσχω στον τρύγο, να παρακολουθήσω διάφορες διαδικασίες οινοποίησης, να επισκεφθώ τα σημαντικά οινοποιεία του νησιού, να δοκιμάσω τοπικά κρασιά και να γευθώ την πλούσια κουζίνα του νησιού.

Μερα 1η

Από το οινοποιείο Gentillini στην παραλία της Αβύθου

Κατεβαίνω από το πλοίο και κατευθύνομαι στο ιστορικό οινοποιείο Gentilini, που βρίσκεται στην περιοχή Μηνιές, κοντά στο Αεροδρόμιο. Το οινοποιείο είναι σκαρφαλωμένο σε ένα γκρεμό πάνω από τη θάλασσα. Περιτριγυρίζεται από τα αμπέλια του, όπου καλλιεργούνται κυρίως σταφύλια Sauvignon Blanc, Chardonnay, Τσαούσι και Μοσχοφίλερο. Στο βάθος πίσω μας διακρίνονται τα λατομεία ασβέστη, χαρακτηριστικά ενός εδάφους που χαρίζει δυνατή οξύτητα και μεταλλικότητα στα κρασιά. Τα αμπέλια με το εκλεκτό Syrah και τη Μαυροδάφνη είναι αρκετά πιο πέρα, ενώ αυτά της Ρομπόλας βρίσκονται σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση και υψόμετρο, στην καρδιά της ζώνης της Ρομπόλας.

Φτάνοντας στο οινοποιείο, παρακάμπτω ένα μεγάλο γκρουπ από Αγγλους τουρίστες που ακούνε με προσοχή την αφήγηση της Μαριάννας Κοσμετάτου, ιδιοκτήτριας του οινοποιείου. Με τον Πέτρο Μαρκαντωνάτο, σύζυγο της Μαριάννας, κατευθυνόμαστε στο εργαστήριο, όπου, χρησιμοποιώντας το ειδικό διαθλασίμετρο, μετράμε την περιεκτικότητα σε σάκχαρα διαφόρων δειγμάτων σταφυλιού. Οσο πιο υψηλά τα σάκχαρα, τόσο πιο υψηλό το αλκοόλ του κρασιού που θα παραχθεί, και με βάση τις μετρήσεις αυτές θα καταλάβουμε ποια σταφύλια είναι έτοιμα για τρύγο και ποια όχι. Το πόρισμα βγαίνει εύκολα: τα ερυθρά «κρατάνε» ακόμα. Το Sauvignon Blanc και το Chardonnay έχουν ήδη τρυγηθεί, ενώ η Ρομπόλα, ειδικά με αυτή τη ζέστη, ωριμάζει με αλματώδεις ρυθμούς. Ο τρύγος πρέπει να αρχίσει άμεσα!

«Αποσύρομαι» προσωρινά, για να ξεκουραστώ στο Gentilini Retreat, το κτήμα της οικογένειας όπου θα μείνω κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου. Βρίσκεται σε απόσταση 10 λεπτών από το οινοποιείο, στην πλαγιά ενός καταπράσινου λόφου. Διασχίζοντας μια πανέμορφη έκταση 75 στρεμμάτων, ανάμεσα στις υπεραιωνόβιες ελιές και πανύψηλα κυπαρίσσια, βρίσκομαι σ’ ένα ησυχαστήριο με έξι καλαίσθητους ξενώνες. Λίγο πιο πέρα βλέπω την μεγάλη πισίνα – όαση δροσιάς στον καύσωνα. Ο χώρος φιλοξενίας είναι οι πρώην στάβλοι του κτήματος παλιού ενετικού αρχοντικού, που έχουν μετατραπεί σε όμορφα, αυτόνομα δωμάτια πολύ ιδιαίτερης αισθητικής. Τα δωμάτια ενοικιάζονται σε επισκέπτες που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για το κρασί, και μάλιστα σε πολύ συμφέρουσα τιμή.

Το βράδυ τρώμε στο Preview, ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο στην παραλία της Αβύθου. Ο ιδιοκτήτης, Πάνος Σαρρής, ένας νέος άνθρωπος με σπουδές και γνώσεις στο φαγητό και το κρασί, μας σερβίρει απλά ντόπια πιάτα (κρεατόπιτα, μουσακά, μπακαλιάρο με σκορδαλιά και ένα απίστευτο σπιτικό χωριάτικο λουκάνικο), τα οποία όμως λες και τα έχει βελτιώσει με κάποιο μυστικό συστατικό – μάλλον το μεράκι του θα είναι… Οσο για τη λίστα των κρασιών του, είμαι σίγουρος ότι την ποικιλία και την ποιότητά της θα την ζήλευαν πολλά καλά εστιατόρια της Αθήνας.

Μερα 2η

Δοκιμάζοντας Sauvignon Blanc και Syrah

Στο πρωινό ξεκίνημα επικρατεί ένας ευχάριστος πανικός. Τα γκρουπ συνεχίζουν τις επισκέψεις τους, ο σκύλος της οικογένειας, ο Κορέλι, ένα μαλλιαρό άσπρο γκριφόν, πότε κυνηγάει γάτες και πότε παραδίνεται στα χάδια των επισκεπτών, ενώ οι εργασίες της οινοποίησης των τρυγημένων ήδη λευκών σταφυλιών συνεχίζονται ακάθεκτα.

Παρακολουθώ τη μετάγγιση του Chardonnay σε καθαρή δεξαμενή, για να ωριμάσει μακριά πλέον από τις οινολάσπες του. Επικεφαλής της όλης διαδικασίας η Gabrielle, η Αγγλίδα οινολόγος. Τη συγκεκριμένη στιγμή ο χώρος με τις δεξαμενές είναι ο πιο ευχάριστος σε ολόκληρο το οινοποιείο, καθώς η ελεγχόμενη θερμοκρασία είναι γύρω στους 20 βαθμούς χαμηλότερη από αυτήν που επικρατεί έξω. Μήπως να την βγάλω εδώ την υπόλοιπη μέρα;

Μια και είμαστε εκεί, δοκιμάζουμε το Sauvignon Blanc που οινοποιήθηκε με τη μέθοδο Skin Contact (κάτι σαν «σύνθλιψη διά της βαρύτητας») και βρίσκεται στην ψυχόμενη δεξαμενή εδώ και περίπου δέκα μέρες. Η ζύμωση έχει ήδη αρχίσει, και δροσερές φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα «τσιμπούν» τη γλώσσα. Αυτός ο αρωματικός χυμός σταφυλιού είναι ένα εκπληκτικό αναψυκτικό! Οταν ολοκληρωθεί η ζύμωσή του, θα έχει μεταμορφωθεί σε ένα κομψότατο λευκό κρασί.

Στη διπλανή αίθουσα, τα ερυθρά αναπαύονται στα δρύινα βαρέλια τους. Δοκιμάζουμε κατ’ ευθείαν από το βαρέλι το Syrah του 2005, καθώς και το blend Syrah – Μαυροδάφνη της ίδιας χρονιάς. Τα αρώματα είναι ακόμα φρέσκα και κλειστά, δείχνουν όμως να εξελίσσονται τέλεια. Οι τανίνες είναι ατίθασες, εγώ όμως τις απολαμβάνω και τις φαντάζομαι στρογγυλεμένες και γεμάτες σε λίγα χρόνια που το κρασί θα πλέον είναι στο ζενίθ του.

Το βράδυ επισκέπτομαι το κτήμα της Μαρτίν και του Γιάγκου Μεταξά, στα Μαυράτα. Μετά την ξενάγηση καταλήγουμε στον όμορφο κεντρικό χώρο του οινοποιείου, ο οποίος, λόγω της υψηλής αισθητικής και ακουστικής του, συχνά φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Καθόμαστε έξω, για να απολαύσουμε το δροσερό αεράκι από τη θάλασσα. Η φετινή Ρομπόλα Μεταξά είναι πραγματικό «διαμάντι» και, παγωμένη όπως την πίνουμε, συμπληρώνει την ομορφιά της βραδιάς.

Μερα 3η

Στον τρύγο με τον κυρ Θανάση

Κατευθυνόμαστε στην περιοχή του Φαγιά, στις ορεινές παρυφές της ζώνης της Ρομπόλας, σε 800 υψόμετρο. Ο δρόμος είναι ανώμαλος, αλλά η θέα είναι μαγευτική. Οι τρυγητές έχουν αρχίσει να τρυγούν από το χάραμα. Κουβεντιάζουμε, τραβάμε φωτογραφίες και κάθε τόσο τρυγούμε και κανένα τσαμπί. Δίνουμε το κακό παράδειγμα στους υπόλοιπους που ψήνονται στο λιοπύρι τρυγώντας εδώ και ώρες. Μας πιάνει μεσημέρι, και η θερμοκρασία δεν αργεί να σκαρφαλώσει στους 42 βαθμούς Κελσίου! Κάποια στιγμή λέω να σοβαρευτώ και αρχίζω να τρυγώ τη Ρομπόλα με προσήλωση, αλλά δεν αντέχω για πολύ με αυτή τη ζέστη, οπότε σταματάω. Το λέω και ντρέπομαι, ειδικά όταν δίπλα μου ο κυρ Θανάσης, ο αεικίνητος 80χρονος ιδιοκτήτης του αμπελιού που δεν έχει σταματήσει από το πρωί και γεμίζει το ένα καλάθι μετά το άλλο!

Στο γυρισμό σταματάμε στο οινοποιείο του Συνεταιρισμού της Ρομπόλας, που βρίσκεται δίπλα στη Μονή του Αγίου Γερασίμου, πολιούχου του νησιού. Ο διευθυντής του Συνεταιρισμού, δρ Σπύρος Θεοτοκάτος, μας ξεναγεί στις εντυπωσιακές εγκαταστάσεις του οινοποιείου. Πριν φύγουμε, τσουγκρίζουμε ένα ποτηράκι San Gerassimo, την premium Ρομπόλα που παράγει ο Συνεταιρισμός.

Το βράδυ το πρόγραμμα λέει δείπνο στη βεράντα του δωματίου, στο Gentilini Retreat – καλεσμένοι, όλοι οι φιλοξενούμενοι στους διπλανούς ξενώνες. Κουζινικά έχουμε, υλικά φρεσκότατα έχουμε και το μενού αποφασίζεται και υλοποιείται με συνοπτικές διαδικασίες: ένα νοστιμότατο ριζότο με αστακό και σαφράν. Το συνοδεύουμε με παγωμένο Gentilini ροζέ 2005.

Μερα 4η

Μια Μαυροδάφνη πριν από την αναχώρηση

Τελευταία μέρα στο νησί. Το πλοίο φεύγει το απόγευμα, δεν προλαβαίνουμε όμως να κάνουμε πολλά. Κάνουμε μία τελευταία περιήγηση στα αμπέλια της Μαυροδάφνης. Είμαι φανατικός θαυμαστής της κεφαλονίτικης ξηρής Μαυροδάφνης, η οποία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, με την κατάλληλη οινοποίηση, αλλά και με σωστή παλαίωση σε δρύινο βαρέλι, παράγει ένα εκλεκτότατο ερυθρό κρασί με σπάνια αρώματα και πολύ φίνα γεύση. Αποχαιρετώ την Κεφαλονιά με όμορφες αναμνήσεις από τον καλοκαίρι του 2006. Σκέφτομαι ότι μέχρι να δημιουργηθεί η υποδομή για να απολαμβάνουμε οργανωμένα πια τον οινοτουρισμό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τον προσεγγίζουμε (και να τον διασκεδάζουμε ακόμα περισσότερο) με φαντασία, δημιουργικότητα και λίγο αυτοσχεδιασμό. Αν σας άνοιξα την όρεξη, μη διστάσετε να δοκιμάσετε κι εσείς κάτι αντίστοιχο σύντομα. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα το μετανιώσετε…

Το συγκεκριμένο άρθρο  έχει δημοσιευτεί το 2006 με τίτλο «Το Ημερολόγιο ενός Οινοτουρίστα» (http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_01/11/2006_170290 ) στο περιοδικό «Οινοχόος» της εφημερίδας Καθημερινή.

email