Κεφαλονιά: Αρχιτεκτονική, διαχρονικά “αναλλοίωτη”

Αρχιτεκτονική, διαχρονικά "αναλλοίωτη"

Αρχιτεκτονική, διαχρονικά “αναλλοίωτη”

Οι Κεφαλονίτες γνωρίζουν καλά από αισθητική και διακρίνονται για το σεβασμό τους στην παράδοση και στην ιστορία∙ τρανή απόδειξη, η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του νησιού, που συνεχίζει έως σήμερα να εντυπωσιάζει και να «ξυπνά» μνήμες από τα παλιά…

Μπορεί ο ισοπεδωτικός σεισμός του 1953, να κλόνισε την αρχιτεκτονική εξέλιξη της Κεφαλονιάς… αλλά -ευτυχώς- ήταν μόνο για λίγο. Μια βόλτα στο  «πράσινο» νησί, αρκεί για να αντιληφθεί κανείς την άρρηκτη σχέση του με το παρελθόν, μέσα και από την εικόνα που παρουσιάζουν τα κτήρια του. Σήμερα, επιβλητικά κτίσματα σε ήπιες, φυσικές αποχρώσεις αποτελούν αδιάσπαστη συνέχεια της προ του ’53 περιόδου. Οι νέες κατοικίες μπορεί να διαφοροποιούνται σε τεχνικές, μιας και κατασκευάζονται πλέον από σκυρόδεμα -μέσω της χρήσης μπετόν και τσιμεντόλιθου για μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, ασφάλεια και οικονομία χρόνου- ωστόσο, κατορθώνουν να πλημμυρίζουν τον αέρα με την αίγλη του παρελθόντος και να γυρνούν νοσταλγικά το χρόνο πίσω…

Περίπου στον 16ο αιώνα, το νησί επηρεάστηκε από ευρωπαϊκά ρεύματα προσαρμόζοντάς τα πάντα στη δική του αισθητική. Το μπαρόκ ύφος χρησιμοποιήθηκε ως βάση, αφομοιώθηκε από τη παράδοση των ντόπιων κι έφερε ως αποτέλεσμα έναν ιδιότυπο, απόλυτα αναγνωρίσιμο τοπικό ρυθμό. Τον 19ο αι. οι επιρροές του νεοκλασικισμού είναι έκδηλες∙ στην Κεφαλονιά «φιλτράρεται», ωστόσο, με έναν τρόπο λιτό και αρμονικό, που γεννά τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Κάνοντας έναν αντικειμενικό απολογισμό από την εποχή του σεισμού μέχρι σήμερα, οι καταστροφικές επιπτώσεις του Εγκέλαδου μοιάζουν τελικά να μην επήλθαν ποτέ∙ οι πληγές επουλώθηκαν, τα κτήρια «αναστήθηκαν» και το νησί ξαναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του!

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ

Στέγες

Με επικρατέστερες τις δίριχτες και τις τετράριχτες, αποτελούν σήμα κατατεθέν των κατοικιών.  Κατασκευάζονται από ξύλινο σκελετό που επικαλύπτεται με κεραμίδια, είτε τοπικής παραγωγής είτε εισαγόμενα -κυρίως γαλλικά. Οι τύποι αυτοί, δεν επιλέχθηκαν τυχαία, αφού οι παράμετροί τους καθορίστηκαν από τις έντονες βροχοπτώσεις, την ευρεία παραγωγή ξυλείας και κεραμιδιών καθώς και την ανάγκη στέγασης χώρων χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα.

Παράθυρα

Με βάση την κατασκευή που έχουν τα «σκούρα» (ξύλινα εξώφυλλα), διακρίνονται σε τρείς τύπους: στα συμπαγή σκούρα, με κατακόρυφα τοποθετημένες τάβλες, στα «γερμανικά», με  κινητές περσίδες και ανακλινόμενο το κάτω τμήμα τους και στα «γαλλικά» με τις σταθερές γρίλιες.  Έχουν πάντα συμμετρική τοποθέτηση και «προτιμούν» χρώματα όπως απαλό γκρίζο, καφέ, κυπαρισσί και λουλακί.

Πόρτες εισόδου

Επιδεικνύουν την κοινωνική και οικονομική επιφάνεια του ιδιοκτήτη, γι’ αυτό και δίνεται μεγάλη βαρύτητα στη διακόσμησή τους. Κίονες, πεσσοί, θυρεοί και χρονολογία κατασκευής στο επάνω μέρος είναι μερικά από τα διακριτικά τους. Χωρίζονται σε τρείς τύπους ανάλογα με την θέση τους -στην πρόσοψη ή στο πλάι-, φέρουν αψιδωτό ή παραλληλόγραμμο σχήμα κι έχουν πάντα το ίδιο χρώμα με τα «σκούρα» των παραθύρων.

Σκάλες

Εξωτερικά, συναντάμε τις χαρακτηριστικές πέτρινες σκάλες -εφαπτόμενες στον μπροστινό ή πίσω τοίχο της κατοικίας-  που οδηγούν στον πρώτο όροφο. Λεπτομέρειες που ολοκληρώνουν τον νεοκλασικό χαρακτήρα των κτηρίων, αποτελούν η «μπιζουτάδα» (ημικυκλική απόληξη σκαλοπατιών) και ο «μόντζος» (μικρή βεράντα). Στο εσωτερικό οι δύο όροφοι επικοινωνούν με μια απλή ξύλινη σκάλα.

Μπαλκόνια

Κύρια γνωρίσματά τους η απέριττη τεχνοτροπία και το μικρό τους μέγεθος. Βρίσκονται συνήθως στην πρόσοψη και στηρίζονται σε πέτρινα φουρούσια (στηρίγματα στο κάτω μέρος), τα γνωστά στην περιοχή ως «μογδόνια». Τα κιγκλιδώματα, είναι σιδερένια, κατασκευασμένα στο καμίνι με σφυρηλάτηση, ενώ σπανίως συναντάμε και εισαγόμενα από χυτοσίδηρο. Στη λιτή τους διακόσμηση χρησιμοποιούνται συχνά σχέδια που υποδηλώνουν το επάγγελμα του ιδιοκτήτη.

Φωτογραφίες

email
Πηγή άρθρου: travelstyle.gr/