Κεφαλονίτες «Την κιτάρα μου χτυπώ, τα Χριστούγεννα να πω»

«Την κιτάρα μου χτυπώ, τα Χριστούγεννα να πω»

«Την κιτάρα μου χτυπώ, τα Χριστούγεννα να πω»

Ο Λασκαράτος στο διήγημά του «Ιστορία ενός γαλόπουλου» το 1886 περιγράφει πώς τα αρχοντικά σπίτια έτρεφαν ή αγόραζαν γάλους για τα Χριστούγεννα και οι έμποροι έβγαζαν αρκετά χρήματα από τις πωλήσεις τους τις ημέρες των Χριστουγέννων. Ο απλός λαός όμως, συνέχιζε να περνά τα Χριστούγεννα με βραστή κότα ή κόκορα.

Ωστόσο, με τον καιρό όλο και περισσότεροι άνθρωποι είχαν την οικονομική άνεση να αγοράζουν γαλοπούλα για το εορταστικό τραπέζι

Επίσης, τις μέρες των Χριστουγέννων σε αρκετά χωριά της Κεφαλονιάς έφτιαχναν με καλαμποκάλευρο μπομπότα και τηγανίτες. Έχει ενδιαφέρον να διαβάσουμε ένα απόσπασμα από το σατυρικό ποίημα «Την κιτάρα μου χτυπώ, τα Χριστούγεννα να πω» που δημοσιεύτηκε στο γνωστό Ζιζάνιον του Γ. Μολφέτα στις 23 Δεκεμβρίου 1909.

…Στους μάγους θείος οδηγός,

αστήρ λαμπρός εφάνη

Κι από το δρόμο το στραβό

τους έφερε στον ίσιο

Μα κι οι Σαρλάδες σήμερα

είδαν το Θεοφάνη

Που για καλά τους έφεξε

με στάρι Ροστοβίσιο

Κι ο Μαστροπέτρος κι ο Βιγγλής

κι ο Φούμος κι όλ’ οι ρέστοι

Εφασκελώσαν τα μιστριά,

τον άμμο, τον ασβέστη

Και με τα μούτρα πέφτουνε

μαστόροι και τεχνίτες

Απάνου στην απλάδενα

πώχει τις τιγανίτες…

Και αφού ολοκληρώθηκε η περιήγησή μας στα φαγητά των Χριστουγέννων, ακολουθούν αυτά της Πρωτοχρονιάς. Παλαιότερα στην αγορά του Αργοστολίου μπροστά από κάθε μαγαζί απλωνόταν ένας «ταβλάς» με παστέλι. Πιο παραστατικά μας περιγράφει αυτά τα γλυκίσματα των γιορτών ο Τζώρτζης στο σατιρικό ποίημα «ο Ληξουριώτικος Άης Βασίλης» στο Ζιζάνιο τις 2 Ιανουαρίου 1910:

Άης Βασίλης έρχεται

Γεννάρης ξημερώνει

με του Παλούκη τη φωνή

και με βιολί Πομόνη,

με μαντολάτα, μπαρμπουλέ,

ροζόλια παστιτσέτα,

με μπουλετιά, με φαραούς,

με φανερή ποσέτα,

με πορτογάλια Βαλερή,

με Γουλελιού παστέλια

μ’ ηλεχτρικά κι άλλα πολλά

ιν’ άρια καστέλια.

Άης Βασίλης έρχεται

και φέρνει χίλια δώρα

Στην περονοσποριακή

των Ληξουραίων χώρα.

Πατροπαράδοτο φαγητό του μεσημεριού της Πρωτοχρονιάς στην Κεφαλονιά ήταν παλιότερα η «πουτρίδα», δηλαδή χοιρινό κρέας με «κάβολε» (κουνουπίδι) ή «μάπα» (λάχανο) ή «γουλί» στην κατσαρόλα

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποια φαγητά που παραδοσιακά συνηθίζονταν να βρίσκονται στα τραπέζια των κεφαλονιτών κατά τις μέρες των γιορτών, έχουν ξεχαστεί ή έχουν αντικατασταθεί από νέα και ξενόφερτα.

Όμως είναι ωραίο να γνωρίζουμε ποια έθιμα και φαγητά είναι παραδοσιακά, καθώς και την προέλευσή τους, τη σημασία και τον συμβολισμό τους, ώστε να αναθεωρήσουμε την άποψή μας για κάποια έθιμα και διατροφικές συνήθειες των ημερών που μπορεί να μας φαινόντουσαν ακατανόητες ή ίσως να μην είχαμε προβληματιστεί πιο πριν για το λόγο που έχουν καθιερωθεί. Αυτές οι μέρες είναι κατάλληλες για να βρεθούμε μέσα σε ένα ζεστό γιορτινό κλίμα κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα που μπορεί να βρίσκονται καθημερινά κοντά μας, αλλά να μην έχουμε την ευκαιρία να τα επισκεφτούμε ή να συναντήσουμε συγγενείς και φίλους από μακριά που έρχονται διακοπές.

email
Πηγή άρθρου: kefalonitis.com