Κεφαλονιά: «Ποιος μπορεί να είναι αντικειμενικός με τέτοια ομορφιά;»

Θάλεια Προκοπίου

Θάλεια Προκοπίου

Θάλεια Προκοπίου

Ποιος μπορεί να είναι αντικειμενικός με τέτοια ομορφιά;»

«Η Κεφαλονιά είναι η πατρίδα μου. Η μητέρα μου μεγάλωσε στο χωριό Σβορωνάτα. Κι εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου περνούσα όλα τα καλοκαίρια μου στο νησί… Βόλτες, παιχνίδια, εδώ και οι πρώτες παραστάσεις στο αυτοσχέδιο «Θέατρον η Αμπελος»», λέει η ηθοποιός Θάλεια Προκοπίου, που έγινε διεθνώς γνωστή ως πρωθιέρεια της τελετής αφής της ολυμπιακής φλόγας.
«Δεν είμαι αντικειμενική με την Κεφαλονιά. Αλλά πώς μπορεί να είναι κανείς αντικειμενικός με την ομορφιά, με τη θέα του Μύρτου από ψηλά; Οποια εποχή και να τον δεις όποτε και να περάσεις, μένεις πάντα να τον κοιτάς θαμπωμένος… Ετσι είναι όλο το νησί, γεμάτο ομορφιές και εκπλήξεις.

Οσο και να το εξερευνείς -που το κάνω επισταμένως- τόσο κάτι σου ξεφεύγει ή μεταμφιέζεται με τις εποχές: ατέλειωτες παραλίες, μικρές, άσπρες, χρυσές, κυανές, πράσινες αλλά και σπηλιές, λίμνες, καταρράκτες, ένα πανέμορφο βουνό και πολληηή κουρλαμάδα». Προτείνει στους επισκέπτες να δουν τη γραφική Ασσο και το Φισκάρδο, τα σπήλαια Μελισσάνης και Δογκαράτης, τον Αίνο και φυσικά όσο περισσότερες παραλίες γίνεται… Ενδιαφέρον έχει το Κοργιαλένειο Ιστορικό και Λαογραφικό μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Θέατρο Κέφαλος, το ενετικό κάστρο του Αγ. Γεωργίου, η Μονή του Αγ. Ανδρέα και του Αγ.Γερασίμου. «Για τους μικρούς εξερευνητές ψάξτε για τους Ασπρους βράχους, την Κουτσουπιά, το Δαφνούδι, την Αγ. Σοφία, το Παραδείσι, τα Γοργοτά, τη Φτέρη, τη σπηλιά στο Φώκι. Αγαπημένη εικόνα,το νησάκι Δίας με την Παναγιά τη Διώτισσα. Αν φτάσετε μέχρι εκεί, θα με καταλάβετε»…

Σπύρος Ευαγγελάτος

Σπύρος Ευαγγελάτος«Επτάνησα σημαίνουν τέχνη»

Τους αιώνες που η ηπειρωτική Ελλάδα χειμαζόταν υπό τον τουρκικό ζυγό και ακόνιζε τις ανατολίτικες συνήθειές της, τα Επτάνησα άκουγαν όπερα, θέατρο, ποίηση και έστρωναν το χαλί για προσωπικότητες όπως ο Διονύσιος Σολωμός και ο Ανδρέας Κάλβος. «Τα Επτάνησα δεν γνώρισαν τουρκική κυριαρχία παρά μόνο ενετική. Γι’ αυτό και διατήρησαν επαφή με τα δυτικά πνευματικά ρεύματα, αναπτύσσοντας την ποίηση, τη λογοτεχνία, το θέατρο, τη ζωγραφική, τη μουσική», εξηγεί ο Σπύρος Ευαγγελάτος, σκηνοθέτης, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός με καταγωγή από το Ληξούρι.

Η διδακτορική διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε θέμα την ιστορία του θεάτρου στην Κεφαλονιά από το 1600 μέχρι το 1900. «Τους αιώνες εκείνους στα Επτάνησα ευδοκίμησαν το ερασιτεχνικό θέατρο, η όπερα και οι λαϊκές παραστάσεις. Το ερασιτεχνικό θέατρο υπηρέτησαν γόνοι ευγενών ή αστικών οικογενειών, γράφοντας θεατρικά έργα, αρχικά στην ιταλική γλώσσα. Η παλαιότερη σχετική μαρτυρία ανάγεται στο 1571, όταν στο πλαίσιο των πανηγυρικών εκδηλώσεων για τη νίκη των συμμάχων έναντι των Τούρκων ανέβηκαν οι Πέρσες του Αισχύλου στα Ιταλικά στη Ζάκυνθο». Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες μαρτυρίες για θεατρική δράση στη σύγχρονη Ελλάδα.

Παράλληλα με το ερασιτεχνικό θέατρο, κυριότερος εκπρόσωπος του οποίου υπήρξε ο Κεφαλονίτης Πέτρος Κατσαΐτης (Ιφιγένεια εν Ληξουρίω, Θυέστης), στα Επτάνησα γνωρίζει άνθηση η όπερα. Θίασοι λυρικών θεάτρων έρχονται από την Ιταλία και ανεβάζουν παραστάσεις στην Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο κ.ά. Οι περιοδείες τους ήταν συχνά το γεγονός της χρονιάς για τους Επτανήσιους, που λογομαχούσαν για το αν η σοπράνο ή η μέτζο – σοπράνο ήταν καλύτερη, αφού πρώτα τις είχαν μεταφέρει στα χέρια στα καντούνια της πόλης. Την ίδια εποχή εξελίσσονται οι λαϊκές παραστάσεις. «Στα Επτάνησα διασκεύαζαν έργα της Κρητικής Λογοτεχνίας και έπαιζαν αποσπάσματα σε γιορτές και καρναβάλια. Ετσι γεννήθηκαν οι περίφημες ζακυνθινές “ομιλίες”, ένα είδος λαϊκού θεάτρου που παιζόταν σε τρίστρατα, σε πλατείες μόνο από άντρες», εξηγεί ο κ. Ευαγγελάτος. Την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κεφαλονιά, την αποκαλεί «Γη της θάλασσας, της πέτρας και του πνεύματος». Οσο για την Επτανησιακή Σχολή; «Δημιούργησε μια τεράστια πολιτιστική παράδοση στον ελλαδικό χώρο, που συνεχίζει να αποδίδει καρπούς μέχρι και σήμερα».

Θάνος Ασκητής

Θάνος Ασκητής«Το Ληξούρι με πότισε με περηφάνια»

«Αν και δεν μεγάλωσα στην Κεφαλονιά, κουβαλώ μέσα μου την τρέλα της, τον αυθορμητισμό και την αυθεντικότητα του Κεφαλονίτη που δεν μασάει τα λόγια του». Ο γνωστός νευρολόγος – ψυχίατρος Θάνος Ασκητής, πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, λέει τη γνώμη του χωρίς περιστροφές. «Από τον αέρα και το νερό της Κεφαλονιάς νομίζω ότι πήρα την εργατικότητα και τη θορυβώδη δυναμική, που μόνο εμείς οι Κεφαλονίτες είναι αλήθεια ότι έχουμε. Το Ληξούρι, από όπου κατάγομαι, με πότισε με περηφάνια, ασυμβίβαστες λογικές, αλλά και τη μεγάλη μου αγάπη προς την Ιατρική. Αλλωστε, το Ληξούρι έχει βγάλει μόνο –συγχωρέστε μου την υπερβολή– άξιους και πετυχημένους γιατρούς».

Κάθε Πάσχα και κάθε καλοκαίρι επιστρέφει στην παιδική του ηλικία. «Αναζητώ στα κτήματα του παππού μου και της γιαγιάς μου τη μυρωδιά των αμπελιών, που με μεθούσε όταν τρυγούσα μαζί με τον θειό μου τη σταφίδα. Ακόμα και τώρα, όταν περπατάω επάνω στα χώματα αυτά, νομίζω ότι θα συναντήσω τις κληματαριές και ότι θα σκύψω να κόψω μαύρα σταφύλια». Θεωρεί μοναδικό το χρώμα της φύσης και την εναλλαγή βουνού – θάλασσας στην Κεφαλονιά. «Αλλά αυτό που με καθηλώνει είναι τα γαλαζοπράσινα νερά της. Η θάλασσα είναι ατελείωτη σε αίσθηση, εικόνα και χρώμα». Από τα άλλα νησιά του Ιονίου αγαπά την Κέρκυρα, μας εξομολογείται. «Αλλά αυτό να μείνει μεταξύ μας», καταλήγει με χιούμορ, «καθώς ένας Κεφαλονίτης δικαιούται να πηγαίνει μόνο στην Κεφαλονιά και να αγαπά μόνο αυτό το νησί»!

Ανδρέας Τζάκης

Ανδρέας Τζάκης

«Οι Κεφαλονίτες με γοητεύουν»

Αυτό που κάνει την Κεφαλονιά μοναδική είναι οι άνθρωποί της, λέει ο διάσημος χειρουργός Ανδρέας Τζάκης, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μαϊάμι και διευθυντής μεταμοσχεύσεων στην κλινική του Κλίβελαντ (Cleveland Clinic). Κεφαλονίτης ο ίδιος, δεν ξεχνά ποτέ την ιδιαίτερη πατρίδα του και συχνά συναντάται με άλλους συμπατριώτες του της διασποράς. «Οι Κεφαλονίτες με γοητεύουν. Είναι πολύ ανεξάρτητοι, δημιουργικοί και καμιά φορά αθυρόστομοι, δηλαδή ευθείς. Ετσι έχω μεγαλώσει κι εγώ και νομίζω πως έχω πάρει από τον πατέρα μου το μικρόβιο της κεφαλονίτικης συμπεριφοράς». Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Κεφαλονίτες είναι μοναδικός στην Ελλάδα, υποστηρίζει ο διεθνούς φήμης χειρουργός και συμπληρώνει: «το χαρακτηριστικό τους είναι η συνεχής αναζήτηση της αλήθειας χωρίς πολλές περιστροφές. Θα σου πούνε στα ίσια ακριβώς αυτό που θέλουν είτε σ’ αρέσει είτε όχι. Αυτό είναι μια γοητευτική άποψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Νομίζω πως σήμερα μας λείπει η ευθύτητα».

Ο πατέρας του καταγόταν από το χωριό Φραγκάτα, που σήμερα λέγεται Ομαλό. Οι άντρες του σογιού του ήταν ως επί το πλείστον παπάδες στον Αγιο. Εκείνος μεγάλωσε στον Πειραιά και γνώρισε την Κεφαλονιά ως επισκέπτης. «Πάντα προσπαθούσα να μιμηθώ την εξυπνάδα των ανθρώπων της Κεφαλονιάς. Μερικοί θεωρούν την επιθυμία τους για δημιουργικότητα ως πανουργία. Αλλά για μένα αποτελούσε πάντα ερέθισμα η ικανότητά τους να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες, η αγάπη τους για δημιουργική περιπέτεια». Θυμάται, για παράδειγμα, τον παπα-Γεράσιμο Γαρμπή, που ήτανε παπάς στον Αγιο, φίλος του πατέρα του. «Μπορούσε να πρωί να ψέλνει λειτουργία και το βράδυ να γλεντάει με τις παρέες του. Είχε ξενιτευτεί στη Ρουμανία, μετά γύρισε στην Κεφαλονιά κι έγινε παπάς. Τέτοιους ανθρώπους ζωντανούς άμα τους δεις μία φορά δεν τους ξεχνάς». Σήμερα αναγνωρίζει πως η καταγωγή του, ο τρόπος με τον οποίο μεγάλωσε, τον βοήθησε να φτάσει εκεί που έφτασε.

email
Πηγή άρθρου: thetravelbook.gr