Ο τόπος μου, το Ληξούρι

Ληξούρι

Ληξούρι

Αν ανεβείς στη Βαγγελίστρα και περπατήσεις ανάμεσα στη γη που ανασαίνει κίτρινα σπάρτα, κοκοράκια κι ανεμώνες, τότε θα δεις τη θάλασσα να αγκαλιάζει νωχελικά τον τόπο μου…

Αν περπατήσεις παραλία-παραλία βουτώντας τα πόδια σε νερό μαλαματένιο και κοκκινόαμμο, τότε θα νιώσεις την ανασεμιά του λίβα να μαστιγώνει με νεράλατο τη γειτονιά όσων έφυγαν και ξεκουράζονται αγναντεύοντας τον κόλπο της Παλικής…

Αν κατεβείς τα σκαλιά της Αγιάς Τριάδας, αν ακούσεις αντίλαλους στα θαλάσσια υπόγεια του 1 ου Δημοτικού, θα ακούσεις χαρούμενες φωνές παιδιών που έπαιζαν αμέριμνα…

Αν δεις τα Λεγατάτα να πνίγονται κάθε χειμώνα στα μελτεμάκια, είναι που η τόση ομορφιά δροσίζεται στο καταχείμωνο…

Αν γιασεμιά, κι υάκινθοι, αν τριαντάφυλλα μαγιάτικα και μαργαρίτες κίτρινες σε πνίγουν με τ´ αρώματα της άνοιξης, είναι κι αυτά ο τόπος μου…

Αν ανεβείς ψηλά στην Αγία Θέκλη και μπερδευτείς μες σε γλυκόριζες κι άσπρα αγρικρέμυδα, είναι γιατί τούτος είναι ο τόπος μου…

Αν στα Κηπούρια πάρεις την απόφαση να πνίξεις τον ήλιο στη θάλασσα, τότε να ξέρεις πως πιο όμορφες χρωματωσιές δεν είδες…

Αν μέσα από ρίγανες, αμπέλια κι ασημιές ελιές διαβείς, εκεί θα φτάνεις, στου γερο Γόμπου τη φωλιά που κουμαντάρει θάλασσες, πουλιά, κατάρτια…

Να τον διαβείς τον τόπο μου…

Να τον περάσεις…

Να δεις…

Να μυρίσεις…

Να θυμηθείς…

Ν´ αφουγκραστείς

…κι ας κλάψεις…
—-
Σπύρος Αντωνέλλος

Επιθεωρητής Α’ Μέσης Εκπαίδευσης

Φιλολογικών – Θεατρολογίας

email