Ιστορική σκιαγράφηση του θαύματος που διατρέχει τους αιώνες

Άγιο Φως

Άγιο Φως.

Η τελετή του Αγίου Φωτός αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί μέχρι σήμερα ένα κορυφαίο θρησκευτικό γεγονός της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, για το οποίο κάθε χρόνο χιλιάδες πιστοί προστρέχουν στην Ιερουσαλήμ απ’ όλα τα ορθόδοξα έθνη. Το θαύμα που συμβαίνει το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου προκαλεί εντύπωση σε πολλούς και αμφισβητείται από ορθολογιστές και απίστους. Όμως συμβαίνει και γι αυτό, ανά τους αιώνες υπάρχει πλήθος μαρτυριών, ακόμη και από αλλόθρησκους, ενώ διάσπαρτη είναι πλούσια σχετική βιβλιογραφία.

Από τότε που ανακαλύφθηκε ο τάφος του Χριστού (326) ανάβει η «ακοίμητη» κανδήλα και συνεχίζει να παραμένει άσβεστη. Η αρχαιότερη μαρτυρία γι αυτή την άσβεστη κανδήλα υπάρχει στο χρονικό της Εγερίας (Ισπανίδας περιηγήτριας), η οποία επισκέφθηκε τον Πανάγιο Τάφο την περίοδο 381 – 484 μΧ.

Οι καταγεγραμμένες ιστορικές μαρτυρίες καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα, τουλάχιστον 12 αιώνων, και κατά έναν εντυπωσιακά ομόφωνο τρόπο κάνουν λόγο για ένα Φως ή ένα Πυρ που εμφανίζεται θαυματουργικά (κατερχόμενο εξ ουρανού) και ανάβει την κανδήλα ελαίου στο εσωτερικό του Πανάγιου Τάφου, ενώ ταυτόχρονα γαλαζόλευκες εκλάμψεις διαχέονται μέσα στο ναό της Αναστάσεως, φωτίζοντας το χώρο και παράλληλα ανάβοντας κάποιες άλλες κανδήλες, αλλά και λαμπάδες πιστών!

Το Άγιο Φως εμφανίστηκε για πρώτη φορά την ώρα της Ανάστασης του Θεανθρώπου, μετά τα μεσάνυχτα του Μ. Σαββάτου, πιθανόν την 5η Απριλίου 33 μΧ. Το ίδιο, λοιπόν, αυτό Φως δύο χιλιάδες τώρα χρόνια εξακολουθεί να εμφανίζεται στον ίδιο ακριβώς τόπο. Αυτό για τους Ορθόδοξους, αλλά και για πολλούς άλλους, είναι ένα αληθινό θαύμα. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός, πως οι Μουσουλμάνοι των Ιεροσολύμων, αν και αλλόθρησκοι, συμμετέχουν κατά χιλιάδες στην τελετή, αποδέχονται την αυθεντικότητα του θαύματος και μεταφέρουν το Φως με ευλάβεια στα Τζαμιά και στις κατοικίες τους, όπου το διατηρούν άσβεστο σε όλη τη διάρκεια του έτους!

Μέχρι το 1238, όλος ο χριστιανικός κόσμος γιόρταζε το θαύμα, και παρά το σχίσμα της Εκκλησίας (1054) σε Ανατολική και Δυτική, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εξακολουθούσε να αποδέχεται την αυθεντικότητα του θαύματος και εκπρόσωποί της συμμετείχαν με κάθε επισημότητα. Το 1238 ο πάπας Γρηγόριος ο Θ, δίχως αιτία κι αφορμή, αποφάσισε με ειδικό διάταγμα να αποκηρύξει το θαύμα και απαγόρευσε τη συμμετοχή των Λατίνων κληρικών στην όλη διαδικασία.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα η τελετή διατηρείται αποκλειστικά στους κόλπους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από τους πρώτους κιόλας αιώνες, επικεφαλής της όλης τελετής ήταν Έλληνας κληρικός (πρώτα Επίσκοπος, μετά Πατριάρχης) των Ιεροσολύμων.

Μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα η τελετή ήταν πολύ διαφορετική. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο: ο Έλληνας Πατριάρχης εισέρχεται μόνος του στον εσωτερικό θάλαμο του τάφου, απ’ όπου γονατιστός απευθύνει προς τον Ιησού Χριστό την ειδική προσευχή για την έλευση του Αγίου Φωτός.

Σήμερα η τελετή ξεκινά ως εξής: το πρωί του Μ. Σαββάτου σβήνουν όλες οι κανδήλες στο εσωτερικό του ναού και ο Τάφος του Χριστού σφραγίζεται με μελισσοκέρι. Την 12η μεσημβρινή μπαίνει στο ναό ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης και ξεκινά η παραδοσιακή λιτανεία, η οποία περιφέρεται τρεις φορές γύρω από τον Πανάγιο Τάφο.

Μετά τη λιτανεία αποσφραγίζεται ο Τάφος και ο σκευοφύλακας μεταφέρει στο εσωτερικό του τη σβησμένη ακοίμητη κανδήλα, η οποία πρόκειται να ανάψει από το Άγιο Φως. Ο Πατριάρχης απεκδύεται της αρχιερατικής στολής του και παραμένει μόνο με το στιχάριο (λευκός χιτώνας), παραλαμβάνοντας δε τέσσερις δεσμίδες με 33 κεριά η κάθε μία, εισέρχεται στον Τάφο. Μαζί του εισέρχεται και ο εκπρόσωπος των Αρμενίων, αλλά παραμένει στο προθάλαμο απ’ όπου παρακολουθεί τον Πατριάρχη μέσα στον κυρίως Τάφο, όπου γονατιστός διαβάζει την ειδική ευχή και παρακαλεί τον Ιησού Χριστό. Το Άγιο Φως εμφανίζεται και διαχέεται μέσα στο ναό, ενώ συγχρόνως ανάβει η ακοίμητη κανδήλα. Η τελετή ολοκληρώνεται με την έξοδο του Πατριάρχη και τη μεταλαμπάδευση της ιερής φλόγας στους πιστούς.

Κάποιες από τις μαρτυρίες:

Ο Αρμένιος ιστορικός Κιρακό Γκαντζάκετσι (1201 – 1271) στο έργο του « Η ιστορία των Αρμενίων» αναφέρει πως η κανδήλα του Τάφου του Χριστού τοποθετήθηκε το 330 από τον Άγιο Γρηγόριο το Φωτιστή (257 – 331) και άναψε για πρώτη φορά μετά από παράκλησή του.

Σε επιστολή του επισκόπου Καισαρείας Αρέθα (εξελέγη το 902) με αποδέκτη τον εμίρη της Δαμασκού (920) και η οποία διασώζεται σε ελληνικό χειρόγραφο που βρίσκεται στην πατριαρχική Βιβλιοθήκη της Μόσχας μεταξύ των άλλων αναφέρεται…..και ενώ ο εμίρης της Ιερουσαλήμ παρίσταται πλησίον του Αγίου Τάφου, με την είσοδο να είναι σφραγισμένη από αυτόν και ενώ οι χριστιανοί βρίσκονται στο ναό της Αναστάσεως, ξαφνικά παράγεται μια αστραπή και ανάβει η κανδήλα με φως.

Σε λατινικό χειρόγραφο του 10ου αιώνα το οποίο ανακαλύφθηκε και εκδόθηκε το 1610 στη Βαυαρία υπάρχει μαρτυρία Λατίνου ιερέα ονόματι Οθμάρο που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της τελετής του Αγίου Φωτός και λέγει: « παρατήρησα, όπως ακριβώς κάτι φαίνεται στην όραση του ανθρώπου, ότι φανερώθηκε από τον ουρανό προς τον Τάφο του Κυρίου ένα αόρατο φως. Και αληθινά εκείνο άναψε εκεί και έγινε ολοφάνερα ορατό ».

Σε ελληνικό χειρόγραφο του 14ου αιώνα που βρίσκεται στην πατριαρχική Βιβλιοθήκη Ιεροσολύμων διασώζεται επιστολή ενός κληρικού ονόματι Νικήτας προς τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Ζ τον Πορφυρογέννητο (947). Ο Νικήτας αυτός στάλθηκε στην Ιερουσαλήμ για να παραδώσει κάποια χορηγία του αυτοκράτορα στον Πατριάρχη Χριστόδουλο και όταν έφθασε εκεί, το Πάσχα του 946, συμμετείχε ως αντιπρόσωπος του αυτοκράτορα στην τελετή του Αγίου Φωτός.

Η επιστολή, λοιπόν, προς τον αυτοκράτορα περιγράφει τα όσα βίωσε ο κληρικός αυτός δίπλα στον Πατριάρχη και αναφέρεται στο θαύμα του Αγίου φωτός, παραθέτοντας γεγονότα που δίνουν σ΄αυτό μεγαλύτερες διαστάσεις.

Το πρωί του Μ. Σαββάτου 7 Απριλίου 947, ένας μουσουλμάνος εμίρης απεσταλμένος του χαλίφη της Βαγδάτης μαζί με τον μουσουλμάνο κυβερνήτη της Ιερουσαλήμ πήγαν στον Πατριάρχη για να του ανακοινώσουν πως υπήρχε διαταγή για την απαγόρευση της τελετής. Ο χαλίφης αποφάσισε έτσι, λόγω της μεγάλης επίδρασης που ασκούσε το θαύμα στον μουσουλμανικό πληθυσμό, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που όλη η Συρία είχε γεμίσει με χριστιανούς.

Ο Πατριάρχης διαπραγματεύτηκε την απαγόρευση και υπήρξε συμφωνία για την τέλεση της τελετής με αντάλλαγμα την καταβολή 7.000 χρυσών λιρών. Ο εμίρης για να «σαμποτάρει» το γεγονός της ανάφλεξης της ακοίμητης κανδήλας αντικατέστησε το φυτίλι με ένα χάλκινο (σύρμα). Και τότε έκθαμβοι όλοι είδαν να ανάβει το σύρμα.

Αυτό το θαύμα διασώζεται και σε έργο (Χρονολόγηση των Αρχαίων Εθνών) του πέρση Αλ Μπιρουνί (973 – 1048) του μεγαλύτερου πανεπιστήμονα όλων των εποχών, γνώστη της αρχαίας ελληνικής. Το έργο διασώζεται σε πέντε χειρόγραφα και εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Λειψία το 1878, αλλά επακολούθησαν κι άλλες εκδόσεις, στην Αγία Πετρούπολη και το Βερολίνο.

Γράφει ο Αλ Μπιρουνί μεταξύ των άλλων ( το έτος 1000 μ.Χ) σε κεφάλαιο για το Πάσχα των χριστιανών. « Σχετικά με το Σάββατο της Αναστάσεως λέγεται μια ιστορία η οποία εκπλήσσει τον ερευνητή των φυσικών επιστημών και η αιτία της οποίας είναι αδύνατον να ανακαλυφθεί. Εάν δεν υπήρχε ομοφωνία των αντιπάλων και δεν αναφέρανε ότι το είδαν και οι ίδιοι, και ακόμη εξέχοντες διδάσκαλοι και άλλοι άνθρωποι δεν τα μεταφέρανε στα συγγράμματά τους, κάποιος θα μπορούσε να μην έχει καμία εμπιστοσύνη…..Αυτός που με πληροφόρησε διηγείται ότι κάποιοι σουλτάνοι έβαλαν στη θέση του φυτιλιού ένα χάλκινο σύρμα για να μην ανάψει και να μην πραγματοποιηθεί το θαύμα. Όταν όμως η φωτιά (Φως) κατήλθε, άναψε ο χαλκός. Η έλευση εκείνη τη μέρα αυτής της ουράνιας φωτιάς, που επανέρχεται στο συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, γίνεται αφορμή να μένουμε έκπληκτοι».

Το 1009 μ.Χ ο χαλίφης της Αιγύπτου Αλ Χακίμ (από μητέρα χριστιανή) για να ανακόψει το μεγάλο ρεύμα των προσκυνητών που σχημάτιζαν μεγάλα καραβάνια με καμήλες που μετέβαιναν από το Κάιρο στην Ιερουσαλήμ για την τελετή του Αγίου Φωτός αποφάσισε να ισοπεδώσει το ναό της Αναστάσεως.

Ο μεγάλος ασκητής όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης (966 – 1053) που ασκήτευε τότε στη Μονή Του Αγίου Σάββα, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων και βεβαιώνει πως η καταστροφή του ναού υπήρξε ολοκληρωτική, επειδή οι μουσουλμάνοι έβρισκαν χρυσά νομίσματα και χρυσαφικά στο εσωτερικό των τοίχων, τα οποία είχαν τοποθετηθεί ως αφιερώματα από την εποχή της Αγίας Ελένης. Μετά τη δολοφονία του χαλίφη Αλ Χακίμ το 1021, το κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου είχε υποστεί κάποιες πρόχειρες αναστηλώσεις, όμως, ο ναός Της Αναστάσεως εξακολουθούσε να είναι κατεστραμμένος και φυσικά χωρίς οροφή.

Σύμφωνα με τη διήγηση του Γάλλου μοναχού και χρονογράφου Ριχάρδου του Ευλογημένου (970 – 1046) τον Οκτώβριο του 1026 επικεφαλής εφτακοσίων προσκυνητών ξεκίνησαν από τη Γαλλία και μετά από εφτά μήνες, την Κυριακή των Βαΐων, το καραβάνι έφτασε στην Ιερουσαλήμ, για να παραστούν στην τελετή του Πάσχα 1027. Ήταν 18 χρόνια μετά την καταστροφή του ναού.

Μέσα στον ερειπωμένο, λοιπόν, ναό, όπως γράφει ο Ριχάρδος οι μουσουλμάνοι έριχναν πέτρες την ώρα που γινόταν οι ιερές ακολουθίες….και συνεχίζοντας τη διήγησή του «…την ημέρα του Μ. Σαββάτου και ενώ οι χριστιανοί ήταν κλεισμένοι μέσα και περίμεναν, ένοπλοι ειδωλολάτρες επιτηρούσαν προσεκτικά ολόκληρη την εκκλησία, ώστε, αν τυχόν δεν ερχόταν το Φως, να τους σκοτώσουν όλους με τα ξίφη τους…και να, γύρω στην ενάτη ώρα, ενώ όλοι προσεύχονταν, το Φως άναψε από τον Κύριο σε ναι κανδήλα χωρίς την παροχή βοήθειας από κανένα θνητό και όλους τους ειδωλολάτρες τους κατέλαβε θάμβος και φόβος».

Στο έργο του «Ιστορία της Ιερουσαλήμ» ο Γάλλος ιερέας και ποιητής Βάλδρικος (1050 – 1130) συμπεριλαμβάνει και το λόγο του πάπα Ουρβανού Β΄ που εκφώνησε το 1095 στη σύνοδο της Κλερμόν στη Γαλλία κηρύσσοντας επισήμως την έναρξη της Α΄ Σταυροφορίας, όπου μεταξύ των άλλων κάνει λόγο και για την αξία του θαύματος του Αγίου Φωτός «…ποίου η καρδιά είναι τόσο πέτρινη αδέλφια, που να μην αγγίζει ένα τόσο μεγάλο θαύμα; Πιστέψτε με, ο άνθρωπος του οποίου η καρδιά δεν πιστεύει από μια τέτοια θεϊκή ένδειξη ευλογίας, είναι κτηνώδης και αναίσθητος».

Κι όμως ενάμιση αιώνα αργότερα, το 1238, όπως προείπαμε, ο πάπας Γρηγόριος ο Θ΄ με διάταγμα απαγόρευσε τους Λατίνους πιστούς να συμμετέχουν στην τελετή του Αγίου Φωτός, αποκηρύσσοντας το θαύμα!. Υπόψη δε πως ο πάπας Ουρβανός Β΄ που δημόσια διακήρυττε το μεγαλείο του θαύματος σήμερα τιμάται ως Άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Την 15 Ιουλίου 1099 μετά από σαράντα ημερών πολιορκία οι Σταυροφόροι μπαίνουν στην Ιερουσαλήμ για να απελευθερώσουν τους Αγίου Τόπους και ακολουθεί ανελέητη σφαγή των μουσουλμάνων κατοίκων της. Αυτοί που υποτίθεται υπηρετούσαν το Θεό της αγάπης σφάγιασαν ακόμα και μικρά παιδιά, όπως περιγράφεται από διάφορους χρονογράφους που ήταν αυτόπτες μάρτυρες.

Ο Γάλλος ιερέας και χρονογράφος Φουλχέριος (1058 – 1127) που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία αναφέρει πως «περίπου δέκα χιλιάδες καρατομήθηκαν στο ναό. Αν ήσασταν εκεί τα πόδια σας θα βάφοντας μέχρι τους αστραγάλους από το αίμα της σφαγής. Κανείς δεν απέμεινε ζωντανός. Δε χαρίστηκαν ούτε στις γυναίκες και στα παιδιά».

Μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ, ο Έλληνας Πατριάρχης Συμεών που είχε εξοριστεί από τους μουσουλμάνους στην Κύπρο, επέστρεψε στην έδρα του, αλλά οι Λατίνοι του απαγόρευσαν να τελέσει λειτουργία στο ναό της Αναστάσεως και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει και πάλι την πόλη. Την 1η Αυγούστου 1099 εκλέγεται ο πρώτος Λατίνος Πατριάρχης Ιερουσαλήμ, ο Αρνούλφος του Σοκ, ο οποίος δεν ήταν ούτε καν διάκος και επιπλέον του καταμαρτυρούσαν άσωτο βίο. Έτσι το Δεκέμβριο του 1099 αντικαταστάθηκε από τον Δαϊμβέρτο, τον Αρχιεπίσκοπο Πίζας.

Έτσι το Μ. Σάββατο του 1100 ο Δαϊμβέρτος ως Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ τίθεται επικεφαλής της τελετής του Αγίου Φωτός, αλλά για πρώτη φορά το Άγιο Φως δεν εμφανίζεται. Οι Λατίνοι ιερείς αποδίδουν αυτό στην αποδοκιμασία των πράξεων των Σταυροφόρων από το Θεό και δίνουν εντολή να εξομολογηθούν.

Ο Γάλλος ιστορικός Γκιπέρ, μας πληροφορεί ότι, ενώ είχε πέσει η νύχτα, το Άγιο Φως εμφανίστηκε. Όμως το Μ. Σάββατο της 20ης Απριλίου 1101, την επόμενη χρονιά, για πρώτη φορά στην ιστορία του Αγίου Φωτός, δεν εμφανίστηκε καθόλου. Οι παρακλήσεις συνεχίζονται και την επόμενη μέρα, Κυριακή του Πάσχα, αλλά μάταια, οπότε οι Λατίνοι αποχωρούν από το ναό και βρίσκουν την ευκαιρία Έλληνες και Σύριοι Ορθόδοξοι, να εισέλθουν και να ξαναρχίσουν την τελετή. Τότε επακολούθησε το αναπάντεχο.

Ο Γάλλος χρονογράφος Μπάρτολφ που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία διηγείται το συγκεκριμένο γεγονός ως εξής: «Έλληνες, Σύριοι και Αρμένιοι προσεύχονταν στον Τάφο όταν αναγγέλθηκε στον Πατριάρχη, το βασιλιά και το λαό που έκαναν λιτανεία, η κάθοδος του Αγίου Φωτός και το άναμμα μιας κανδήλας που βρισκόταν μπροστά στον Τάφο». Στα γεγονότα της περιόδου 1100 -1101 αναφέρονται και οι : ο Ιταλός σταυροφόρος και ιστορικός Καφάρο, ο Γερμανός μοναχός και ιστορικός Έκεχαρντ που έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία, ο Άγγλος ιστορικός Γουλιέλμος του Μάλμσπουρι (από τους σημαντικότερους χρονογράφους του μεσαίωνα), ο Αρμένιος ιστορικός και ιερέας Ματθαίος, ο Ρώσος ηγούμενος Δανιήλ κ.α..

Ο Σαλαντίν (Σαλάχ Αλ-Ντιν) 1138 – 1193 θεωρείται από τους μεγαλύτερους ηγέτες του ισλαμικού κόσμου. Κατάφερε να ενώσει τους μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής, από το βόρειο Ιράκ μέχρι την Αίγυπτο και να τους στρέψει κατά των Σταυροφόρων και την 4η Ιουλίου 1187 στη μάχη του Χατίν συνέτριψε τους Σταυροφόρους και πήρε τον Τίμιο Σταυρό που μετέφερε στα χέρια ο Λατίνος επίσκοπος της Άκρας της Παλαιστίνης και σκοτώθηκε στη μάχη. Από τους 20.000 περίπου Σταυροφόρους γλίτωσαν τη σφαγή μόνον 3.000.

Την 2 Οκτωβρίου 1187, μετά από 88 χρόνια, οι μουσουλμάνοι καταλαμβάνουν την Ιερουσαλήμ και με διάταγμα του Σαλαντίν, η κατοχή του Παναγίου Τάφου και του Γολγοθά αποδίδεται ξανά στους Έλληνες, μετά τη συμμαχία με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ισαάκιο Άγγελο.

Στο διάταγμα μεταξύ των άλλων προβλέπονται: «…από τώρα προστάζω, ο Πατριάρχης των Ρωμαίων (Ελλήνων), τον οποίο έχει εδώ η Ιερουσαλήμ, να ορίζει όλα τα γένη των Ναζωραίων (χριστιανών), όσοι δηλαδή έρχονται εδώ, Αρμένιοι, Κόπτες, Σύριοι, Νεστοριανοί και Φράγκοι, και όσα άλλα έθνη είναι Ναζωραίοι. Αυτός (ο Πατριάρχης) να ορίζει τον Καμαμέ ( Ναό της Αναστάσεως) και αυτός να εισέρχεται στον λεγόμενο Τάφο του Ιησού και να λαμβάνει το Φως από εκεί και να το μεταδίδει σε όλους τους Ναζωραίους. Έτσι προστάζω και κανείς από τους μουσουλμάνους να μην τολμήσει να παραβεί την προσταγή μου..».

Ο Σαλαντίν το Μ. Σάββατο του 1192 θέλησε να παραβρεθεί στην τελετή των Ναζωραίων για να δει τι ακριβώς συμβαίνει. Το γεγονός αναφέρεται αναλυτικά στο «χρονικό του Ριχάρδου» που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1687 και αποτελείται από έξι συνολικά βιβλία.

Λέει λοιπόν «παραμονή του Πάσχα ο Σαλαντίν με την ακολουθία του πήγε στον Τάφο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ για να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με την ουράνια φωτιά, η οποία κατ΄εξακολούθηση κατέρχεται κάθε χρόνο εκείνη την ημέρα και ανάβει μια κανδήλα…Ξαφνικά μπροστά στα μάτια τους, η θεϊκή φωτιά κατήλθε και άναψε την κανδήλα. Αμέσως άρχισε να καίει απαστράπτουσα. Όταν όλοι οι παρευρισκόμενοι το είδαν αυτό, συγκινήθηκαν έντονα. Οι χριστιανοί χάρηκαν και δόξαζαν τη μεγαλοσύνη του Θεού με δυνατή φωνή, ενώ οι Σαρακηνοί έκπληκτοι από ένα τόσο φανερό θαύμα, αρνούνταν αυτό που είδαν και ισχυρίζονταν πως η φωτιά ήταν μια πανούργα απάτη (επινόηση) για να τους ξεγελάσει. Θέλοντας να βεβαιωθεί για το θέμα ο Σαλαντίν, διέταξε να σβηστεί η κανδήλα και αμέσως ξανάναψε με θεϊκή παρέμβαση. Ο άπιστος διέταξε για δεύτερη φορά να σβηστεί και εκείνη άναψε πάλι. Την έσβησε για τρίτη φορά και ξανάναψε…Κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί στο θέλημά Του. Ο σουλτάνος ήταν κατάπληκτος και οδυνηρά συγκινημένος από το θέαμα και την πίστη και την αφοσίωση των χριστιανών. Εμπνευσμένος από ένα προφητικό πνεύμα, δήλωσε με σθένος «χωρίς αμφιβολία, η σύντομα θα χάσω τη ζωή μου, ή θα χάσω την κυριότητα της πόλης». Ο οιωνός δεν τον εξαπάτησε, διότι ο Σαλαντίν πέθανε κατά τη διάρκεια της επόμενης Σαρακοστής ».

Η διήγηση του Ριχάρδο επιβεβαιώνεται πλήρως και από την «ιστορία του Αμβρόσιου» που διασώζεται σε χειρόγραφο του 1270, που ήταν ξεχασμένο και παραμελημένο επί έξι αιώνες στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1897.

Η τελετή και το θαύμα του Αγίου Φωτός συνεχιζόταν κανονικά και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πλήθος οι γραπτές μαρτυρίες από χριστιανούς και αλλόθρησκους. Μετά την απαγόρευση του πάπα Γρηγορίου Θ΄ στους πιστούς της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να συμμετέχουν στην τελετή, το 1238, ‘ένα άλλο υπερφυσικό γεγονός καταγράφτηκε στην ιστορία της τελετής του Αγίου Φωτός.

Το Μ. Σάββατο του 1579, οι Τούρκοι κυβερνήτες απαγόρευσαν στον Έλληνα Πατριάρχη και στους Ορθόδοξους πιστούς να εισέλθουν στο Ναό της Αναστάσεως για την τελετή. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες γραπτές πηγές η απαγόρευση αυτή στον Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ΄ από τους Τούρκους έγινε κατόπιν μεσολάβησης των Αρμενίων. Ο Πατριάρχης, λοιπόν, στεκόταν έξω από τον ναό, προσευχόμενος στο αριστερό μέρος της πύλης του ναού, πλησίον ενός κίονα και αναπάντεχα, ενώ είχε πέσει η νύχτα, ο κίονας διερράγη και το Άγιο Φως ξεπήδησε από το εσωτερικό του.

Η ρωγμή παραμένει μέχρι σήμερα. Ο Πατριάρχης άναψε τη λαμπάδα του και μοίρασε το Άγιο Φως στο πλήθος.

Οι Τούρκοι φρουροί έκπληκτοι και κατατρομαγμένοι άνοιξαν τις πύλες του ναού, οπότε ο Πατριάρχης και το πλήθος των πιστών Ορθοδόξων κατευθύνθηκαν στον Πανάγιο Τάφο.

Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας είναι καταγεγραμμένα σε όλα τα αποκαλούμενα «Προσκυνητάρια Ιεροσολύμων», τα οποία είναι οδηγοί για τους προσκυνητές των Αγίων Τόπων. Σημερινοί επιστήμονες κυρίως ειδικοί επί του θέματος όπως είναι αυτοί του κλάδου της Μηχανικής των θραύσεων παρατηρώντας τη ρωγμή στον κίονα την αποδίδουν μόνο στην παραγωγή ηλεκτρικής εκκένωσης (πιθανός ισχυρός κεραυνός) σε συνδυασμό με κάποιο σεισμικό κύμα που είχε κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω. Αυτή, όμως, η η συνδυασμένη καταπόνηση του κίονα λόγω της ηλεκτρικής εκκένωσης με ταυτόχρονο σεισμικό κύμα θεωρείται ανεξήγητη.!

Μετά, λοιπόν, και από εκείνο το θαύμα κανείς άλλος αξιωματούχος και κυβερνήτης της περιοχής δεν αποτόλμησε ξανά να παρεμποδίσει ή να απαγορεύσει την τέλεση της τελετής του Αγίου Φωτός από τον Έλληνα Πατριάρχη Ιεροσολύμων κατά τον τρόπο που γίνεται μέχρι σήμερα.

Το θαύμα αυτό του Αγίου Φωτός συνεχίζεται ως συνέχεια του ευρύτερου θαύματος της Αναστάσεως του Κυρίου, που μεταφέρει στο πέρασμα των αιώνων το διαχρονικό μήνυμα της εσωτερικής ανασυγκρότησης και ανάστασης του ανθρώπου, με την υπέρβαση του θανάτου και της φθαρτότητας του κόσμου. Στο θαύμα του Αγίου Φωτός καλούμαστε όλοι να γίνουμε μέτοχοι για να οδηγηθούμε στην πνευματική αναγέννηση μας και να αποκτήσει η παρούσα ζωή μας ένα διαφορετικό νόημα. Δεν γεννιόμαστε και ζούμε για να πεθάνουμε, αλλά για να πορευτούμε δια του θανάτου στην αιωνιότητα, στην αληθινή ζωή. Γι αυτό και οφείλουμε να βιώσουμε το βαθύ νόημα του Πάσχα και να μην την εκλαμβάνουμε ως μια συνηθισμένη γιορτή. Η Ανάσταση του Χριστού είναι γιορτή της ίδιας της Ζωής, είναι μια ανοιχτή πρόσκληση προς όλους μας για να αναστηθεί η ζωή μας στο σύγχρονο ακατάστατο και ταραγμένο κόσμο , που αποκόπηκε από τα αιώνια, τα άφθαρτα και τα αληθινά. Ο Χριστός αναστήθηκε, για να καταργήσει το δικό μας θάνατο. Το Άγιο Φως της Αναστάσεως να φωτίζει και να θερμαίνει τις ψυχές μας.

Χρόνια Πολλά – Καλή Ανάσταση

email
Πηγή άρθρου: eiet2.gr