Όχι άλλες κακές ειδήσεις

Τηλεόραση & ενημέρωση

Τηλεόραση & ενημέρωση.Φωτογραφία :unofficialnetworks.com

Αποφάσισα να κλείσω την τηλεόραση και να μην ξανακούσω δελτία ειδήσεων. Τα μοναδικά κακά νέα που αντέχω να ακούω από εδώ και πέρα είναι αυτά των φίλων μου. 

Έβλεπα τις ειδήσεις σαν το προσωπικό μου δελτίο καιρού. Ο παρουσιαστής καθόταν απέναντί μου, με κοίταζε στα μάτια και μου έλεγε πως θα είναι η μέρα μου αύριο και την επόμενη εβδομάδα.

Δεν μπορούσε να μου πει με βεβαιότητα για τους επόμενους τρεις μήνες και αυτό θεωρούσα ότι ήταν χειρότερο. Με ενημέρωνε με μεγάλη λεπτομέρεια για όλες τις μειώσεις, τους φόρους, τις κινήσεις και τις επαφές, τα πιθανά σενάρια και τις περισσότερες φορές μου έλεγε ότι το κέντρο θα ήταν και αύριο κλειστό. Την επόμενη μέρα που δεν ήταν καλή, όπως με είχε πληροφορήσει, μετέφερα τις λεπτομέρειες στους φίλους μου, παρόλο που δεν χρειαζόταν γιατί ο παρουσιαστής το προηγούμενο βράδυ τους είχε ενημερώσει και αυτούς.

Στην αρχή κάναμε ότι δεν τα ξέραμε, ότι πρώτη φορά τα ακούμε, και μετά ο καθένας με την σειρά του έλεγε πως πιστεύει ότι θα πάνε τα πράγματα. Σε αυτές τις κουβέντες έχουμε προβλέψει ότι όλα θα γίνουν καλύτερα σχεδόν όσες φορές έχουμε πει ότι θα πάνε χειρότερα. Και με μεγάλη ακρίβεια τα τελευταία 2 χρόνια έχουμε προβλέψει ότι η κρίση θα τελειώσει το 2011, το 2012, το 2013, το 2014 και ότι θα κρατήσει 10 χρόνια.

Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε τι θα γίνει αύριο για τον ίδιο λόγο που διαβάζουμε τα ζώδια, για να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Για να νιώθουμε ότι θα έχουμε τον χρόνο να προετοιμαστούμε για τα καλά και να μην αφήσουμε τα καλά να μας προσπεράσουν. Όταν σταματούσαμε να περιγράφουμε τον κόσμο γύρω μας να καταστρέφεται παρατηρούσαμε με έκπληξη πως η ζωή εξακολουθούσε, ότι μας συνέβαιναν όλα αυτά και εμείς επιμέναμε να κάνουμε τα καθημερινά μικρά μας σχέδια.

Από αυτή την παρέα, τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους τους τελευταίους 5 μήνες ένας έχει απολυθεί. Βρήκε δουλειά με πολύ λιγότερα λεφτά και αρμοδιότητες από αυτές που είχε. Μια φίλη μου παραιτήθηκε γιατί δεν άντεξε να είναι απλήρωτη 3 μήνες. Μετά της έκλεψαν το αυτοκίνητο. Τώρα κάνει μια προσωρινή δουλειά μέχρι να βρει κάτι καλύτερο. Ένα φιλικό μου ζευγάρι χώρισε. Ο άντρας είχε μείνει άνεργος και η γυναίκα είχε προβλήματα στην δουλειά. Την προηγούμενη εβδομάδα κι άλλος φίλος μου απολύθηκε. Το άγχος τον έστειλε στο νοσοκομείο. Σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό. Αποφάσισα να σταματήσω να βλέπω τα δελτία ειδήσεων.

Η λαγνεία της καταστροφολογίας

Ξέρω ότι αυτές δεν είναι οι κανονικές ειδήσεις. Οι μεγάλοι τίτλοι, η εξαντλητική ανάλυση των λεπτομερειών, η επανάληψη του ίδιου γεγονότος, ο καθορισμός της γραμμής στο meeting της συντακτικής ομάδας, το κήρυγμα του σχολιαστή, η πολιτική παρέμβαση, η δραματοποίηση των γεγονότων είναι αυτό που λέμε δημοσιογραφία εντυπωσιασμού.

Η ελληνική ενημέρωση ακολουθεί πάντα ένα παλιό αμερικάνικο ρητό που λέει ότι if it bleeds, it leads και σημαίνει ότι τα κακά νέα έχουν πάντα προτεραιότητα. Πριν από 2 χρόνια η κουβέντα για την δημόσια ενημέρωση ήταν κάτι που αφορούσε το κοινό ως μια αφηρημένη γκρίνια και τους δημοσιογράφους ως συζήτηση δεοντολογίας και πρακτικής.

Τώρα όμως που αισθανόμαστε ότι ό,τι συμβαίνει δημόσια επηρεάζει τις ιδιωτικές μας ζωές την επόμενη ημέρα η αποστασιοποίηση δεν γίνεται εύκολα. Η επιλογή μου είναι να προτιμώ να ακούω περισσότερο τις ιστορίες των φίλων μου παρά αυτές του παρουσιαστή. Οι ειδήσεις και ό,τι αξίζει από αυτές εξακολουθούν να βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα από το Twitter και τα sites που παρακολουθώ.

Η Νόρα Κοντοστεργίου, ψυχολόγος, ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια, μου λέει ότι “έχουμε μάθει να φοβόμαστε και οι ειδήσεις κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται περισσότερο. Μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία υπάρχει μια ευχαρίστηση, υπάρχει η λαγνεία της καταστροφής, η ταύτιση με την καταστροφικότητα. Είναι μέρος της ίδιας της ψυχοσύνθεσης του ατόμου, συνδεδεμένη με βιολογικές διαδικασίες και την έκκριση αδρεναλίνης. Κάποιοι είναι εθισμένοι σε αυτό και μπορεί να οδηγηθούν σε κατάθλιψη και σε κατακλυσμικά συναισθήματα αδυναμίας”.

Οι δύο πρώτες αντιδράσεις στο φόβο είναι να φύγεις ή να παλέψεις και στην περίπτωση των Ελλήνων όπως μου λέει η κα Κοντοστεργίου οι νεότεροι τείνουν στο να σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό και οι μεγαλύτεροι να συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν άλλο τρόπο από το να παλέψουν. Για αυτούς που επιλέγουν να παραμείνουν η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη και η επιλογή της παραίτησης ή της επιμονής τίθεται κάθε μέρα. Μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε.

Οι φίλοι μου παρατηρούν ότι τα κακά νέα φέρνουν ακόμα περισσότερα και επειδή δεν ξέρουμε πως αλλιώς να το ονομάσουμε το λέμε γκαντεμιά. Νομίζω ότι ο συσχετισμός τους, τουλάχιστον για όσα μπορούμε να ελέγξουμε όπως είναι αυτά που συμβαίνουν στις δουλειές και τις σχέσεις μας, δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα λάθος αποφάσεων. Ο φόβος σε οδηγεί σε λάθος αποφάσεις και αυτές μπορεί να διαλύσουν με τον ίδιο τρόπο εταιρείες και ερωτικές σχέσεις, καθώς ο ένας μεταβιβάζει ενοχές και απευθύνει κατηγορίες στον άλλο.

Στο γραφείο της κας Κοντοστεργίου είναι πια συνηθισμένες οι συζητήσεις για την κρίση, για την ανεργία, για το πως μας κάνει να αισθανόμαστε αδύναμοι και μόνοι. Βρίσκει ότι υπάρχουν δύο πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να στηρίξουμε τον εαυτό μας. Το να βρίσκουμε τους τρόπους να εκφράζουμε την δημιουργικότητα μας είναι το πρώτο, και αυτή μπορεί να διοχετεύεται στην δουλειά όσο και στα πράγματα που φτιάχνουμε ή γράφουμε απλά και μόνο επειδή μας αρέσουν.

Και το άλλο είναι η επένδυση στις αληθινές σχέσεις. Αυτή είναι η εποχή που τεστάρει τις σχέσεις και μόνο όσες στηρίζονται σε πραγματικά συναισθήματα και όχι σε εξαρτήσεις ή δημόσιες σχέσεις παραμένουν. Μιλάω κάθε μέρα με όλους τους φίλους και τις φίλες μου από την παρέα που είχα και πριν 5 μήνες, εκτός από μία. Με όλα αυτά που συμβαίνουν νομίζω ότι αυτή είναι μια πολύ καλή αναλογία.

email
Πηγή άρθρου: madamefigaro.gr