Τα Μεταναστευτικά μου Χριστούγεννα!……….

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Παραμονή Χριστουγέννων και εγώ στην πράσινη γραμμή ,στην γραμμή κατάπαυσης του πυρός εδώ στη Λευκωσία.Ανεβαίνω στον τέταρτο όροφο ενός εμπορικού καταστήματος και μόνο από κοντά αυτό που τώρα βλέπω μπορώ να πιστέψω!

Στο φόντο πάνω στα βουνά του Πενταδάκτυλου μια πελώρια τουρκική σημαία με κάνει ν ανατριχιαζω,μου χαλάει το κέφι.Μια θλίψη και ένας θυμός.

Ή Ελλάδα δεν ήρθε τότε είχε κάτι πανηγυρισμούς και μας άφησε μόνους ,μου λέει με παράπονο ένας ντόπιος και μου υπενθυμίζει ……και εμείς ΈΛΛΗΝΕΣ…. είμαστε…

Συμφωνώ και τον αφήνω να μιλά απόκρυπτωγραφωντας τα συναισθήματα ενός λαού πληγωμένου και αβοήθητου.

Μου μιλα και εγω θέλω να επιχειρηματολογ’ησω μα τι να πω?

Δεν ήμουν ποτέ καλή στην Ιστορία. Ξέρω όμως ότι πολλοί Ελληνες πολέμησαν εδω.,και για πρώτη φορά αισθάνομαι την περιέργεια να διαβάσω τα Απομνημονεύματά των Τούρκων μήπως τελικά βγάλω άκρη

……Μήπως και βρω την αλήθεια της.

Μου μιλά και η χροιά της φωνής του κρύβει έναν αναστεναγμό ενός λαού που δεν μπορεί να ησυχάσει που τα δάκρυα του δεν εχουν στεγνωσει ακομα ,αφού εδώ ο πόλεμος είναι ακόμα νωπός και δυστυχώς το 38% της Κυπριακής γης είναι κατεχόμενη.

Φθανω μπροστά στο φυλάκιο δειχνω την Ελληνική μου ταυτότητα και μπαίνω στα κατεχόμενα.Σκέφτομαι να βγάλω μια φωτογραφία μα μέσα στο φακό μου έχει μπει ένας πόλεμος.Με απωθεί το βλέμμα των Τούρκων τσιφλικάδων ,προχωρώ μέσα από γιαπι’α και ερειπωμένα καφενεία και φθανω στην Οδό Κερύνειας. Ξενοδοχεία με καζίνο ,καταστήματα,δρόμοι αγορές,μιναρέδες και ένα παράνομο αεροδρόμιο… Σε μια Κερύνεια ντυμένη στα κόκκινα. Κοιτάζω από ψηλά τα όρη της Λευκωσίας και αισθάνομαι την περιέργεια να δω από κει ψηλά τα όρια και τα σύνορα μου……και εδώ Ελλάδα είναι σκέφτομαι…
Περνώ το Μοναστήρι της Παναγίας του ‘Αρακα και φθανω μέχρι το χωριό Σαραντί.Ενας μεγάλος αγωνιστής της ΕΟΚΑ μου συστήνεται….δίπλα σε μια Ελληνική σημαία που κυματίζει…. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΠΑΤΑΡΙΑΣ…….φθάνουμε πάνω από ένα σκοτεινό υπόγειο. …σ ένα κρησφύγετο…. εδώ, μου εξηγεί, στεκόταν μια γυναίκα έπλενε ρούχα και μεις ….μέσα από την χαραμάδα ακουγαμε την συνομιλία της…..ζώντας κάθε φορά την ίδια αγωνία …αν θα βγούμε από εδώ ζωντανοί ή νεκροί…δακρύζει…. Και εγώ θέλω ναλλαξω θέμα……

Τι ναι αυτό που σας κάνει ευτυχισμένο σήμερα τον ρωτώ?

Το κελάηδημά των Αηδονιών πάνω στις φουντουκιές……!

Με συγκινεί……

Συλλογίζομαι…. ποσό μπορεί τελικά ένας τόπος να αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα ενός ανθρώπου? Πόσο μπορεί να μοιάζει με την ψυχή του?

Το τοπίο με μπερδεύει…..θέλω να φύγω μα που να πάω?και εδώ Ελλάδα είναι…..το άλλο πρόσωπο της ….το πραγματικό της πρόσωπο και όλα όσα πέρασε……!

Ξαφνικά ένα μήνυμα… από την Αθήνα στο κινητό μου…..

Τι κάνεις…? Θα περνάς…. Τέλεια …..ζηλεύω…….να μουνα και εγώ εκεί…Μα….Δεν απαντώ…..έχω και εγώ τα δικά μου όπως κάθε άνθρωπος και κάθε τόπος……Νιωθω…..μισή ….την σκέψη μου μα και την καρδιά μου……..σαν ακριβώς ετούτο το πληγωμένο νησί…

…θέλω να γυρίσω σπίτι……Περίεργα Χριστούγεννα………. Ανοίγω όλα τα ντουλάπια…. Να βρω φίλους και συγγενείς …..μα κανένας…..είμαι εδώ μόνη στο δικό μου κρησφύγετο..ψάχνοντας …από τη χαραμάδα..μια καλύτερη…. ζωή..!…Νιώθω σαν αιχμάλωτη…..ώσπου ένα χτύπημα στην πόρτα με κάνει χαρούμενη…..

Είναι…..η….Ιστορία…..και ήρθε να με συναντήσει………..

….Καλά Χριστούγεννα………από την πληγωμένη Κύπρο……..!!!!!!!!!

email