Πόσες πια εκπομπές μαγειρικής πείνας χωράει η τηλεόραση, κ. Λουκάκο;

Π.Λουκάκος

Π.Λουκάκος

Όποτε κι αν ανοίξεις την τηλεόραση, σε όποιο κανάλι, σε όλες τις ζώνες, ακόμη και σε αυτές των ειδήσεων, κάποιος μαγειρεύει, κάποιοι τρώνε και μουγκρίζουν στα όρια των ρεύσεων γιατί πέτυχαν τα ρεβίθια, ή κλαίνε γιατί δε τους βαθμολόγησαν με υψηλό βαθμό το φιλέτο με βότανα του δάσους!

Λες και οι Έλληνες δεν είχαμε μαμάδες και γιαγιάδες εξαιρετικές μαγείρισσες, με πλήθος συνταγών από πολυπολιτισμικές κουζίνες, αλλά περιμέναμε τον Άκη Πετρετζίκη να μας μάθει πως γίνονται τα κεφτεδάκια.

Η έλλειψη φαντασίας και ο μιμητισμός στη δημόσια και ιδρωτική μας τηλεόραση, η κοινοτυπία και η σοβαροφάνεια ήταν πάντα οι ανίατες ασθένειές της. Να προσθέσουμε σ’ αυτό την καίλα να βολευτούν οι κατά καιρούς ευνοούμενοι και ευνοούμενες των καναλαρχών, άσχετα με την επικοινωνιακή τους αξία, αλλά και την πλήρη έλλειψη χρημάτων που οδήγησε στη μιζέρια επιπλέον κάθε προϊόν, έχουμε πια τον χάρτη του σημερινού απόλυτα πλητικού, μονοδιάστατου τηλεοπτικού τοπίου. Ενός τηλεοπτικού τοπίου, που δεν αφορά σχεδόν σε κανέναν τηλεθεατή, αλλά που ο μαύρος κοιτάζει γιατί δεν έχει άλλη επιλογή.

Στην Ελλάδα που 1000 σπίτια μένουν χωρίς ρεύμα το μήνα, που οι νέοι παρακολουθούν τηλεόραση μόνο μέσα από το Ιντερνέτ, που οι περισσότεροι τηλεθεατές δεν διέθεσαν λεφτά για να προμηθευτούν αποκωδικοποιητές για ποιά τηλεόραση μιλάμε, που θεωρεί ό,τι κι αν κάνει, επίκεντρο του σύμπαντος.

Και πάει καλά να αισθάνονται ξεχωριστές και να ζουν στο κόσμο τους, κοπελίτσες καλλίγραμμες, που τις πήραν, τις έντυσαν, τις στόλισαν και τις πληρώνουν να χαμογελούν –θα ‘ταν και χαζές να έλεγαν όχι, δε θέλουν- αλλά να παίρνουν και επαγγελματίες αξίας, στα σοβαρά την τηλεοπτική τους βαρύτητα, μου είναι αδιανόητο.

Έτσι, ενώ παρακολουθούσα την πορεία του κ. Λουκάκου, πάντα με ενδιαφέρον, γιατί τον θεωρούσα έναν άνθρωπο που αλλού έγκειται η επαγγελματική του ικανοποίηση και όχι στα νούμερα τηλεθέασης, στη γαστρονομική ευεξία όσων ταΐζει και όχι στην θέαση καλογυαλισμένων πιάτων, περασμένων με υγρά καθαρισμού τζαμιών, διάβασα μια συνέντευξη του, στο Βήμα, που έλεγε πως:

«Υπάρχει μια μεγέθυνση του πλήθους των εκπομπών, αλλά το θεωρώ φυσιολογικό. Όταν κάτι πάρει μια φόρα, συνήθως φτάνει και στην υπερβολή. Ακολουθεί η υπερβολή προς τα κάτω, για να έλθει τελικά η ισορροπία, δηλαδή η φυσιολογική θέση. Αυτό συμβαίνει με όλες τις τάσεις, είτε είναι τηλεοπτικές είτε όχι.

H άποψη ότι ο κόσμος πεινάει και έχουμε εκπομπές μαγειρικής δεν με βρίσκει σύμφωνο. Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που ό,τι και αν συμβαίνει το βλέπουν και το σχολιάζουν αρνητικά. Εγώ δεν βλέπω εξεζητημένα υλικά να χρησιμοποιούνται στις εκπομπές. Αντιθέτως, βλέπω κοτόπουλα, λουκάνικα και ζυμαρικά να χρησιμοποιούνται, τα οποία θεωρώ ότι είναι φθηνά υλικά. Ως λαός μάς αρέσει να βγαίνουμε και να κατακρίνουμε. Η εκπομπή που θα κάνω, το “Dr. Cook”, θα είναι μια εκπομπή-μάθημα μαγειρικής.

Θα υπάρχει ο δάσκαλος, εγώ, και θα υπάρχουν και οι μαθητές. Σε κάθε μάθημα θα αναπτύσσουμε μια βασική τεχνική της μαγειρικής. Στη συνέχεια θα εκτελούν οι μαθητές χωρισμένοι σε ομάδες την τεχνική που θα έχει παρουσιαστεί στην εκπομπή».

Ως λαό, κ. Λουκάκο μου, μας προτείνετε να καταπίνουμε αμάσητα ότι μας σερβίρουν; Μη και δεν προσκυνήσουμε την παντογνωσία των ξεχωριστών, των επί κεφαλής, των περιούσιων της τηλεόρασης; Και αφού διδάξετε τους μαθητές, αλλά και εμάς πώς να μαγειρεύουμε τα υλικά που δεν έχουμε και καλά θα κάνετε, διότι τη δουλειά σας προτείνετε, μήπως μετά να κοιτάξετε και γύρω σας;

Κοιτάξτε εκείνες τις ουρές στα συσσίτια, ή όταν μοιράζονται δωρεάν τρόφιμα. Κοιτάξτε τα παιδιά που λιποθυμούν κάθε τρεις και λίγο στα σχολειά όχι μόνο των αστικών κέντρων, αλλά και της επαρχίας πια. Ρίξτε το βλέμμα σας, στο κοινό σας, χωρίς το διάμεσο του φακού -που συχνά είναι παραμορφωτικός- το οποίο θεώρει την μαρίδα είδος πολυτελείας και μόνο κόσμημα δεν την φορεί και αγοράζει ψάρια σπανίως και μόνο για τα παιδιά. Διότι τρεις φόρες είδα το Μάστερ σεφ, με τα «απλά υλικά» και δημιουργούσαν σε πιάτα με σολομό, με καραβίδα και τρούφα! Σε άλλο πρόγραμμα εμφανιζόσασταν εσείς απ’ αυτό που εγώ κοίταζα;

Και εν πάση περιπτώσει, δικαίωμα σας να απευθύνεστε σε ευκατάστατους θεατές, που επιθυμούν να τέρψουν τις αισθήσεις τους με ό, τι εκλεκτότερο. Μη μας λέτε όμως, πως κάποιοι τα πάντα τα κρίνουν αρνητικά. Διδάξτε μας, αλλά όχι τόσο! Και μετά καθίστε και μετρήσετε πόσες εκπομπές μαγειρικής υπάρχουν! Σε όλα τα κανάλια ή ως μέρος εκπομπών.

Ίσως τότε, αντιληφθείτε ότι η ώρα της «υπερβολής προς τα κάτω» έχει ήδη φτάσει, προ πολλού!

email
Πηγή άρθρου: newpost.gr