Star Alert: Νότη; Καλύτερα να τραγουδάς!

Νότης Σφακιανάκης

Νότης Σφακιανάκης

«Για να μην καταστραφούμε από τη γνώση, έχουμε την Τέχνη» αφόριζε ο Φρειδερίκος Νίτσε χωρίς να ξέρει φυσικά πως σε ένα τόπο, έναν αιώνα και κάτι ψηλά αργότερα, θα γεννιόταν ο καλλιτέχνης που θα συνδύαζε τάχα, γνώση και Τέχνη -με το Ταυ κεφαλαίο- γέννημα συνονθυλεύματος και αυτός μουσικών ειδών, ιδεολογιών, θεωριών, πραγματικότητας και ιδεοληπτικής μυθομανίας.

Τέλειο δείγμα εποχών απόλυτης σύγχυσης!

Όταν οι «Ε» και η Κούφια Γη –μυθοπλαστικό εύρημα του Λάβκραφτ- θεωρούνται αλήθειες ή τα στα αστεία σχεδόν φτιαγμένα χειρόγραφα των πιστών της Σιών, ιδεολογικές πλατφόρμες για κοινοβουλευτικά κόμματα τύπου ΧΑ, τότε τι περιμένεις για τον δημόσιο λόγο που εκφράζεται από ερμηνευτές σαν τον Νότη Σφακιανάκη; Η απόλυτη σύγχυση!

Και ο δημόσια εκφρασμένος λόγος, ενός ανθρώπου που μεγαλούργησε στις πίστες περασμένων δεκαετιών, όπου το ελαφρύ γλέντι που καλά κάνει και υπάρχει, πήρε πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του, για να γεννήσει φαραωνικού τύπου ντίβες, να θεωρούν εαυτούς ισόθεους, λόγω υψηλών κασέ, ή μεθυσμένων καψούρηδων που σπάγαν από κάψες τα τραπέζια στην εμφάνιση τους.

Ο Νότης Σφακιανάκης, ο άνθρωπος που με μια καλή φωνή και μια ερμηνευτική υπερβολή –με μια αίσθηση όταν τραγουδά πως θα ακούσεις όχι αυτόν αλλά τουλάχιστον τον Καζαντζίδη- είναι ακραίος τιμητής των πάντων, με άποψη επί πάντως επιστητού, καφενέ και ανάλυσης αρχοντοχωριάτη – κομματάρχη σε ξωμάχους – ψηφοφόρους.

Τι είπε λοιπόν ο άνθρωπος με ύφος τουλάχιστον Κορνηλίου Καστοριάδη σε ένα συνονθύλευμα αλήθειας και ψέματος, ιστορικού γεγονός και ανάλυσης σε φτηνή επιφυλλίδα;

«Η Χρυσή Αυγή πιστεύω πως είναι η σημερινή 17 Νοέμβρη» δήλωσε βαρύγδουπα, «Θυμάμαι όταν ακόμα υπήρχε η 17 Νοέμβρη, έκανε κάποιους από τούς μεγάλο – καρχαρίες, με διάφορα τερτίπια να σπαρταράνε, και κάποια στιγμή τους στέλνει ένα ραβασάκι μέσω κάποιας εφημερίδος – ανεξάρτητα αν στο τέλος αποκαλύφθηκε πως το πράγμα ήταν διαφορετικό – και τους είπε “κάτσε καλά, γιατί θα είσαι το επόμενο κελεπούρι μας.

Έτσι λοιπόν, μαζευόταν το πράγμα και σφίγγανε οι κώλοι! Τώρα μέσα στη βουλή γίνονται όλα αυτά που ξέρουμε όλοι, διότι από εκεί που είχαμε μάθει να μιλάμε και να λέμε ότι γουστάρουμε και να κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλο, δεν το κάνουν πια για να μπουν μέσα στη κλίκα.

Γιατί κλίκες είναι μέσα στη βουλή, και για να τους αποδεχτούν οι παλαιότεροι σηκώνεται ο άλλος και λέει ψέματα, κάτι που δεν επιτρεπόταν στο παρελθόν».

Όσον αφορά το σήμερα της πολιτικής ζωής του τόπου δήλωσε ο άρχοντας της πίστας πως «πρέπει να πας πίσω να βρεις τους υπεύθυνους για την κατάσταση και να τους πας στον εισαγγελέα, για τιμωρία όσων έκαναν, όπως προστάζει ο νόμος.

Και ίσως να πεθάνεις στην φυλακή, αλλά να το κάνεις σαν τον Παπαδόπουλο, που το έκανε χωρίς να ζητήσει χάρη ή βοήθεια. Μιλάμε για απίστευτη μαγκιά… Τελικά ο μόνος μάγκας σε αυτόν τον τόπο, μετά τον Ιωάννη Μεταξά που είπε το «Όχι» εξ’ ονόματός μας, ο αμέσως επόμενος μάγκας, δυστυχώς ήταν πάλι δικτάτορας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος είχε το σθένος, την ανδρεία, να τον καταδικάσει η πατρίδα του και να πάει στη φυλακή και να πεθάνει εκεί, χωρίς να ζητήσει χάρη, γιατί θα αποδεχόταν πως έβλαψε την πατρίδα του, ενώ αυτός ήταν πραγματικά πατριώτης.

Αυτός που τον καταδίκασε πάλι, ήταν ένας τύπος, ο οποίος ήταν «αδελφή» και αν δείτε απόσπασμα από την δίκη των «Απριλιανών», θα καταλάβετε τι σας λέω. Ήταν στρατιωτικός δικαστής και κάποια στιγμή τον τιμώρησε η χούντα, διότι δεν επιτρεπόταν να είσαι ομοφυλόφιλος μέσα στο στράτευμα, γιατί δίνεις το κακό παράδειγμα.

Έτσι λοιπόν, αφού τον έδιωξαν τον ξαναέφεραν κάποιοι πίσω για να τους καταδικάσει. Δεν είναι τυχαία τα πράγματα έτσι όπως έχουν συμβεί. Αυτός ο τύπος είχε βάλε μια τάξη στα πράγματα και δυστυχώς ήταν ο μόνος. Αυτός και ο πρόγονός του ο Σωκράτης, που τον τιμώρησε η πατρίδα του πάλι με δολοπλοκία»»…

… Να σταθεί κανείς πού; Στην ημιμάθεια και στην αποσπασματική παράθεση γεγονότων; Στη γενίκευση; Στην απλούστευση; Στην ομοφοβία; Εδώ η ιστορία, η κοινωνιολογία, η πολιτική οικονομία, η ψυχολογία σηκώνουν τα χέρια ψηλά!

Γιατί ασχολούμαστε και δεν βλέπουμε στην σωστή του διάσταση τον κ. Σφακιανάκη; Δηλαδή ως έναν με αρκετά χαρίσματα καλλιτέχνη που υπηρέτησε ένα είδος μουσικής, ικανό για διασκέδαση, αλλά όχι και για ψυχαγωγία και που οι απόψεις του είναι τουλάχιστον γραφικές; Πως είναι ο ίδιος άνθρωπος που πριν χρόνια ζήτησε να καλυφτεί στο θόλο του Ρεξ, το αριστούργημα του Τσαρούχη γιατί το θεωρούσε … κιτς!

Και όμως! Όσο οι μεγάλοι δημιουργοί αυτής της χώρας αγκιστρώθηκαν στις δάφνες των κατακτήσεων τους το 60, νοσταλγοί πλέον και μπελ εποκ, ενώ μια τότε νέα τάξη πραγμάτων άφηνε να ακουστούν άλλες φωνές που ήταν στο περιθώριο, απενοχοποιώντας και δίνοντας στην ουσία στη καταπιεσμένη λαϊκότητα υπόσταση, εμφανιστήκαν και οι Σφακιανάκηδες για να μπερδευτούν οι ίδιοι όσον αφόρα την σπουδαιότητα τους.

Και όχι δεν εκλαμβάνονται ως πρότυπα που αυτό το εξαμβλωματικό μεταλλαγμένο μόρφωμα ιδεών μπορεί να επηρεάσει κόσμο ακόμα και τους πιο πωρωμένους θαυμαστάς. Μόνο που επειδή είναι αστειότητες όλα αυτά, μη μας στερήσει στα γλέντια μας, τα τραγουδάκια, που ξέρουμε ότι τέτοια είναι και όχι ο Ύμνος εις την Ελευθερία, γιατί θα σκεφτόμαστε όλα αυτά που λέει.

Κοινώς; Καλύτερα να μας τραγουδάει ο κ. Σφακιανάκης το «είσαι ένα πιστόλι που με σημαδεύει», παρά να υμνωδεί όσους πράγματι μα σημαδεύουν με ορατές και αόρατες κάνες…

email
Πηγή άρθρου: newpost.gr