Γι’ αυτό νίκησε ο Τσίπρας!

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ

-Πού θα βρείτε τα λεφτα; ρωτάνε συνεχως ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι τους Συριζαίους.

Εδώ και χρόνια αρθρογραφώ υποστηρίζοντας ότι το θέμα δεν ήταν (μόνο) λογιστικό. Ήταν βασικά πολιτικό και ακόμα περισσότερο κοινωνικό.

Κατά τη γνώμη μου μετα την πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού (της Σοβιετικής Ενωσης ντε!) το μπαλάντζο έγειρε απότομα και επικίνδυνα προς το Χρημα. Τον καπιταλισμό για να συνεννοηθούμε. Το χουν πει πριν από μένα όλος ο κόσμος.

Οι τεχνοκράτες ανά την υφήλιο και ειδικά οι λογιστές-οικονομολόγοι πήραν την εξουσία (εντελώς) στα χέρια τους. Αν το ταμείο στο τέλος της ημέρας δεν ήταν συν, ήταν πλήρης αποτυχία. Να το το κλισέ: Από άνθρωποι γίναμε νούμερα.

Οι αριθμοί είναι το πιο άκαμπτο πράγμα που εμφανίστηκε ποτέ στη γή… από τα κεράκια στην τούρτα γενεθλίων μέχρι τα (καλά τα λέω;) σπρέντς.

Κανείς δεν θυμάται τον Τάδε Υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας… ούτε κατά προσέγγιση… Ποιος δεν ξέρει όμως την Πιάφ;

Ποιος ξέρει όπως λειτουργεί το εμπορίο διαμαντιών στην Ολάνδία και ποιος ξέρεις πώς λειτουργούν τα coffe-shop στο Αμστερνταμ;

Ποιος θυμάται πώς λέγεται ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας και ποιος θυμάται ποιος έγραψε τον Άμλετ;

Ποιος θα θυμάται τον Γιακουμάτο και ποιος θα ξεχάσει ποτέ αν έστω και μια φορά έχει κολυμπήσει στο Αιγαίο με φόντο τη Δήλο;

Ποιοι;

Μα οι λογιστές!

Και τώρα; Τι θα κάνουν οι λογιστές του Τσίπρα;

Μα είπαμε το θέμα –κατά τη γνώμη μου πάντα- δεν είναι (μόνο) λογιστικό.

Και το πιο σημαντικό: δεν απασχολεί ΜΟΝΟ εμάς. Μπορεί ως λαός να θεωρούμε ότι έχουμε το απόλυτο σε όλα… από την ευφυία μέχρι την τραγωδία.. αλλά (ευτυχώς) δεν είναι έτσι.

Η Ευρώπη πνίγεται.. ή πιο σωστά οι Ευρωπαίοι πνίγονται.

Πάτε να ρωτήσετε τους Ισπανούς αν είναι ευχαριστημένοι… τους Γάλλους, τα ανατολικά κράτη… αλλά και με έναν Σκανδιναβό να μιλήσεις θα καταλάβεις ότι τα πράγματα και γι αυτόν δεν είναι πια τοσο ευχάριστα (για τα δικά του standarts).

Θέλετε να μιλήσουμε για την φτώχια στην Αγγλία; Πάτε ένα Σάββατο βράδυ στο μετρό του Λονδίνου και μετά ελάτε πείτε μου.

Είναι καβλωμένοι (ευχαριστημένοι) οι λογιστές, αλλά δεν είναι οι λαοί.

Όταν πήγα στην Πορτογαλία πριν από 20 χρόνια σε κάθε γειτονια της Λισαβώνας, σε κάθε ταβέρνα ή ρεστωράν… σε κάθε σοκάκι… όλο και κάποιος έπαιζε μια κιθάρα και τραγουδούσε. Πήγε ένα ζευγάρι φίλων μου πέρισυ και όταν τους είπα «είδατε τι ωραία που ήταν με τις κιθάρες;» μου απάντησαν:« «Ποιες κιθάρες;».

Από τότε που ξεπετάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ έβλεπα ότι ερχόταν σαν τρένο.

Γιατί ερχόταν σαν τρένο;

Επειδή όλοι οι άλλοι ήταν απαράδεχτοι (γιαλαντζί) λογιστές που το μόνο που τους απασχολούσε ήταν να μην φύγουν από τη θέση τους. Εχω δει με τα ίδια μου τα μάτια δημοσιογράφους και πολιτικούς να γονατίζουν υποτακτικά μπροστά στον λίγο πιο ψηλά απ’ αυτούς στην κλίμακα της εξουσίας.

Ηταν αηδιαστικό.

Βρεθήκαμε με πολιτικούς και με δημοσιογράφους που λέγανε ΜΟΝΟ ναι στις εντολές.

Και ΜΟΝΟ όχι σε οτιδήποτε καινούργιο.

Και ο λαός πεινούσε… και αντί τα ζευγαράκια να κυκλοφορούν σε αγκαλια-κεφαλοκλείδωμα στο Θησείο ή στη Δράμα ή στην Ρόδο… βρέθηκαν να προχωράνε δίπλα-δίπλα κι όχι πολύ κοντά με τα χέρια στις τσέπες. Δεν είναι το ίδιο.

Όταν σου πάρουν τα όνειρα, την κάβλα, το τραγούδι, τον χαβαλε, τον έρωτα, το ξόδεμα κλπ και είσαι Ελληνας… τότε γίνεσαι ένα τίποτα.

Όμως θα επανέλθω για την εσωτερικη ματια των πραγμάτων.

Δεν εχω ιδέα πώς μπορεί ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του να πληρώσουν , να μην πληρώσουν, να κουρέψουν ή να κάνουν πεντικιούρ με το χρέος μας… Δεν έχω την παραμικρή ιδέα… είναι κατι σαν το μπέιζ μπολ στο μυαλό μου… Συμφωνώ όμως μαζί του σε ένα που είπε προεκλογικά:

Αλλάζει η Ευρώπη!

Α-ΚΡΙ-ΒΩΣ!

Ούτε εμείς αντέχουμε χωρίς «ώπα»… ούτε οι Ισπανοί χωρίς «όλε»… ούτε οι Γάλλοι χωρίς χαμόγελο…ούτε οι Ιταλοί χωρίς φινέτσα, ούτε οι Γερμανοί χωρίς OktoberFest… oύτε κανείς…

Ποτε στην ιστορία δεν έγινε… στον σκοταδισμό ίσως, αλλά γι αυτό λέγεται και σκοταδισμός.

Μπορεί η κ. Μέρκελ να είναι απίθανη λογίστρια… αλλά δεν μπορεί να εμπνεύσει κανέναν.

Ολοι χρειάζονται μια έμπνευση… και κανείς κάποια ρυθμιση με τις Τράπεζες.

Και η έμπνευση (δεν είμαι αριστερός, αλλά οφείλω να το πω) έρχεται πάντα από τα αριστερά. Και επειδή δεν το εννοώ κομματικά… θυμίζω ότι ο Χατζιδακις ηταν Δεξιός, αλλά με αριστερη καρδια και πνεύμα… Αυτό εννοώ.

Ποια Αριστερά;

Ποια Δεξιά;

Υπάρχουν μόνο πολιτικές για τους ανθρώπους και πολιτικές για τους πολιτικούς.

Ο Τσίπρας υποσχέθηκε πολιτική για τους ανθρώπους. Και οι άνθρωποι τον ψηφισαν.

Ο Σαμαράς πηγε να παίξει μπάλα με πιτσιρικάδες με γραβάτα και μανικετόκουμπα εξω από του Μαξίμου κι άρχισε να μιλά μαζί τους για νούμερα. Και οι άνθρωποι δεν τον ψηφισαν.

Ο Γιωργάκης πήγε να βγάλει γλώσσα και οι άνθρωποι του την κόψανε.

Ο Βενιζέλος γρυλισε: «θέλω εξουσία» και οι άνθρωποι δεν τον ψηφισαν.

Ο Καμένος χρησιμοποιησε το όνομα του Αλεξη στο διαφημιστικό μνμ του και οι άνθρωποι τον ψήφισαν.

Δεν βγάζετε κανένα συμπέρασμα;

Δεν σκέφτηκε ποτέ καμμία επικοινωνιακή διάνοια, ότι η γραβάτα στο γκρι κουστούμι μοιάζει με στολή και παίζει να μας τρομάζει.

Μια φορά ο Ανδρέας Παπανδρεόυ τους κέρδισε με το ζιβάγκο… 40 χρόνια μετα ο Τσίπρας τους ξανακέρδισε ανοίγοντας το τελευταίο κουμπί του πουκαμίσου του.

Το «χωρίς γραβάτα» δεν είναι σημειολογικό τρικ, αλλά πολιτικό μηνυμα… είναι το νόημα που κάνει η νέα εποχή…

Οι ίδιοι οικονομολόγοι γράφουν ότι η Ευρώπη είναι ένα υπερφουσκωμένο μπαλόνι.

Δεν είναι που ο Τσίπρας θα αλλάξει την Ευρωπη… είναι που η Ευρώπη θέλει να αλλάξει… και επειδή Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει… Η βελόνα για το μπαλόνι βρέθηκε στα χέρια του Ελληνα νεαρού Πρωθυπουργού.

Λογιστές είπα ότι είναι οι άλλοι… οι Ευρωπαίοι εννοώ… δεν είπα ότι είναι ηλίθιοι… ξέρουν καλύτερα από τον καθένα ότι το μπαλόνι έχει φουσκώσει εξαιρετικά επικίνδυνα. Ή θα παραδόσουν την εξουσία και τα μετρητα… ή θα περιμένουν τον Αρμαγεδων που όπως φημολογείται θαρθει το 2025.

-Πού θα βρείτε τα λεφτά; ρωτάνε ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι τους Συριζαίους.

Στα παπάρια του κόσμου πού θα τα βρουν.

Αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο (και μπόρεσε να το επιβάλει με τη ψηφο του) είναι βρεθεί κάποιος να προσπαθήσει να βρει τη λύση. Να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ τουλάχιστον.

Να το πάω λίγο πιο κάτω;

Να προσπαθήσει ρε αδελφέ κι ας αποτύχει στο φινάλε. Να έχει πει όμως ένα ΟΧΙ.

Αν όμως προσπαθήσει και πετύχει έστω 3-4 που άλλοι δεν πέτυχαν επειδή δεν προσπάθησαν…τότε δεν είναι απλώς ηττημένοι στις εκλογές, αλλά ένοχοι.

Ξαφνικά από την σκοτεινή κακομοιρούλα Ελλάδα που όλο ζητάει δανεικά…άναψε ένα μικρο φωτάκι. Το φωτάκι της αισιοδοξίας που το φέρνει το καινούργιο.

Αλλαγή τοπε ο Ανδρέας Παπανδρέου και τους πήρε τα σώβρακα.

Ελπίδα τοπε προχθές ο Αλέξης Τσίπρας και τους πήρε τα σώβρακα.

Μην γελάσετε (αν και ομολογώ ότι κι εγω γέλασα) με τις ενδυματολογικές επιλογές της οσονούπω νέας Προέδρου της Βουλής… Χαχαχαχαχαχαχα… για μια στιγμή όμως αν το καλοσκεφτείς και το δεις διαφορετικά κι αυτός ο χρωματικός συνδυασμός είναι μια καρπαζιά στο κατεστημένο της σοβαροφάνειας…
Τα φωτάκια στο σκοτάδι φαίνονται κι όχι δίπλα στους πολυελαίους.

Ολη η υφήλιος μας κοιτά… άλλοι με φθόνο… άλλοι με θαυμασμό… και οι περισσότεροι από περιέργεια.

Ο κ. Τσίπρας έχει μία βασική ευθύνη και αποστολή!

Να μας αποκαταστήσει ως έθνος.

Και αυτό θα συμβεί μόλις γίνουμε παράδειγμα.

Όταν στην Πορτογαλία ξαναβγούν οι κιθάρες στους δρόμους.

ΥΓ.Ένα με ανησυχεί… πολύ… η εξουσία είναι το χειρότερο drug στον κόσμο.

Ελπίζω ναναι ψεκασμένοι… Αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

email
Πηγή άρθρου: sdna.gr