Ψαροντούφεκο: Ψάρεμα στην Κεφαλονιά

Αντίσαμος

Αντίσαμος

Θρονιασμένη αρχόντισσα του Ιονίου η Κεφαλονιά – το μεγαλύτερο σε έκταση νησί των Επτανήσων – απέχει 17 μίλια από την Πελοπόννησο, 8,5 από την Ζάκυνθο και 5 από την Λευκάδα.

Από το παρελθόν βρίσκουμε στο Θουκυδίδη την πληροφορία πως η Κεφαλονιά ήταν «τετράπολις»: Κείται η Κεφαλληνία κατά Ακαρνανία και Λευκάδα, τετράπολις ούσα, Παλής, Κράνιοι, Σαμαίοι, Προνναίοι».

Ξακουστή για τις φυσικές ομορφιές της, αλλά και τα σπάνια γεωφυσικά φαινόμενα, η Κεφαλονιά αποτελεί ιδανικό τόπο διακοπών και ξεκούρασης.

Οι εκπληκτικές παραλίες της, όπως ο Μύρτος και οι Πετανοί, είναι οι ωραιότερες στην Ελλάδα.

Ο επισκέπτης θα εντυπωσιαστεί από το σπήλαιο Δρογγαράτη, από την Μελισσάνη, από την Θέα του Αίνου και του Χάρακα, από το Φισκάρδο, από την Αντίσαμο, από το ηλιοβασίλεμα στα Κηπούρια και τόσα άλλα…

Το χιούμορ, η εξυπνάδα, η κουλτούρα αλλά και η ιδιορρυθμία των Κεφαλονιτών είναι διάχυτη παντού. «Μεγάθυμους Κεφαλλήνας» αναφέρει ο Όμηρος, όνομα που αποδίδει σε όλους τους υπηκόους του Οδυσσέα. Εκείνος όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο, όσες μέρες παραμονής κι αν περάσουν στο νησί είναι η εναλλαγή του τοπίου και παραστάσεων.

Η άγρια αρχοντική Κεφαλονιά, με τα απόκρημνα γλυπτά βράχια και τα τυρκουάζ νερά, δίνει τη θέση της στη νότια, ήρεμη Κεφαλονιά, με τις απέραντες χρυσαφένιες παραλίες της, τα ήρεμα ρηχά νερά και το πράσινο πεδινό έδαφος. Το ακρωτήριο Μούντα και το χωριό Σκάλα, είναι τα απώτερα νότια σημεία της Κεφαλονιάς, απέναντι από την Ζάκυνθο.

Συνεχίζει υποθαλάσσια με μία τεράστια ξέρα, τα Κάκαβα. Ακόμα αντιβουϊζουν στ’ αυτιά μου οι ψαρευτικές ιστορίες των θείων μου, του Μάκη και Μίμη Τσιμάρα, με τους τεράστιους ροφούς και σαργούς, που διηγούνταν όταν αγναντεύαμε την ξέρα από ψιλά, προσμένοντας το πέρασμα των τρυγονιών κάθε Σεπτέμβρη. Άλλοτε πάλι έλεγαν για βυθισμένο χωριό, που τα κεραμίδια των σπιτιών φαίνονταν ακόμα.

Για τα ψάρια, το διαπίστωσα εν μέρει από τις φοβερές παραγαδιές του Τζανή του εξαδέλφου.

Αυτό το μυθικό, για μένα, μέρος ήλθε η ώρα να το δω από κοντά και να ψαρέψω στα νερά του, αρχές Αυγούστου του 2004.

Ένα μεσημέρι με άπνοια και ζέστη, φούνταρα το φουσκωτό μισό μίλι ανοικτά από τον κάβο και βούτηξα μόνος. Βυθός πολυπρόσωπος, με σειρές από πέτρες ανακατεμένες σαν κατρακύλια, άμμο, αμμόπλακες, φυκιάδες σε μια συνεχή εναλλαγή σε βάθος 10-12 μέτρα το πολύ. Σμήνη μελανούρια και μικροί σαργοί σ’ ένα ατέλειωτο πήγαινε έλα έδιναν μία αίσθηση ζωντάνιας στα νερά.

Τα πρώτα αναγνωριστικά καρτέρια όμως δεν απέδωσαν απολύτως τίποτε. Κανένα αξιόλογο ψάρι δεν πρόσεξε την παρουσία μου. Άρχισα το ψαχτήρι και το φως του φακού αποκάλυψε χαώδεις λαβύρινθους και τεράστιες σπηλιές κάτω από το έδαφος. Λογικό ήταν ότι τα ψάρια θα πρέπει να ήταν κρυμμένα εκεί.

Σε μερικές τρύπες – εκτός βολής όμως – είδα στραφταλίσματα από μεγάλους σαργούς και σε μία, τα μάτια ενός ροφού την ώρα που γύριζε να κρυφτεί πιο βαθιά και σίγουρα. Το συμπέρασμα ήταν ότι αυτό το μέρος ψαρευόταν αργά απόγευμα – σχεδόν σούρουπο – όταν οι κάτοικοί του θα ‘βγαιναν πεινασμένοι για κυνήγι.

Μέχρι τότε έπρεπε να ροκανίσω το χρόνο χτυπώντας σκάρους και ψάχνοντας τις αμμόπλακες, που κι αυτές είχαν τεράστιο μέγεθος.

Σε μία πλάκα, μετά από αρκετή ώρα, ένα τριάρης ροφός, προσπάθησε να φύγει, αλλά πρόλαβα και τον πέτυχα. Ευτυχώς, γιατί οι ελπίδες μου είχαν αρχίσει να χάνονται και μαζί και ο μύθος που είχα σχηματίσει στο μυαλό μου για τα Κάκαβα.

Έτσι, σιγά-σιγά, πέρασε η ώρα χτυπώντας ακόμα δύο μικρούς ροφούς και ανέλπιστα μία δίκιλη συναγρίδα που ήρθε μοναχική σ΄ ένα από τα αναρίθμητα καρτέρια μου. Είχε σουρουπώσει πλέον και τα Κάκαβα επιβεβαίωναν, με τον καλύτερο τρόπο, ότι οι ιστορίες που είχα ακούσει ήταν αληθινές.

Δεκάδες μεγάλοι σαργοί και αρκετοί ροφοί εμφανίστηκαν από τα θαλάμια τους σ’ έναν αξεχώριστο χορό, πεινασμένοι, νευρικοί, καχύποπτοι και προπαντός γρήγοροι.

Κάποια στιγμή τα μελανούρια έντρομα κρύφτηκαν στις σχισμάδες και η αθερίνα κόλλησε στους βράχους. Ένα κοπάδι μαγιάτικα – μια δεκαριά – εμφανίστηκαν στον ορίζοντα πολύ κοντά μου και σχεδόν πάνω απ’ την επιφάνεια χτύπησα το μεγαλύτερο.

Ξέροντας τις συνήθειές τους και την αλληλεγγύη που έχουν αυτά τα ψάρια μεταξύ τους, δεν το έβγαζα στην επιφάνεια, αλλά ξεκρεμώντας το δεύτερο ψαροντούφεκο από την σημαδούρα χτύπησα κι άλλο ψάρι απ’ το κοπάδι που γυρόφερνε γύρω από τον χτυπημένο σύντροφό τους. Αυτό ήταν και το φινάλε της ψαρευτικής μας εξόρμησης στα Κάκαβα, που με αντάμοιψαν πλουσιοπάροχα για την εκτίμηση που τους είχα.

Έφυγα με την υπόσχεση στον εαυτό μου να ξαναβρεθώ το επόμενο καλοκαίρι πάλι εκεί.

ΜΟΤΟ

* Κάποια στιγμή τα μελανούρια έντρομα κρύφτηκαν στις σχισμάδες και η αθερίνα κόλλησε στους βράχους. Ένα κοπάδι μαγιάτικα – μια δεκαριά – εμφανίστηκαν στον ορίζοντα πολύ κοντά μου και σχεδόν πάνω απ’ την επιφάνεια χτύπησα το μεγαλύτερο.

email
Πηγή άρθρου: isolservers.org