Luton η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου

Luton του Μιχάλη Κωνσταντάτου (2013)

Luton του Μιχάλη Κωνσταντάτου (2013)

Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν, το «Luton», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου, προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα πλαίσια του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας.

Το κοινό συνέρρευσε γεμάτο περιέργεια να δει την παραγωγή ενός νέου έλληνα κινηματογραφιστή που προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον.

Η ταινία εκθέτει λεπτομερειακά τη ζωή τριών προσώπων άσχετων μεταξύ τους, αρχικά χωρίς να γίνεται εμφανής κάποιος δεσμός να τα συνδέει. Ένας μεσήλικας (Χρήστος Σαπουντζής) διαχειρίζεται ένα μαγαζί με ψιλικά. Ένας έφηβος (Νικόλας Βλαχάκης) ζει με την οικογένειά του. Μια νέα δικηγόρος (Ελευθερία Κόμη) πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά της ή βγαίνει με το φίλο της. Τίποτε ουσιαστικό δεν συμβαίνει κατά την εξέλιξη της ιστορίας που αφηγείται το «Luton», εκτός από την ψυχρή και σχολαστική αναπαράσταση της καθημερινής τους ζωής.

Η κάμερα παρακολουθεί τα πρόσωπα και παρουσιάζει λεπτομερειακά τις διάφορες ενέργειες τους. Μένει συχνά-πυκνά ακίνητη και γεμάτη απάθεια συλλαμβάνει και εμπερικλείει μέσα σε στατικά πλάνα όλη τη δράση. Οι χαρακτήρες πολλές φορές βρίσκονται στην άκρη, στο περιθώριο.

Ένα χλωμό φως, ελαφρά ομιχλώδες, περιλούζει αρκετές εικόνες μεταδίδοντας μια ανιαρή μονοτονία. Οι διάλογοι είναι λιγοστοί. Το φιλμ θυμίζει σε πολλά σημεία την τεχνοτροπία του «νέου παράξενου κύματος» του ελληνικού σινεμά, του Λάνθιμου και της Τσαγγάρη.

Ο ψιλικατζής εξυπηρετεί τους πελάτες, βρίζει όταν δεν έχουν ψιλά ενώ περνά την ώρα του με ένα πορνογραφικό περιοδικό. Βλέπουμε τη δικηγόρο πώς πάει στη δουλειά της και την ουρά που περιμένει για να βάλει κάποιες σφραγίδες. Διάφορες κινήσεις επαναλαμβάνονται μονότονα.

Ο έφηβος τρώει βαριεστημένα με τη γιαγιά του και τη μητέρα του την Κυριακή, παίζει τένις ή στέκεται μετέωρος και ακούει απαθής συζητήσεις άλλων μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Αυτές είναι μερικές από τις δραστηριότητες των προσώπων που εκτίθενται στο κοινό το οποίο μπαίνει στη θέση του απλού παρατηρητή ή και του ηδονοβλεψία. Σε αρκετά σημεία, μας δίνεται η εντύπωση ότι έχουμε βγει βόλτα στο δρόμο και αποχαυνωμένοι παρατηρούμε τι κάνουν άγνωστοι άνθρωποι και περαστικοί, έτσι για να περάσει η ώρα.

Ενέργειες άνευ ουσίας και αδιάφορες ξεδιπλώνονται εμπρός στα μάτια μας, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε στη μέση της ταινίας ότι ο Κωνστατάτος έχει ως στόχο να μας μεταδώσει αυτήν ακριβώς την αδιαφορία που διατρέχει τη ζωή των προσώπων του και το κενό της ύπαρξής τους.

Βαθμιαία διαπιστώνουμε ότι τα παραπάνω τρία πρόσωπα δέχονται πιέσεις καθημερινά από το γύρω περιβάλλον τους, καταπιέζουν και καταπιέζονται μέσα από τις αλλεπάλληλες αλληλεπιδράσεις που υπόκεινται καθημερινά με όσους αποτελούν τμήμα του κόσμου τους.

Μια υπόγεια βία σκιαγραφείται σιγά-σιγά, η οποία επαναλαμβάνεται ανελέητα κάθε μέρα και προέρχεται από την ύπαρξη και παρέμβαση των άλλων δραστών στη ζωή τους. Μια κατάσταση που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, αν όχι όλοι, μέσα από τις επαφές τους με άλλους ανθρώπους.

Το «Luton» μας επιφυλάσσει μια τελευταία τρομακτική σκηνή όπου αποκαλύπτονται έξαφνα οι δεσμοί που ενώνουν τα τρία βασικά πρόσωπα και δίνεται ένα νόημα στο σύνολο της ταινίας. Το τελευταίο πλάνο θυμίζει κάτι από το τέλος του φιλμ «Κρυμμένος» του Χάνεκε.

Ο Μιχάλης Κωνσταντάτος με το «Luton» διαμορφώνει ένα στυλ και δίνει ένα πρωτότυπο τρόπο προσέγγισης μιας πραγματικότητας.

Παίζουν: Νικόλας Βλαχάκης, Ελευθερία Κόμη, Χρήστος Σαπουντζής, Γιώτα Αργυροπούλου, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Κόνυ Ζήκου, Άννα Κουρουπού, Στηβ Κρικρής, Μάγδα Λέκκα. H ταινία προβάλλεται από την Feelgood Entertaiment.

email
Πηγή άρθρου: clickatlife.gr