Ερωτικά ποιήματα του Παναγιώτη Τζαννετάτου

Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗ
Με ρωτάς πάντα τι κάνω.
Αν είμαι καλά
και αν χρειάζομαι κάτι 
άμεσα από σένα.
Σχεδόν μηχανικά απαντώ: 
Είμαι καλά. Όχι, τίποτα.
Ευχαριστώ. 
Μάθε λοιπόν απόψε πως
όχι, δεν είμαι καλά,
χρειάζομαι άμεσα
μια αγκαλιά.
Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ Γ Α Β Ρ Ι Η Λ Ι Δ Η Σ
Α Θ Η Ν Α 2 0 1 5
……………………………………………………………..
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Νυχτώνει νωρίς ο έρωτας.
Όταν οι άνθρωποι δε θα κοιτάζονται στα μάτια 
εγώ θα περιμένω τα μάτια σου.
Όταν οι άνθρωποι δε θα αγγίζονται πια 
εγώ θα περιμένω το άγγιγμά σου.
Όταν τα σώματα θα βρίσκονται σε απόσταση
εγώ θα περιμένω το σώμα σου.
Όταν χαθεί από τον κόσμο ο έρωτας 
εμείς θα είμαστε ήδη νεκροί.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ Γ Α Β Ρ Ι Η Λ Ι Δ Η Σ
Α Θ Η Ν Α 2 0 1 5
…………………………………………………..
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ
Μη μου μιλάς γι’ αγάπη.
Την έζησα, την ζω.
Χρόνια τώρα 
ακολουθώ τη μοναξιά της.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ Γ Α Β Ρ Ι Η Λ Ι Δ Η Σ
Α Θ Η Ν Α 2 0 1 5
……………………………………………….
Το τελευταίο ψέμα.
Είπες, με ένα φιλί, πως θα με αγαπάς. 
Μια ολόκληρη ζωή, θα με αγαπάς. 
Είπες, θα ήμαστε μαζί για πάντα.
Πέρασαν χρόνια από τότε. 
Από την ζωή μου, σ’ έχασα, 
Ξέχασα. 
Ξέχασα το χρώμα των ματιών σου. 
Ξέχασα την γεύση των χειλιών σου,
το άρωμα σου ξέχασα, 
μα θυμάμαι ακόμα,
το τελευταίο ψέμα σου,
αυτό το για πάντα, 
που κρύβει μέσα του, 
χρόνο προσωρινής ελπίδας.
 
(ανέκδοτο)
email