Σκωτία: Από το Εδιμβούργο στις πόλεις του Βορρά

Εδιμβούργο

Εδιμβούργο. Φωτογραφία: brianfurbush.com

Ενα οδοιπορικό στην αγαπημένη σκωτσέζικη γη, ξεκινώντας από την ιστορική της πρωτεύουσα και συνεχίζοντας βόρεια, προς τις πόλεις των μυθικών Highlands, το Οban, το Fort William και το Inverness.

Η αλήθεια έχει όσες όψεις θέλει ο καθένας: απεριόριστες, γοητευτικές, απωθητικές· και κάθε ταξίδι πάνω-κάτω είναι μια ευκαιρία για να το διαπιστώσεις. Για να καταλήξεις όμως να αποφασίσεις ότι η Σκωτία θα γίνει αυτή η ευκαιρία, ενδεχομένως να περάσουν αρκετές σκέψεις, κουβέντες. Αν, πάλι, ο δρόμος σε βγάλει στο Εδιμβούργο, έπειτα από μια ολιγόλεπτη συζήτηση, καταλαβαίνεις ότι άξιζε τον κόπο – από εκεί ξεκινά και ένα άλλο υπέροχο ταξίδι προς τα Highlands.

Στο αεροδρόμιο-έκπληξη του Aμστερνταμ, θα πιεις μια μπίρα ή ένα ποτήρι λευκό κρασί, όσο δηλαδή χρειάζεται για να περάσουν τα τρία τέταρτα αναμονής για το δεύτερο μισό της πτήσης προς το Εδιμβούργο (εκτός κι αν έχεις κλείσει απευθείας πτήση με την easyJet). Κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι ο Βορράς που θα σε περιμένει στο «νησί» μπορεί να έχει «βαρύτερο» κρύο μαζί με υγρασία, ωστόσο οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να σε ζεσταίνουν κάθε φορά που έρχεσαι σε επαφή μαζί τους.

ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η σχετική κούραση, που μεταφράζεται σε επιθυμία να φτάσεις στο ξενοδοχείο που επέλεξες, στο «στρατηγικό» κέντρο του Εδιμβούργου, εκμηδενίζεται: το λεωφορείο-εξπρές από το αεροδρόμιο έχει δρομολόγια ανά 10 λεπτά προς το κέντρο της πόλης· θέσεις για τις αποσκευές, θέρμανση που ζεσταίνει την καρδιά και το βλέμμα έξω από το παράθυρο. Αν και σκοτάδια, η περιέργειά σου, ταξιδιώτη, παραμένει πάντα· «πολύ ωραία περιοχή πρέπει να είναι», «να θυμηθούμε να περάσουμε από αυτήν τη γωνιά», «αν δεν δοκιμάσουμε ωραία haggies, δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω…».

Ο φόβος για το άδειασμα από την «άπιαστη» σκωτσέζικη προφορά εξορίζεται όταν ο οδηγός του λεωφορείου δίνει σαφείς οδηγίες για το ξενοδοχείο. Λίγο περπάτημα, κάποιοι Ελληνες που υπέκλεψαν τη στιχομυθία για την αναζήτηση του ξενοδοχείου, τσουπ. Κέντρο Εδιμβούργου, Σάββατο βράδυ, μπίρα, ουίσκι, λάδι τηγανητό στον παγωμένο αέρα – απόκοσμη και όμως γοητευτική μυρωδιά: pies, pasties, pubs, κόσμος ζωντανός περιφέρεται, αλλά και ταξιδιώτες που τρέχουν… να κοιμηθούν χαρούμενοι. Η επόμενη ημέρα είναι πάντα μια καλή ημέρα.

Χωρίς προμελετημένα σχέδια, με έναν μίνι χάρτη της πόλης και όρεξη για περπάτημα στους δρόμους και στα στενά της Παλιάς Πόλης (Old Town) -με τομή τον «άξονα» της Ηigh Street (Royal Mile αλλιώς) που ενώνει το κάστρο με τη Βουλή-, η πρώτη ημέρα φαντάζει εξαιρετική. Κι ένα γρήγορο τσάι συνοδεία νοστιμότατου κέικ στο Loopy Lorna’s ή στο επίσης γουστόζικο καφέ και ντελικατέσεν Edinburgh Larder είναι μόνο η αρχή.

Ο πεζόδρομος προς το Κάστρο, το σήμα κατατεθέν της πόλης, είναι γεμάτος με μαγαζάκια, που ικανοποιούν ανοίκεια μάτια και φιλοξενούμενες αισθήσεις· το παραδοσιακό κιλτ, σημαίες, μπλούζες, ποτήρια, υφάσματα, ό,τι έχει να κάνει με το σκωτσέζικο φαντασιακό που προσφέρεται μαζικά στον τουρίστα απανταχού της Γης. Απαραίτητα; Δεν μπορείς με βεβαιότητα να πεις. Πρέπει να το ζήσεις. Και όλα αυτά υπό το μουσικό χαλί της γκάιντας, παραδοσιακά παιγμένης, σε ποπ, ροκ, ηλεκτρονική, ακόμη και μέταλ εκδοχή. Αν τύχει να δεις Σκωτσέζο στο δρόμο να παίζει, να σταθείς και να απολαύσεις: νομίζεις ότι ο ήχος βγαίνει από τη γη και κουβαλάει τον κελτικό πολιτισμό στο διηνεκές. Κι εσύ, απλώς ταξιδεύεις.

Φτάνεις στο κάστρο-φρούριο, όπου σε περιμένει σε μουσειακή μορφή όλη η στρατιωτική παράδοση των Σκωτσέζων. Εκεί βρίσκεται και το Εθνικό Πολεμικό Μουσείο της χώρας· κυρίως, όμως, αυτό που συναρπάζει είναι η πανοραμική θέα, που σου δίνει την ευκαιρία να κηρύξεις ανακωχή σε κάθε πόλεμο…

Επόμενος σταθμός, μια επόμενη ημέρα, είναι η περίφημη Princess Street· με εμπορικά μαγαζιά πάσης φύσεως και τιμές που είναι ό,τι πρέπει για ένα ή δύο «παραστρατήματα» από το μπάτζετ, που βρίσκεται εκ προοιμίου σε κρίση. Συστήνεται ανεπιφύλακτα το περπάτημα στους παράλληλους δρόμους της Princess, όπου λιθόστρωτα δρομάκια κρύβουν επιμελώς διάφορες pubs με απροσδόκητα ωραίο φαγητό. Ακόμη και ένα κρασί, μια μπίρα ή ένα ουίσκι στα γρήγορα είναι ό,τι πρέπει για μια ανάσα.

Για κάτι περισσότερο, βέβαια, η πολύχρωμη Victoria Street (κοντά στο κάστρο) ενδείκνυται για ζύμωση στην Παλιά Πόλη – τελικά όλοι οι δρόμοι εκεί οδηγούν: εξαιρετικά bistrot, μαγαζιά με καλαίσθητες βιτρίνες, φαγητό στα όρθια (στο Oink είναι απίστευτα τα hog roasts, σάντουιτς με χοιρινό που ξεχειλίζει) αλλά και με τραπέζι (Petit Paris: λαχταριστή γαλλική κουζίνα).

Η κορυφαία στιγμή του «δράματος» όμως είναι οι pubs, λίγο πιο κάτω, στην Grassmarket. Επιλέγεις μία, κατά προτίμηση τη White Hart Inn, και αφήνεσαι στην ατμόσφαιρα: τα ουίσκι που προτείνει το μαγαζί είναι πολλά, δεν ξέρεις τι να διαλέξεις, πας στο μπαρ και ζητάς ένα ουίσκι με καπνιστό άρωμα. O τρελοϊρλανδός μπάρμαν προτείνει το Caol Ila: σ’ ένα χαμηλό ποτήρι, σκέτο, με λίγο νερό (a splash of water), σε περίπτωση που θέλεις να «ξεκλειδώσεις» τα αρώματα αυτού του στιβαρού, με αλμυρή προσωπικότητα, καπνιστού ουίσκι.

Η απόλαυσή του, κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι ημιτελής· μόνο όταν γίνει η επαφή με το παραδοσιακό πιάτο των haggis, neeps and tatties, μπορεί κανείς να μιλήσει για ολοκληρωμένη εμπειρία: το νοστιμότατο αρνίσιο κρέας με καρυκεύματα που το απογειώνουν, η γλυκιά πορτοκαλί κολοκύθα και η βραστή πατάτα υπό τη μορφή πουρέ, περιτριγυρισμένα από σος ουίσκι, αναδεικνύουν μια αξέχαστη, εθιστική γεύση που ταιριάζει στο βαρύ, χειμερινό κλίμα όσο τίποτε άλλο.

Οπως και να ‘χει, η αλήθεια είναι ότι μέσα σε τρεις έως τέσσερις ημέρες, μπορεί κάποιος να χορτάσει τη δεύτερη μεγαλύτερη φοιτητούπολη του «νησιού», μετά το Λονδίνο, όπως λένε κάποιοι.

Δεν έμειναν και πολλά αξιόλογα: μια βόλτα στo Portobello, σε μερικές πολύ ωραίες pubs, με ψάρια και θαλασσινά, μια γρήγορη ματιά στο πάρκο Hollyrood, τον πνεύμονα της πόλης, καθώς και μια επίσκεψη στο εντυπωσιακό Μουσείο του Λαού (People’s Story Museum), μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση για την πολιτικο-οικονομική ιστορία των λαϊκών στρωμάτων· συνήθως τα μουσεία βλέπουν την ιστορία από «πάνω προς τα κάτω». Το Εδιμβούργο έχει λοιπόν αποκαλυφθεί, τουλάχιστον για μια πρώτη επίσκεψη. Σημειωτέον, άνοιξη και καλοκαίρι, η πόλη μεταμορφώνεται σε μια διεθνή εστία μουσικών φεστιβάλ και διαπολιτιστικών δραστηριοτήτων.

HIGHLANDS: ΟBAN, FORT WILLIAM, ΙΝΒΕΡΝΕΣ

Τι γίνεται όμως αν έχετε δυο-τρεις περισσότερες ημέρες στη διάθεσή σας; Η πρότασή μας είναι να νοικιάσετε ένα αμάξι (υπάρχουν πολλοί που όχι απλώς το προτείνουν, αλλά πιέζουν ασφυκτικά γι’ αυτό) και να γευτείτε την απαράμιλλη ομορφιά της σκωτσέζικης εξοχής, των περίφημων Highlands. Οι τιμές είναι χαμηλές (από 35 ευρώ την ημέρα), ακόμη και για ένα αξιόπιστο αυτοκίνητο 1.400 κυβικών εκατοστών. Kαι πού πάμε, θα ρωτήσετε. Οι καλύτερες απαντήσεις έρχονται από τους ίδιους τους Σκωτσέζους. Το «ρωτώντας παν στην πόλη» είναι μια παλιά, κλασική αλλά σίγουρη συνταγή στα ταξίδια. Αν μάλιστα έχεις τύχη, διάβαινε.

Στη δική μας περίπτωση, η τύχη προσωποποιήθηκε στον Glyn Farrer, έναν πληθωρικό ταξιτζή, ο οποίος είχε εξηγήσεις και ερμηνείες επί παντός επιστητού, χωρίς φυσικά να πέφτει στην παγίδα του «εξυπνάκια» ή του καταφερτζή. Τον ρωτήσαμε ποια διαδρομή θα άξιζε να ακολουθήσουμε, καθώς ήταν το πρώτο μας road trip στα Highlands. Ο Glyn, παράλληλα με το ταξί, διατηρεί την εταιρεία Hail The Cabbie (hailthecabbie.com), που διαμορφώνει τουριστικές διαδρομές στοχευμένα, ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε πελάτη. Ο κατάλληλος άνθρωπος.

Η προτεινόμενη διαδρομή έχει βέβαια προορισμό το Inverness. Δύο ημέρες, με μία στάση στα μισά για ξεκούραση, είναι εξαιρετική πρόταση. Οδηγώντας στη Σκωτία, από τα αριστερά, για πρώτη φορά, είναι εμπειρία. Οι Σκωτζέζοι έχουν οδική εκπαίδευση, ωστόσο δεν λείπουν και οι νεοελληνικού τύπου «μαγκιές», χωρίς -το τονίζουμε- να θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή. Φορτηγά, μεταφορείς και νταλίκες διατηρούν μια αναπάντεχα σταθερή πορεία, που ορισμένες φορές είναι δύσκολο να αντιληφθείς, όταν π.χ. χαμηλώνεις ταχύτητα για να χαζέψεις έξω.

Πρόσω ολοταχώς, λοιπόν, βορειοδυτικά προς το Oban. Περίπου τέσσερις με τεσσερισήμισι ωρίτσες μέχρι εκεί, περνώντας μέσα από το πανέμορφο και γραφικό Stirling (είναι σαν μακέτα, η πρώτη σκέψη που σου έρχεται όταν αντικρίζεις τα πρώτα σπίτια). Aκολουθώντας την προτροπή του Glyn, οδηγήσαμε προς την κωμόπολη Callander. Ενα καταπληκτικό μέρος στους πρόποδες του βουνού, με ποταμάκια και ρυάκια να το περιτριγυρίζουν και με τα χιονισμένα βουνά να επιτηρούν με ηρεμία αιώνων την ανθρώπινη ζωή. Τα Highlands συνυπάρχουν με τους ανθρώπους, είναι τα ίδια άνθρωποι.

Συνεχίζουμε προς το Oban, περνώντας πολλές μικρές και μεγάλες λίμνες, οι οποίες δεν αφήνουν το μάτι να ξεκουραστεί από το υγρό στοιχείο που καθρεφτίζει τα πελώρια, καλυμμένα με χιόνι, βουνά. Τα δέντρα που αναφύονται σε υδάτινες όχθες είναι σαν να έχουν βγει από ταινία φαντασίας· νομίζεις ότι θα βγάλουν μια φωνή και θα σε σηκώσουν ψηλά, όπως ο Δεντρογένης στον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών». Το λιμάνι του Oban για λίγο βάζει τα πράγματα στη θέση τους – ένα μικρό, μεσογειακό στην κοψιά, λιμανάκι. Δεν προλαβαίνουμε και πολλά, μια βόλτα στο φωτισμένο λιμανάκι, μια δοκιμή του ντόπιου ουίσκι, το οποίο είναι αρωματικό, φρουτώδες, ανάλαφρο.

Επόμενη ημέρα, η ζωή τραβάει βόρεια, προς το Fort William, από τη διάσημη λίμνη του Λοχ Νες και από εκεί στο Inverness. Υπάρχει μια μυθολογία γύρω από το τέρας της λίμνης, ωστόσο η ομορφιά όλης της προηγούμενης διαδρομής εδραιώνεται εις βάρος της διάσημης λίμνης. Κάθε λίμνη έχει το δικό της μυστήριο, το δικό της βουνό να καθρεφτίσει, τις δικές της προστάτιδες-νεράιδες. Στη διαδρομή πριν και μετά το Fort William αξίζει κανείς να παρατηρήσει τους διάφορους ξενώνες όπου διαμένουν Αγγλοι, Σκωτσέζοι ή τουρίστες που θέλουν να αναπαυτούν στην αγκαλιά τούτης της φύσης. Τα βοσκοτόπια με τις περίφημες αγελάδες των Highlands (coos) να κάθονται ακίνητες με όλο αυτό το συμπαθές, μακρύ τρίχωμά μπροστά στα μάτια τους, αλλά και τα πρόβατα που συχνά νομίζεις ότι είναι ψεύτικα, ακίνητα· είναι εικόνες που αποκλείεται να ξεχάσεις.

Castle Stalker,Highlands

Castle Stalker,Highlands. Φωτογραφία: onich-fortwilliam.co.uk

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, να σου και το Inverness, το «στόμα του ποταμού Ness», όπως σημαίνει στα κελτικά το όνομα της πόλης. Χτισμένη γύρω από τις όχθες του ποταμού Ness, αποτελεί το διοικητικό κέντρο, την «πρωτεύουσα», για ορισμένους, των Highlands. Το κρύο και η υγρασία σ’ ένα από τα βορειότερα μέρη της Σκωτίας είναι πραγματικά απίστευτα. Ιδίως, δε, αν τύχετε σε περίοδο που φυσάει λίγο παραπάνω, είναι μια ανεκτίμητη εμπειρία, που θα μνημονεύετε πάντα ως μέτρο σύγκρισης. Για παράδειγμα, o χειμώνας στην Ελλάδα είναι η «ντροπή του κρύου»…

Εκτός από την τετριμμένη γκρίνια περί μεσογειακού κλίματος βέβαια, θα σας μείνουν αξέχαστες οι εικόνες των γλάρων μέσα στα στενά της πόλης. Οπως και να ‘χει, μια γρήγορη, κυριολεκτικά, βόλτα για να ζεσταθείτε θα σας κάνει καλό. Αν έχετε χρόνο, ο περίπατος παράλληλα με το ποτάμι θα σας αποζημιώσει. Αν βρεθείτε μπροστά στο The Mustard Seed, μη διστάσετε να μπείτε. Ωραίος χώρος, σχετικά φθηνό φαγητό, ευρωπαϊκή κουζίνα με επιρροές από τη γαστρονομική κληρονομιά των Highlands.

H επιστροφή στο Εδιμβούργο, αν δεν ήταν ο χιονιάς που έπληξε τα κεντρικά και ανατολικά Highlands, θα είχε και άλλες περιγραφές, και άλλο κείμενο (ας όψεται το ράδιο του BBC, ακόμα στα Highlands θα ήμαστε). Κρατήστε την ατάκα φίλων που επιβεβαιώσαμε εκεί στα ψηλά βουνά και ταξιδέψτε, όποτε σας δοθεί η ευκαιρία: «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει το πράσινο χρώμα σε τόσες παραλλαγές».

 info:

• Ibis Edinburgh (6 Hunter Square Off Royal Mile, www.ibishotel.com). Βρίσκεται στο κέντρο, επί της High Street, και οι 4 διανυκτερεύσεις μάς κόστισαν 230 ευρώ.

• Loopy Lorna’s (Church Hill Theatre, 33A Morningside Road, www.loopylornas.com). Για καλό τσάι και κέικ!

• Edinburgh Larder (15 Blackfriars Street, edinburghlarder.co.uk). Ανεξάρτητο καφέ/ντελικατέσεν κοντά στο Royal Mile.

• The White Hart Inn (34 Grassmarket, www.grassmarket.net). Παμπ με σκωτσέζικη μουσική Κυριακή με Πέμπτη και ακουστική μουσική κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Να παραγγείλετε οπωσδήποτε Caol Ila μαζί με haggis, neeps and tatties.

• Oink Hog Roast (34 Victoria Street, www.oinkhogroast.co.uk). Για φθηνό φαγητό στα όρθια.

• Petit Paris (38-40 Grassmarket, www.petitparis-restaurant.co.uk). Γαλλικό εστιατόριο, τσιμπημένο (70 – 80 λίρες το ζευγάρι), αλλά αξίζει.

• People’s Story Museum (www.edinburghmuseums.org.uk/Venues/The-People-s-Story). Eίσοδος ελεύθερη!

• Hail The Cabbie (hailthecabbie.com) Θεματικός τουρισμός στα Highlands και αλλού.

• The Oban Columba Hotel (The Esplanade, Oban). To δίκλινο με θέα στο λιμάνι της πόλης 40 – 50 λίρες τη μέρα.

• The Mustard Seed (16 Fraser Street, Inverness, www.mustardseedrestaurant.co.uk). Πολύ καλό τοπικό εστιατόριο στην καρδιά της πόλης, που θα σας κοστίσει περί τις 70 – 80 λίρες το ζευγάρι, αλλά θα το ευχαριστηθείτε!

* Σημείωση: Οι πληροφορίες και οι τιμές που αναφέρονται στο κείμενο ισχύουν την περίοδο σύνταξης του άρθρου και ενδέχεται να έχουν αλλάξει.
email
Πηγή άρθρου: kathimerini.gr