Περιμένοντας το τέλος του κόσμου

Merry Armageddon

Merry Armageddon

Τους τελευταίους μήνες ακούω όλο και περισσότερες ιστορίες σοβαρών ανθρώπων που έχουν αρχίσει να στοκάρουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, όπως γκαζάκια και μπαταρίες (διότι θα πέσει το ρεύμα και ποιός ξέρει πότε θα ξανάρθει) επειδή, λέει, φοβούνται πως θα πτωχεύσουμε ξαφνικά και δεν θέλουν να πιαστούν στον ύπνο.

Οι τύποι αυτοί έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά. Έχουν και λεφτά και μικρά παιδιά, ψηφίζουν δεξιόστροφα – και κάθε φορά που ακούω μια τέτοια ιστορία σκέφτομαι πως το Τέλος του Κόσμου συμβαίνει σε εκατομμύρια ανθρώπους, κάθε μέρα, αλλά μιας κι έρχεται το 2012, δεν είναι κακό να έχεις κανένα μακαρόνι στην καβάτζα.

Διότι, σύμφωνα με το Ημερολόγιο των Μάγια, του χρόνου τέτοια μέρα θα έχει έρθει το τέλος του μάταιου Κόσμου μας, λέει.

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, ο πολιτισμός μας αναμένεται να καταστραφεί με χίλιους δυό τρόπους.

Θα αντιστραφεί η πολικότητα της Γής και ο ήλιος θα ανατέλει απο τη Δύση, θα ξεμείνουμε απο φτηνό πετρέλαιο και θα γυρίσουμε στο 1800, θα μας χτυπήσει ένα CME άνευ προηγουμένου και θα βγούμε απο την πρίζα για 100 χρόνια – απο σενάρια καταστροφής δεν θα ξεμείνουμε ποτέ, είναι βέβαιον.

Και για όσους ενδιαφέρονται να εντρυφήσουν επι του θέματος, κυκλοφορούν μερικά πολύ καλά βιβλία για το Τέλος του Κόσμου, τα οποία μπορούμε να απολαύσουμε στον χρόνο που μας απομένει ώσπου να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Ιδού τα 10 καλύτερα (με καθαρά προσωπικά κριτήρια).

Ο Δρόμος, Κόρμακ ΜακΚάρθι, 2006 (Καστανιώτης)

Σε αντίθεση με όλους τους άλλους συγγραφείς του είδους, ο Μακ Κάρθι δεν δείχνει κανένα έλεος στους επιζήσαντές του. Η αιτία της καταστροφής δεν διευκρινίζεται αλλά στη Γή δεν επιζούν παρά η σκόνη και οι λιγοστοί άνθρωποι, που τρώγονται μεταξύ τους. Όπως όμως διαπιστώνουν ο πατέρας και ο γιός που πρωταγωνιστούν σ’αυτή την πολύ σκληρή ιστορία, μετά την καταστροφή δεν είναι οι κατσαρίδες που επιζούν τελικά. Είναι η ελπίδα.

Ζωντανός Θρύλος, Ρίτσαρντ Μάθεσον,1954 (Οξύ)

Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γή ζεί στο Λος Άτζελες και κάθε βράδυ απειλείται απο τα βαμπιροειδή στα οποία μεταμορφώθηκαν οι συνάνθρωποί του, εξ αιτίας μυστηριώδους πανδημίας. Η πραγματικότητα του πρωταγωνιστή είναι τόσο εφιαλτική, που δεν απορεί κανείς γιατί την απέφυγαν και οι δύο ομότιτλες ταινίες.

Earth abides, George Stewart, 1949

Δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά κι είναι κρίμα, διότι πρόκειται για σοφό μυθιστόρημα. Κι εδώ είναι μια πανδημία που εξαφανίζει τους ανθρώπους και οι ελάχιστοι επιζήσαντες βλέπουν τον πολιτισμό τους να καταπίνεται απο τη Φύση, που δεν κάνει απολύτως καμία διάκριση. Εντυπωσιακά “οικολογικό” για την εποχή του, σε αναγκάζει να δεις ορισμένα σημερινά στερεότυπα απο εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.

Ο Ταχυδρόμος, Ντέϊβιντ Μπριν, 1985 (Καστανιώτης)

Εδώ την καταστροφή την έφεραν οι ίδιοι άνθρωποι που την περίμεναν στοκάροντας όπλα και πυρομαχικά. Κι εδώ η ελπίδα έχει τη μορφή του Ταχυδρόμου, τον οποίο ενσάρκωσε ο Κέβιν Κόστνερ στη μοναδική – και αποτυχημένη – προσπάθεια μεταφοράς του βιβλίου στον κινηματογράφο.

Lucifer’s Hammer, Larry Niven and Jerry Pournelle, 1977

Όταν πρόκειται για κομήτες που χτυπάνε την Γή, ο Νίβεν και ο Πουρνέλ είναι το δίδυμο της καταστροφής. Ανοίγεις το βιβλίο (600 σελίδες) και το κλείνεις δυό-τρεις μέρες αργότερα, άϋπνος και νηστικός – αλλά χορτασμένος καταιγιστική περιπέτεια.

Η εκδίκηση της Γαίας, Τζέιμς Λάβλοκ, 2006 (Λιβάνης)

Αν υπάρχει ένα βιβλίο το οποίο να αρκεί για να καταλάβει και ο πιο ανυποψίαστος πόσο κοντά στην καταστροφή βρίσκεται το ανθρώπινο είδος – και όχι ο πλανήτης – αυτό είναι Η εκδίκηση της Γαίας.

The Long Emergency, James Howrd Kunstler, 2005

Ο Κούνστλερ πιστεύει ακράδαντα ότι το τέλος του φτηνού πετρελαίου επίκειται και σε αυτό το βιβλίο επιχειρεί να αποδείξει ότι καμία άλλη μορφή ενέργειας δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού της Γης, ειδικά αν πρέπει να εφαρμοστεί χωρίς φτηνό πετρέλαιο. Έγραψε κι ένα μυθιστόρημα με θέμα τον κόσμο μετά το πετρέλαιο, το οποίο δεν είναι κακό – αλλά νομίζω ότι του πάει καλύτερα το non-fiction.

On the beach, Nevil Shute, 1957

Άλλο ένα κλασσικό, εξαιρετικό μυθιστόρημα, το οποίο κανείς δεν ανέλαβε να εκδώσει στα ελληνικά. Το βόρειο ημισφαίριο καταστράφηκε απο πυρηνικό πόλεμο,  το νότιο περιμένει τη σειρά του και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας ζουν τις τελευταίες μέρες της ανθρωπότητας στο Πέρθ της Αυστραλίας.

Το Σμήνος, Φράνκ Σέτσινγκ, 2004 (Καστανιώτης)

Εδώ την καταστροφή την φέρνει το βασίλειο του Ποσειδώνα, με εξαντλητική λεπτομέρεια και πιστευτά επιστημονικά στοιχεία. Οι χαρακτήρες του είναι στερεότυποι και χωρίς εκπλήξεις αλλά το τι μπορούν να κάνουν οι φάλαινες, τα στρείδια, τα καβούρια και τα λοιπά θαλάσσια είδη στον πολιτισμό μας, είναι πραγματικά εκπληκτικό.

Το Κινητό, Στήβεν Κίνγκ, 2006 (BELL)

Ο Κίνγκ δεν έχει κινητό κι ήταν θέμα χρόνου να σκεφτεί μια ιστορία για τα κινητά που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε ζόμπι και καταστρέφουν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε (έστω και προσωρινά).  Απολαυστικός,  αιματηρός, καυστικός και συμβολικός – όπως πάντα.

email
Πηγή άρθρου: protagon.gr